Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Na zewnątrz jest zimno. Zamarznę na śmierć, bo przegrałem w głupiej grze w pieniądze”.

„Grze? Dla ciebie wszystko jest tylko grą, tak?”

Kim chce coś powiedzieć. Pozwól mu na to.

„Rozumiem pańskie położenie jako kierownika. Jednakże...” – poprawia okulary.

„Mam wrażenie, że powinienem panu przypomnieć, iż przybyliśmy tutaj, aby przeprowadzić ważne dochodzenie, które ma wpływ na pańską firmę”.

„Proszę wybaczyć mi szczerość, ale pański kolega zdaje się zajęty bardziej piciem i...” – przerywa w połowie zdania.

Przygarbia się odrobinę pod ciężarem surowego spojrzenia porucznika.

„Bez urazy. To nic osobistego. Po prostu muszę chronić interes tego hostelu”.

„Możesz przypomnieć, ile jestem winien?”

„Za drinki – 30 reáli”.

„Za pokój – 60 reáli”.

„Dużo. Za drinki i wybite okno – razem 70 reáli”.

„Dużo. Za pokój i wybite okno – razem 100 reáli”.

„Dużo. Dużo dużo. Za pokój, drinki i wybite okno – razem 130 reáli”.

„Mam dla ciebie pieniądze”.

Przygląda ci się podejrzliwie. „No i?”

(Z rąbnięciem połóż pieniądze na ladzie).

„Oto 70 reáli”.

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Mam dla ciebie pieniądze”.

Przygląda ci się podejrzliwie. „No i?”

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

„Oto 100 reáli”.

(Z rąbnięciem połóż pieniądze na ladzie). „Obyś się nimi udławił”.

„Mogę zapłacić czekiem?” (Pokaż mu wielki krzykliwy czek).

„Chyba sobie żarty stroisz, co? Pojawiasz się, robisz kipisz, a teraz próbujesz zapłacić tym krzykliwym czekiem?” – pyta kierownik baru, wpatrując się w ciebie w osłupieniu.

„To nie jest jakiś teleturniej. Nie przyjmę tego. Jesteś mi winny gotówkę... Do mojej ręki mają trafić pieniądze. Co do centa”.

Niech cię diabli, ty evrartowski grubasie! Twój krzykliwy czek jest nic niewart!

„Możesz spieniężyć go w miejscowym sklepie Frittte w pobliżu bramy portu – chociaż to i tak pewnie nie wystarczy, aby pokryć rachunek...”

„Chociaż o tej porze sklep Frittte jest pewnie zamknięty. Obsługują klientów od godziny siódmej do jedenastej”.

„Mogę spłacić to moją wartością netto. Może tak być?”

„Nie, oczywiście, że to nie jest okej” – krzyczy i patrzy na ciebie z niedowierzaniem. „Co miałbym zrobić z twoją wartością netto? Potrzebuję gotówki, kretynie”.

„Ale zapłaciłem za prace nad tym pomnikiem na zewnątrz. Nic to dla ciebie nie znaczy?”

„To byłeś ty? No tak, jasne, że tak. Człowiek będący przyczyną wszystkich nieszczęść w moim życiu” – patrzy ci prosto w oczy. „Ale wróćmy do tematu pieniędzy, które jesteś mi winny”.

„Mam dla ciebie pieniądze”.

Przygląda ci się podejrzliwie. „No i?”

„Oto one. Przepraszam za kłopot”.

(Z rąbnięciem połóż pieniądze na ladzie). „Obyś się nimi udławił”.

„Oto 130 reáli”.

„Garte, muszę zaśpiewać teraz karaoke”.

„Nie, nie musisz”.

Stara się na ciebie nie patrzeć. Niebezpiecznie jest dostrzegać człowieka karaoke.

Musisz podejść do sytuacji w sposób logiczny. Spytaj go, po co mają system nagłośnieniowy, skoro nie wolno go używać.

„To mój sposób na przeprosiny za kłopoty, jakich narobiłem. Proszę, pozwól mi powiedzieć »przepraszam«”.

„Chcesz przeprosić, powodując kolejne kłopoty? Obejdzie się”.

„To część mojej podróży w celu samopoznania. Pomóż mi”.

„Whirling nie jest organizacją charytatywną czy kliniką terapii muzycznej – to komercyjny lokal usługowy. Tylko odstraszysz klientów”.

„Masz rację, to jeszcze nie jest odpowiedni moment”.

„Nigdy nie będzie odpowiedniej chwili, zapewniam. Ten zestaw do karaoke to tylko pokazówka. Nie pozwolę użyć go już nikomu”.

„Po co wam w ogóle system nagłośnieniowy, skoro nikt go nie używa?”

„On jest dla...” – zaczyna pewny siebie, ale po chwili potyka się o własne słowa. „Jest dla nikogo. To rekwizyt. Nie pozwalam nikomu z niego korzystać po wielkiej katastrofie karaoke z 44 roku”.

„Co się stało w 44 roku?”

„Wiele osób zginęło, bo jakiemuś dupkowi zachciało się śpiewać karaoke”.

„Kiedy ostatni raz grała tu u was jakaś kapela?”

„To nie jest sprzęt dla zespołów, tylko dla klientów. Niektórych klientów, jasne? Nie dla ciebie”.

„Dobra. W takim razie pieprzyć mnie! Po prostu PIEPRZYĆ!”

„Przestań krzyczeć”.

„Jestem prawdziwym klientem. Zapłaciłem rachunki i mam prawo użyć maszyny do karaoke”.

„Ha! No cóż!” – odpowiada, szykując kontrargument. „Nie mamy żadnych taśm. Wszystkie zostały skradzione”.

Kłamie. Ale to nieważne, nie potrzebujesz jego badziewnych taśm.