Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Zgadza się” – wtrąca, spoglądając na ciebie. „Ale wszystko w swoim czasie. W tej chwili kryptozoologia nie jest naszym priorytetem”.

Przyjdzie dzień, kiedy ją znowu zobaczysz. Wiesz to na pewno. Nie bez powodu się to wszystko tak ułożyło.

Widząc zawód na twojej twarzy, ustępuje. „No dobrze, bohaterski policjancie. Lena zostawiła adres do korespondencji: 1113 Tabernacle Road, Jamrock. Jeśli znowu ich zobaczysz, to pozdrów ich ode mnie”.

„Taa, Cuno nie wie, o co tu, kurwa, chodzi, ale lepiej wyluzuj, świnio. Jeszcze dojedziesz tą całą Lenę. Za fałszywe zarzuty” – kiwa głową pewny siebie.

„Rozumiem. Tak. Dobrze, że tak się stało”.

Kiwa głową. „Tak. Zgadza się. Więc wyszedłem na zewnątrz i się tym zająłem. Wszyscy się uspokoili. Czułem, że tak właśnie należało postąpić”.

Prawie zupełnie zapomniał, od czego to się zaczęło.

„Ale nie zakończyliśmy poszukiwań straszyka...”

„Dobrze. Dziękuję”. (Zakończ).

„Nie ma sprawy” – odpowiada i rozgląda się po pustym lokalu. „Wrócą. Zawsze wracają”.

„Co się stało z mężczyzną w okularach?”

„Nie pamiętam każdego, kto się tu pojawia” – kręci głową. „Poza tym ostatnio wiele osób nosi okulary przeciwsłoneczne we wnętrzach. Pewnie taka moda”.

„No dobrze, muszę wspomnieć – kiedy to się stało, ty tam byłeś. Na balkonie”.

„Taa, zgadza się, tak” – przytakuje. Stara się zachować powściągliwość. „To dlatego, że jestem skurczy-bykiem”.

To naprawdę wymagało odwagi. Nie dokuczaj mu.

„Kiedy wypowiadasz te dwa słowa, tak je rozdzielając, to brzmisz, jakbyś miał być jakimś bykiem-pokurczem”.

„Nie no...” – prycha. „Też się pieprz. Masz jeszcze jakieś pytania albo porady odnośnie stylistyki wypowiedzi?”

Nie czuje się zbyt urażony. To przeżycie coś w nim zmieniło.

Skiń tylko głową. Stoicko.

Odpowiada ci skinięciem głowy – jeszcze bardziej stoickim.

Dwóch skurczy-byków kiwa stoicko głowami.

Trzech. Porucznik też kiwa głową – z rękami założonymi na piersi.

Trzech. Cuno też kiwa głową – z rękami założonymi na piersi.

„Tak, myślę, że jesteś skurczy-bykiem”.

„No nie wiem...” – czuje, że musi się wytłumaczyć. „Klienci panikowali. A do tego tak jakby doszedłem do wniosku, że miałem gdzieś, czy zginę”.

Mówi to serio. Nie przechwala się. To coś, co odkrył na swój własny temat, wychodząc na ten balkon.

„Swoją drogą – gdzie byłeś, kiedy to się wydarzyło?”

„Gdzie byłem? A skąd niby wiem, co tam wtedy wyprawiałeś? Wiem, bo tam byłem – na balkonie, chroniłem swój lokal”.

Mówi prawdę. Pamiętasz, jak widziałeś go kątem oka. Był za tobą, na balkonie Whirling.

„Więc tak” – stwierdza, starając się zachować powściągliwość. „Zdaje się, że można mnie nazwać skurczy-bykiem”.

„Mam taśmę. Teraz już musisz pozwolić mi zaśpiewać karaoke”. (Daj mu taśmę).

Mężczyzna w kamizelce i fioletowej koszuli przygląda się taśmie, którą właśnie mu dałeś. Zaczyna marszczyć brwi. Mocno.

To spojrzenie człowieka pokonanego. Wie, że nie ma już wymówek.

„Dobra. Dobra. Wchodź na scenę i rób swoje, tylko daj mi spokój” – odpowiada, wymachując w twoim kierunku taśmą. „Odpalę ją dla ciebie. Przeklęty zestaw do karaoke...”

„Każę to rozebrać” – mruczy sam do siebie.

O tak. Czas zrobić rozpierduchę.

„Dobra. Dobra. Jak już zapłacisz rachunek, to będziesz mógł wejść na scenę i robić sobie na niej, co tylko będziesz chciał. Jak zapłacisz” – odpowiada, potrząsając w twoim kierunku taśmą. „Przeklęty zestaw do karaoke...”

„Czy przyszła do mnie paczka z Naspeedowanych FM?”

Nagle robi wielkie oczy. „O mój boże, paczka – zapomniałem! Tak, tak – została dostarczona, gdy ty...” – milknie, bo nie jest pewny, co powiedzieć.

Szuka pod ladą. Po chwili wydobywa stamtąd parę neonowych trampków zapakowanych w plastikową torbę. Na etykiecie pocztowej znajduje się Whirling-in-Rags, a adresat to „Najdzikszy glina w Revacholu”.

„Co jest, kurwa?” – rzuca chłopak. „Świnia się teraz sprzedaje Naspeedowanym FM?”

„Szkoda, że nie ma tu Kima. Strasznie lubił tych gości”.

Na jego twarzy pojawia się uśmiech współczucia i szczere spojrzenie. Nie wiedząc, co robić, zasłania usta i udaje, że kaszle.

Po chwili odzywa się: „Może wyślij do niego te buty? Do szpitala. Może poprawi mu to samopoczucie. Wiesz, gdzie leży?”

Porucznik dochodzi obecnie do zdrowia. Ale gdzie? Tego nie wiesz.

„Tak. Jasne. Pewnie, że wiem. Oczywiście”.

Widać, że cierpi z powodu twojego bólu.

Twoje kłamstewka, szanowny panie! Jego wejrzenie prawdy przeszywa je na wskroś!

„Jasne... Słuchaj, jeśli chcesz, to mogę się tego dowiedzieć i wysłać mu te buty. Co ty na to?”

„Dobry pomysł. Wysłać je Kimowi”.

„Z radością, funkcjonariuszu. Czy mogę jeszcze jakoś pomóc?” – pyta, wkładając paczkę z powrotem pod ladę.

„Dzięki, Garte”. (Weź buty).

Kiwa głową. „Cieszę się, że mogę pomóc, funkcjonariuszu”.

„J-ja... nie wiem, w jakim leży szpitalu. Nie wiem, gdzie jest Kim”.

„Jasne...” – widać, że cierpi z powodu twojego bólu. „Słuchaj, jeśli chcesz, to mogę się tego dowiedzieć i wysłać mu te buty. Co ty na to?”

„Naprawdę to zrobili...” – stwierdza porucznik, wpatrując się z zachwytem w przesyłkę.

„Zazdrościsz, Kim?”

„To nie jest coś, co nosiłbym w pracy” – odpowiada i uśmiecha się lekko.

„I dobrze. Bo kto pierwszy, ten lepszy, frajerciu”.

„W porządku. A teraz, jeśli skończyliśmy już tę dyskusję, to wróćmy do wyjaśniania morderstwa” – odpowiada, z trudem powstrzymując uśmiech.