Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Oczywiście, że jestem” – potwierdza, oddychając ciężko. „Pieprz się z tymi swoimi oskarżeniami. To nie byłem ja ani mój personel. Przyjrzymy się temu i dojdziemy prawdy”.

Tak, zdecydowanie nie kłamie. Nie naraziłby interesu na tak poważny szwank.

„Proszę pana, on tylko zadał pytanie. To jego praca – moja również. Proszę współpracować”.

„Tak, oczywiście” – uspokaja oddech. „Przepraszam. To był ciężki dzień – a teraz jeszcze ta dziura w ścianie”.

„No dobrze. Zostałeś powiadomiony”. (Zakończ).

„Dziękuję, osobiście usunę ten otwór. Jeszcze jakieś kwestie związane z lokalem? Mam nadzieję, że nie...”

„Może ktoś z personelu był ciekawy...”

„Ręczę za mój personel jak za siebie... I z całą pewnością nie robiłem dziur w naszych ścianach” – zakłada ręce na piersi i spogląda na ciebie wyzywająco.

„Nie, nie zatrudniamy takiego personelu. Dziękuję za informację – zajmę się tym bez zbędnej zwłoki”.

„Klaasje. Z pokoju nr 3. To ona ciachnęła linię telefoniczną”.

„Dlaczego?” – pyta, ale natychmiast zmienia zdanie. „Nie. Pieprzyć to. Nie chcę wiedzieć. Nie chcę wiedzieć, dlaczego ci degeneraci robią to, co robią. A już myślałem, że mieliśmy jednego porządnego gościa w tym budynku...”

Naprawdę nie podoba mu się, że to Klaasje.

„Masz Lenę. Lena jest dobrą klientką”.

„No tak, ale ona nie jest gościem, prawda?”

„Tak czy siak, wyślę tej kobiecie rachunek i załatwione... Masz do mnie jeszcze jakąś sprawę?”

„Co?” – wtrąca się kobieta. „Ktoś wspomniał moje imię?”

„Właśnie cię komplementowaliśmy. I dowiedziałem się, że degeneratka spod trójki ciachnęła linię telefoniczną. Wszystko w porządku!” – krzyczy, po czym zwraca się do ciebie.

„Dobrze, że płaci za siebie na czas – wyślę jej rachunek i załatwione. Masz do mnie jeszcze jakąś sprawę?”

„Tak, założę się, że nie chciałeś, żeby to była ona”.

„Co to ma znaczyć? Pieprz się, koleś – nie była w moim guście. Dobrze, że płaci za siebie na czas, więc wyślę jej rachunek i załatwione”.

Hmm. O rany. Ona naprawdę nie jest w jego guście. Jej czar na niego nie podziałał.

„Masz do mnie jeszcze jakieś pytania? Mam jakieś cztery tysiące podkładek do ułożenia, a później muszę zmyć naczynia, bo okazuje się, że to też należy teraz do moich obowiązków”.

„No, tak czy inaczej – tajemnica rozwiązana. Nie lubię takich niedomkniętych spraw”.

„Taa, ja też. Dziękuję, że mi powiedziałeś. Dobrze, że płaci za siebie na czas – wyślę jej rachunek i załatwione”.

Hmmm. Wygląda na to, że miała jakieś zaskórniaki. Na tyle dużo, żeby być solidnym, płacącym gościem.

„Garte, widziałem znak informujący, że nie wolno mi wchodzić do kuchni. Dlaczego?”

„A ty co? Kucharz? Nie twój interes”.

„Ale w kuchni może znajdować się coś związanego ze śledztwem”.

Wywraca oczami. „Nikt nie usmażył go na patelni. Został zlinczowany. Co mogłaby mieć z tym wspólnego kuchnia...” – pyta, ale po chwili zmienia zdanie.

„Dobra. Okej. Kuchnia jest zamknięta do 13:00, bo pracuje w niej kucharz. Możecie zajrzeć tam po tej godzinie – jeśli musicie”.

„A może i jestem kucharzem?”

„Nie jesteś. Jesteś utrapieniem...” – wybucha, ale po chwili bierze się w garść. „Dobra. Okej. Kuchnia jest zamknięta do 13:00, bo pracuje w niej prawdziwy kucharz. Możecie zajrzeć tam po tej godzinie – jeśli musicie”.

„Mam nakaz przeszukania”.

„Nie, nie masz”.

„Skąd wiedziałeś?”

„Gdybyś miał nakaz, to właśnie wymachiwałbyś nim przed moimi oczami” – stwierdza i zakłada ręce na piersi.

„Poza tym MOR nie stosuje nakazów przeszukania. Znam prawo. Aby wejść do kuchni, musisz poczekać, aż będzie otwarta – jeśli musisz tam wejść. A nie musisz tam wchodzić”.

Ale wiesz, że o 13:00 będziesz mógł po prostu wejść do kuchni? Niepotrzebny ci urok supergwiazdy ani wariactwa w stylu sam bo.

„Sam bo” to skrót od „samarski boks”. Jest on pełną wdzięku sztuką walki. Styl sam bo charakteryzuje się ukradkowością, chytrością i kozactwem. Tak tylko daję ci znać.

„Lepiej w to uwierz, kurwiu”.

„Kurwiu?” – kręci głową. „Daruj sobie przekleństwa, nie jesteś dzięki nim fajny. To nie przedszkole”.

„Ale jestem naprawdę bardzo głodny”.

„I chcesz, żebym zrobił dla ciebie wyjątek? Nie jesteś nawet gościem hostelu, dopóki nie zapłacisz zaległych rachunków...” – stwierdza, po czym zmienia zdanie.

„Wiem, że masz powiadomić mnie o przesyłce, ale... może w międzyczasie przyszła?”

„Nie zamierzam na to nawet odpowiadać”.

Za późno. Właśnie to zrobiłeś.

„W porządku”.

Tym razem mężczyzna milczy. Spogląda na ciebie wyczekująco.

„Ale właśnie to zrobiłeś. Przed momentem”.

„Muszę się napić. Nalejesz mi drinka?”

„Czy mam w ręce shaker? Czy to...” – wskazuje swoją pustą dłoń. „Czy to jest shaker?”

Wydaje się poirytowany.

I nie jest to shaker. Jest to nic. Nie trzyma w ręce niczego.

„Wydajesz się poirytowany. Czemu? Chcę tylko drinka”.

„Czy mam pod brodą małą muszkę? Czy mam na sobie muszkę i robię to?” – pyta, gwałtownie potrząsając nieistniejącym shakerem.

„Czy uśmiecham się? Czy widzisz, żebym uśmiechał się i potrząsał moim małym shakerem? Nie? Czy wiesz dlaczego?”

Bo nie jest barmanem.

„Dlaczego?”

„Ponieważ nie jestem barmanem. Jestem kierownikiem tego baru. Jeszcze coś?”

Chcesz PIEPRZONEGO DRINKA. Jak trudno jest to zrozumieć?