Rozmowa · Garte, kierownik baru

Zachowaj spokój. Ten człowiek musi pojąć, że ten drink jest ci niezbędny, byś pomógł społeczeństwu załatwianiem policyjnych spraw.

„Nie rozumiesz, jak poważna jest sytuacja. Jestem alkoholikiem. Potrzebuję grzdyla”.

„Tym bardziej nie powinienem podawać tego drinka. Mogę jeszcze jakoś pomóc? Poza serwowaniem alkoholu?”

„Jestem detektywem napędzanym alkoholem. Jeśli chcesz, żebym rozwiązywał sprawy czy co ja tam mam tutaj zrobić, musisz umieścić w go w moich ustach”.

„Och, w takim razie przygotuję dużą i odświeżającą marinellę. Podać w szklance czy ananasie?”

„Nie radzę ci ze mnie kpić. Zwłaszcza jeśli chodzi o marinelle!”

„Nie bądź kretynem – nie zaserwuję ci marinelli. Mam pracę do wykonania – i zepsute rzeczy do naprawienia – więc jeśli to wszystko, to chciałbym wrócić do swoich zajęć”.

„W ananasie”.

„W szklance”.

„Proszę, zrób wyjątek. Strasznie mną trzęsie, stary. Potrzebuję klina”.

„Chcę jebanego drinka, dupku!”

„Ale go nie dostaniesz!” – krzyczy, uderzając dłonią w ladę. „Dupku!”

„To bardzo interesująca wymiana zdań, ale czy możemy przejść do rzeczy?”

„Więc... Masz do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„No dobrze. Ale potrzebuję czegoś jeszcze”.

„Na przykład?”

„Bo nie jesteś barmanem?”

„Zgadza się – jestem KIEROWNIKIEM BARU” – wykrzykuje, po czym przez chwilę uspokaja swój oddech. „Cieszę się, że sobie to wyjaśniliśmy. Jeszcze coś?”

„Mam wrażenie, że dałeś mi wcześniej jakąś podpowiedź, ale nie do końca łapię...”

Nic nie mów.

„Nie. Nic tam nie ma”.

To nie shaker. Jest to nic. Nie trzyma w ręce niczego. To zwykła imitacja.

„Co do mojego rachunku za dzisiejszą noc...”

„Widziałem coś tu, w Whirling, Garte. Coś, o czym musimy porozmawiać”.

Wywraca oczami. „A co tak konkretnie?”

„Widziałeś to WIELKIE PŁONĄCE graffito na zewnątrz?”

„Tak. Bardzo odpowiedzialne”.

„Bez obaw. Płomień niedługo zgaśnie”.

„Mhm. Miejmy nadzieję, że zanim dotrze do Whirling...” – wzdycha bardziej zmęczony niż zdenerwowany.

Jest tak wyczerpany ostatnimi wydarzeniami, że nie ma nawet siły się ciebie czepiać.

„No daj spokój, musisz przyznać – było naprawdę czadowe”.

„Wyglądało gorąco...” – odpowiada, ale gryzie się język, bo zdał sobie sprawę, że to komplement. „Przynajmniej nie stało się nic złego” – dodaje, wzdychając.

„Oto początek końca”.

„Jasne. Czy ja wiem. Może. Może rozpoczął się ten koniec? Pieprzyć to” – wzdycha bardziej zmęczony niż zdenerwowany.

„W sumie racja, to było z mojej strony mocno nieodpowiedzialne”.

„No cóż...” – wzdycha. „Przynajmniej nie stało się nic złego... Jeszcze”.

„Garte, znalazłem nowego ptaka dla Whirling”. (Daj mu kuropatwę).

„Co to jest?” – pyta mężczyzna, biorąc w ręce wypchanego ptaka.

„To kuropatwa. Symbol potęgi męskich rytuałów godowych. Niech ci służy jako przypomnienie – unikaj wielbicielek karuzel kutasów”.

„Fajnie. Okej” – odpowiada i przygląda się ptakowi. „Wolałbym nie wracać już myślami do karuzeli kutasów, bo gówniano się przez to czuję... ale ten ptak to dzieło kompetentnego taksydermisty”.

„Mogę przymocować go do tabliczki i będę miał... nowy symbol tego lokalu?” – stwierdza, wahając się. „Więc sam nie wiem... Dziękuję? Tak, dziękuję”.

Ludzie po prostu nie wiedzą, jak reagować na prezenty, zwłaszcza na wypchane zwierzęta. Podoba mu się. To ładny ptak. I rozwiązuje problem z tym uszkodzonym.

Chodziło przede wszystkim o cholerne cardio. Miałeś go masę. Dożyjesz dziewięćdziesiątki. Albo dostaniesz zawału od biegania.

„Jestem zadowolony z pracy, którą dzisiaj wykonaliśmy” – stwierdza porucznik, kiwając głową. „Najważniejsze są drobiazgi – takie jak wręczanie ludziom wypchanych zwierząt”.

Nie... do końca o to chodziło. Ale podobało mu się to.

„Chciałem przeprosić za zniszczenie wydrzyka, więc przyniosłem tę kuropatwę”.

„Okej...” – stwierdza, po czym przygląda się nieco podejrzliwie ptakowi. Po chwili łagodnieje. „Okej. Cóż. To naprawdę ładny ptak. Dzieło kompetentnego taksydermisty”.

„Nic szczególnego. Po prostu myślałem, że będzie dobrze wyglądać na ścianie. Taki już ze mnie glina”.

„Glina od wystroju wnętrz?” – pyta, po czym przygląda się nieco podejrzliwie ptakowi. Po chwili łagodnieje. „Wiesz... Przepraszam. To naprawdę ładny ptak. Dzieło kompetentnego taksydermisty”.

„Tak naprawdę ja zniszczyłem tego wydrzyka. Chciałem przeprosić, więc przyniosłem tę kuropatwę”.

„Powinienem był wiedzieć, że Sylvie niczego przypadkowo by tu nie zniszczyła...” – stwierdza, po czym przygląda się nieco podejrzliwie ptakowi. Po chwili łagodnieje. „Okej... To naprawdę ładny ptak. Dzieło kompetentnego taksydermisty”.

„Ten pojemnik na śmieci na tyłach jest twój?”

„Mój? Nie, to własność Whirling-in-Rags”.

„Dziękuję za wyjaśnienia. Dlaczego pojemnik jest zamknięty?”

„Dlaczego? Aby trzymać od niego z daleka żuli i pijaków. I sąsiadów też. Wkładają tam swoje śmieci, a nie płacą za ich wywóz”.

„Tak przypuszczałem. I tylko państwo macie dostęp do tego kontenera na śmieci?”

„Tak – my i firma wywożąca śmieci”.

To się wydaje nieco bezduszne, nieprawdaż? Coś się w tobie burzy...

Nie. Nic się we mnie nie burzy. I to nie jest bezduszne, tylko normalne.

No dobrze. (Może ty też jesteś bezduszny...?)