Rozmowa · Garte, kierownik baru

„To nie szkodzi, mam ze sobą własną piosenkę”. (Daj mu taśmę z „Najmniejszym kościołem w Saint-Saëns”).

Kłamie... ale nie sposób mu to jakoś udowodnić.

„O nie... Ja też nie mam ze sobą swojej taśmy”.

„Och, jaka szkoda” – odpowiada z kiepsko ukrywanym uśmieszkiem. „Na pewno pozwoliłbym ci użyć zestawu do karaoke, gdybyś tylko miał taśmę”.

Chwila, czemu nie masz ze sobą piosenki?! Ależ to spieprzyłeś! Lepiej pociągnij znowu ten wątek, kiedy już znajdziesz taśmę.

„Och, jaka szkoda” – odpowiada z kiepsko ukrywanym uśmieszkiem. „Na pewno pozwoliłbym ci użyć zestawu do karaoke, gdybyś tylko miał taśmę – i gdybyś zapłacił swoje rachunki”.

„Jestem klientem. Czemu nie mogę go użyć?”

„Jesteś złym klientem. Nie zapłaciłeś jeszcze swojego rachunku”.

„Czyli jak zapłacę rachunki, to będę mógł użyć maszyny do karaoke?”

„Teoretycznie – tak. Ale nie mamy żadnych taśm. Wszystkie zostały skradzione”.

„To nie jest tylko dekoracja. Jest dla twoich klientów. Wiem, że go używają”.

„Okej, tak – to sprzęt dla niektórych klientów” – przyznaje niechętnie.

„Tak, ale...” (Spójrz mu w oczy). „Johnny Sprawiedliwy musi dać upust smutkowi”.

„Whirling nie potrzebuje więcej smutnego stylu. To jeden ze styli, bez których możemy się teraz obejść”.

„Najlepiej taką grubą, barmanie”.

Nie wdaje się w dyskusję.

„Możesz wziąć ten błyszczący jak chuj talerz...” – wskazuje coś – „...i trzasnąć na nim kreskę dla Cuno”.

Wpatruje się w ciebie, ignorując chłopca.

Jest do takich rzeczy przyzwyczajony.

„O, jesteś na nogach” – przygląda ci się uważnie. „Dobrze widzieć cię znowu na chodzie. Jak spodobał ci się pokój? Sam go dla ciebie posprzątałem”.

„Posprzątał, kurwa...” – Cuno syczy coś pod nosem.

„Co za fiut... Tańcuje w tym swoim mundurku pokojówki...”

„Mogło być trochę lepiej. W końcu właśnie oberwałem kulkę, żeby chronić to miejsce”.

„Nie no, bardzo fajnie, taa...” – odpowiada, błyskawicznie zmieniając swoją postawę. „Roszczeniowość. Wszyscy to lubią – wszyscy lubią roszczeniowe osoby, które nie potrafią powiedzieć słowa »dziękuję«”.

„Właśnie zamierzałem pogratulować ci świetnego oka, ale skoro i tak jesteś taki wyjątkowy, to sobie daruję. Ktoś musi tu zadbać o walory pedagogiczne”.

„Mam nadzieję, że przynajmniej twój partner szybko dojdzie do siebie. A poza tym!” – unosi palec. „Od teraz możecie mieszkać tu za darmo. Zgadza się. Ten lokal wspiera policjantów. Nawet takich jak ty”.

Uważa, że słabością byłoby zrezygnować z uprzejmości, jaką ci już wyświadczył. Moralna wyższość jest dla niego ważna.

„Dziękuję panu. I on docenia czysty pokój. Po prostu lubi udawać, że tak nie jest”.

„No cóż...” – mężczyzna odchrząkuje i nie wie, co powiedzieć.

„Poza tym!” – unosi palec. „Ty i twój partner możecie mieszkać tu od teraz za darmo. Nie pozwolę, żebyś go tego pozbawił. Ten lokal wspiera policjantów. Nawet takich jak ty”.

„Właśnie zamierzałem pogratulować ci świetnego oka, ale skoro i tak jesteś taki wyjątkowy, to zamiast tego powiem ci kilka słów prawdy. Spudłowałeś. I jesteś do niczego. To był beznadziejny strzał”.

„Zamierzałem nie wspominać o bombie naftowej, której użyłeś, aby usmażyć tego faceta żywcem, ale skoro i tak jesteś psychopatą, to pieprzyć to. Niezłe grillowanie. Szajbnięte, ale skuteczne”.

„Zamierzałem nie wspominać o tym cyrku, który tam odstawiłeś – rzucaniu bombami naftowymi i całej reszcie – ale skoro uważasz, że zasługujesz na wszystko, co najlepsze, to powiem prawdę: byłeś beznadziejny. To było lekkomyślne”.

„Zwłaszcza gdy jesteś tak bardzo zajęty nierobieniem niczego, aby powstrzymać psychopatów. Jak mogłeś tak tam po prostu stać? No ale mimo wszystko ryzykowałeś swoje życie...”

„Naprawdę? Byłem zbyt rozkojarzony, żeby zauważyć...”

„Och?” – odpowiada, błyskawicznie zmieniając swoją postawę. „Bardzo fajnie. Fajny glina znowu atakuje. No cóż – i tak nie spodziewałem się, aby ktoś z twojej branży zwracał uwagę na wysiłki sektora usługowego...”

„Chwila. Co ty tam gadasz, Cuno?”

Cuno zmusza się do nienaturalnego uśmiechu.

„Bardzo, dziękuję. Wygląda o niebo lepiej”.

„Nie ma za co. Pomyślałem, że będzie ci miło, gdy obudzisz się w czystym pokoju, po tym jak – bądźmy szczerzy – ochroniłeś ten lokal i jego klientelę przed ostrzałem”.

„Muszę przyznać, że to był ładny strzał. Przyglądałem się wszystkiemu do czasu, gdy go trafiłeś – później wczołgałem się do środka. Wszędzie latały pociski. No ale...” – odchrząkuje.

Bardzo chce, żebyś zrozumiał, że on też był na balkonie i się wszystkiemu przyglądał. W strefie zagrożenia, można by rzec.

„Mam nadzieję, że przynajmniej twój partner szybko dojdzie do siebie. A poza tym!” – unosi palec. „Od teraz możecie mieszkać tu za darmo. Zgadza się. Ten lokal wspiera policjantów. Pobyt jest za darmo, drinki nie” – dodaje. „Pomyślałem, że powinienem to uściślić”.

„Życzę szybkiego powrotu do zdrowia. A poza tym!” – unosi palec. „Ty i twój partner od teraz możecie mieszkać tu za darmo. Ten lokal wspiera policjantów. Pobyt jest za darmo, drinki nie” – dodaje. „Pomyślałem, że powinienem to uściślić”.

„Muszę przyznać, że to była dobra próba. Przyglądałem się wszystkiemu do czasu, gdy rozpętało się piekło – później wczołgałem się do środka. Wszędzie latały pociski. No ale...” – odchrząkuje.

„Muszę przyznać, że to był szalony pomysł – szalenie skuteczny. Ta bomba naftowa... Nigdy czegoś takiego nie widziałem... Przyglądałem się wszystkiemu do czasu, aż go trafiła – później wczołgałem się do środka. Wszędzie latały pociski. No ale...” – odchrząkuje.

„Muszę przyznać, że to było szalone posunięcie. Żeby rzucić w niego bombą naftową, a później spudłować. Niezbyt to skuteczne, ale bardzo szalone. Przyglądałem się wszystkiemu do czasu, aż do tego momentu – później wczołgałem się do środka. Wszędzie latały pociski. No ale...” – odchrząkuje.

„Chociaż »ochroniłeś« to lekka przesada. Miałem świetny widok na to, jak nie robiłeś nic, aby powstrzymać tych psychopatów. Później wczołgałem się do środka. Wszędzie latały pociski. No ale...” – odchrząkuje.

„»Najmniejszy kościół w Saint-Saëns«, tak?” – pyta kierownik baru, oczekując na to, że potwierdzisz jego słowa.

„Ależ dałem zajebistego czadu”.

„Było w porządku” – odpowiada, ale nie brzmi, jakby uważał, że dałeś czadu. „Stonowany występ. Może pozwolę ludziom, żeby znowu korzystali z tego zestawu... Czym mogę służyć?”

„Tak. Ten kościół to symbol mojej przeszłości”.

„Fajnie” – odpowiada i naprawdę brzmi, jakby uważał, że twój występ był całkiem fajny. „Czym mogę służyć?”

„Tak. Ten kościół to symbol mojej miłości. Jest z nią naprawdę źle”.

„Tak. Ten kościół to symbol mojego życia”.

„Mówiłem ci, że dam czadu”.

„Rety” – stwierdza i zaczyna powoli klaskać. „Nieźle. Mam nadzieję, że dobrze się bawiłeś – że przeżyłeś katharsis. Bo dla całej reszty...”

„...to było naprawdę beznadziejne”.

Można bezpiecznie założyć, że chodzi o twój występ karaoke.

„Tak, schrzaniłem to. Przepraszam”.