Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Przykro mi, Kim. Możesz je sobie wziąć, jeśli chcesz”.

Myśl ta rozpala iskierki w jego oczach, które po chwili gasną. Kręci głową. „Zatrzymaj je, detektywie. Zasłużyłeś na nie”.

„Dziękuję”. (Weź buty).

„Czym jeszcze mogę służyć, funkcjonariusze?” – pyta mężczyzna, uśmiechając się do was obu.

„Jesteś pewny? Serio, możesz je wziąć, jeśli chcesz”.

„Jestem pewny” – odpowiada, uśmiechając się do zapakowanych w plastik butów w ich neonowej chwale.

„Dla mnie bomba!” (Weź buty).

„Możesz je sobie wziąć, jeśli chcesz, Kim”.

„Dzięki, Garte”. (Weź buty).

Kiwa głową. „Cieszę się, że mogę pomóc, funkcjonariuszu”.

„Co? O – tak! Przyszło coś zaadresowanego dla »Najdzikszego gliny w Revacholu«. Chwila...”

„Znalazłem ubranie ofiary w pojemniku na śmieci na tyłach”.

„To... dziwne. Ja ich tam na pewno nie włożyłem”.

„Może nie pamiętasz, jak to robiłeś. Może lunatykowałeś albo... byłeś w stanie fugi dysocjacyjnej...”

Krzywi twarz. „Mam wrażenie, że stany zaburzeń dysocjacyjnych to raczej twoja specjalność, funkcjonariuszu”.

„Kto jeszcze ma klucz do pojemnika na śmieci?”

„Firma wywożąca śmieci? Zakład Oczyszczania Miasta. Ale nie widzę powodu, dla którego mieliby umieszczać coś w pojemniku”.

„Nieuchwytny Zakład Oczyszczania Miasta. Wątpię, aby udało nam się ustalić, kiedy i kogo wysłano tu ostatnim razem. To będzie musiał być jeden z tych małych wątków, które wyjaśnią się same – przy okazji”.

Na Clinton Street, nieopodal Boogie Street Diamond, w boczną uliczkę skręca rozklekotana mała ciężarówka. Zatrzymuje się przy zardzewiałym pojemniku na śmieci. Dwóch mężczyzn o pokiereszowanych, opuchniętych twarzach wyskakuje z szoferki. Spoglądają z przygnębieniem na śmietnik. Na plecach mają napisane ZOM...

Zwraca się do mężczyzny: „Dziękuję mimo wszystko”.

„Znasz tych ludzi osobiście?”

„Nie. Nie ma niczego bardziej tajemniczego w Martinaise od Zakładu Oczyszczania Miasta – nigdy nie wiadomo, kogo przyślą ani kiedy to nastąpi...”

„A ktoś z personelu mógł je tam wrzucić?”

„Zanim tu przyjechałem, klucz miała Sylvie i mogę za nią ręczyć. Ręczę za cały mój personel. Nikt z nas nie zacierałby śladów na miejscu zbrodni”.

„Zanim tu przyjechałem, klucz miała Sylvie i – jak już mówiłem – ręczę za cały mój personel. Nikt z nas nie zacierałby śladów na miejscu zbrodni”.

„Dzięki. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Tak?”

„Garte, znowu coś widziałem w Whirling...”

„Znowu coś – świetnie. Uwielbiam to”.

„Widziałem znak z informacją, że stołówka jest zarezerwowana dla Związku”.

„Tak – nie dla całego przeklętego Związku, dzięki bogu. Tylko dla jego najpaskudniejszej i najgłośniejszej frakcji” – kręci głową z pogardą.

„Przychodzą tu wieczorami. Głupia i rozwydrzona zgraja. Mają się za ważniaków. Ale to dobrzy klienci – składają duże zamówienia i zawsze płacą na czas”.

Nie znosi Związku, ale z niechęcią uznaje jego władzę, swoją frustrację zaś wylewa na ciebie. Kontratakuj!

„Szkoda, że musisz podlizywać się Związkowi, żeby nie pójść na dno”.

„Nie robię tego. Po prostu świadczę usługę – czy właściwie oferuję usługi płacącym klientom i...” – kończy mu się zapał. „Nieważne. Nie muszę się przed tobą tłumaczyć”.

„Powinniśmy dowiedzieć się czegoś o tej głośnej frakcji zajmującej salę. Hałaśliwość oznacza gadatliwość – a my potrzebujemy informacji” – stwierdza porucznik, kiwając znacząco głową.

„Jak ich znajdziemy?”

„Nie będziemy ich szukać. Wystarczy poczekać. Prędzej czy później i tak się tu pojawią” – odpowiada, spoglądając w kierunku sali. „Ludzie głodnieją. Nawet podczas strajku”.

Spoglądasz na zegar wiszący na ścianie za kierownikiem. Ha!

Nie zawracaj sobie tym głowy. Lepiej nie czepiać się szczegółów.

„Coś jeszcze? Bo mam podkładki do ułożenia. I szklanki do przetarcia. Najwyraźniej na tym polega teraz moja praca”.

„Jest po 16:00. Na znaku było napisane, że rezerwacja od 16:00. Czemu nikogo nie ma na stołówce?”

„Dobre pytanie” – zwraca się do kierownika baru.

„Pewnie się upijają. Albo przeciwko czemuś gdzieś protestują. Albo przyczaili się po – no wiecie – linczu”.

Cokolwiek o tobie sądzi, nie mógł przegapić okazji, by spojrzeć na ciebie wzrokiem sugerującym jego zdaniem wzajemne zrozumienie. Podchwyć to.

(Kiwnij z zamyśleniem głową). „Tak, chyba rozumiem...”

„Tym ze Związku wydaje się, że są nietykalni. Pewnie zabili tego kolesia czy coś... A teraz myślą, że mogą po prostu przyczaić się gdzieś i poczekać aż sytuacja w Martinaise się uspokoi”.

„Hmm...” – zamyśla się porucznik. „Mam przeczucie, że i tak poznamy ich prędzej czy później”.

„Dlaczego?”

„Pewnie zabili tego kolesia czy coś, dlatego”.

„Nie będziemy ich szukać. Wystarczy poczekać. Prędzej czy później i tak się tu pojawią” – odpowiada, spoglądając w kierunku sali. „Ludzie głodnieją. Nawet podczas strajku. Jeśli nie przyjdą tu dzisiaj, to zrobią to jutro”.

Istnieją tak zwane dni. Między nimi się sypia. Mówi, że pojawią się po twoim spaniu. (Mówię, żebyś miał pełną jasność).

Odpuść. Jesteś ponad reagowanie na takie bzdurne zaczepki.

„Powinniśmy dowiedzieć się czegoś o tej głośnej frakcji zajmującej salę. Hałaśliwość oznacza gadatliwość – a my potrzebujemy informacji” – stwierdza, kiwając znacząco głową.

„Garte, co gdybym ci powiedział, że dostałem się na zaplecze? Za te niebieskie drzwi w kuchni”.

„O? W porządku. Cóż...” – odpowiada, dobrze ukrywając podekscytowanie. „Słyszałem, że robisz tam jakiś hałas. Więc... gratuluję”.

Bardzo, bardzo mocno się powstrzymuje.

Powstrzymywanie się od pytań wiele go kosztuje. Ewidentnie chciał się dowiedzieć, co jest za tymi drzwiami...

„Nie spytasz mnie, co tam jest?”

„No dobrze – to co tam jest?”