Rozmowa · Garte, kierownik baru

„Wciąż jesteś mi winny 70 reáli. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Nie pamiętam, żebym je pił. Nie zamierzam płacić za drinki”.

„Księga rachunkowa pamięta! Ona ma dobrą pamięć!” – wskazuje na księgę. „Z rachunku za drinki się nie wywiniesz. Twój komisariat na pewno za nie nie zapłaci”.

„Nie zapłacę za to okno”.

„Dobra, odpiszę to od rachunku! Chcesz spać w postapokaliptycznej norze? Proszę bardzo! Nie dostaniesz nowego pokoju”.

„Do widzenia i dziękuję za współpracę”. [Odejdź].

„Nie dziękuj. Wciąż jesteś mi winny 30 reáli za drinki. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Nie dziękuj. Wciąż jesteś mi winny 70 reáli. Jeśli nie zapłacisz do wieczora, to nie wpuszczę cię do pokoju...” – wskazuje piętro.

„Przyznałeś się do przestępstw na tle seksualnym. Zostaniesz zabrany do seksualnego więzienia”.

Śmieje się. „Co ty wygadujesz, na boga...?”

„Zdajesz się myśleć, że płeć to coś więcej niż konstrukt społeczny. Powiedz – uważasz, że kobiety są umysłowo gorsze od mężczyzn?”

„Dobra, dobra...” – poddaje się. „Wiem, co się dzieje – i zgoda. Skontaktuję się z twoim komisariatem... Jaki to był numer?”

„Czterdzieści jeden” – odpowiada porucznik.

„Zwrócę się do nich o rekompensatę za pokój. Ale wciąż jesteś mi winny 70 reáli za drinki i okno. I nie, nie uważam, że kobiety są umysłowo gorsze od mężczyzn”.

„Ciekawe, co ma na ten temat do powiedzenia Sylvie?”

„Próbujesz mnie zastraszyć?” – pyta i zwraca się do porucznika: „Co to ma być?”

„To ja grożący ci koszmarnymi procedurami prawnymi, bo utrudniasz mi prowadzenie śledztwa”.

„Dobra, pieprzyć to. Sam się tym zajmę – skontaktuję się z twoim komisariatem... Jaki to był numer? 41? Poproszę, żeby zapłacili za pokój. Rachunek za drinki i okno wciąż musisz zapłacić z własnej kieszeni. To 70. Skończyliśmy, panowie funkcjonariusze?”

„To ty mi powiedz, co to ma być. Zgwałciłeś ją?”

Z twoich ust płyną słowa. To trochę jak wchodzenie po schodach – wszystko idzie dobrze, dopóki nie dotrzesz na samą górę i nie weźmiesz jednego kroku za dużo.

„Mogę jak sam chuj, suko!”

„Czyli najwyraźniej jestem teraz suką. Okej, mogę być suką, a ty jesteś spłukanym gliną winnym mi pieniądze. I nikt nikogo nie aresztuje, bo to jakiś obłęd. Co ty na to?”

„Niech pan pilnuje swojego języka” – stwierdza porucznik opanowanym, a mimo to groźnym głosem. Brzmi, jakby stał się zupełnie inną osobą.

Jego słowa sprawiają, że kierownik baru staje jak wryty. Nieruchomy, wlepia wzrok w ladę, czerwieniejąc.

„Oficerze” – zwraca się do ciebie. „Musisz skontaktować się ze swoim komisariatem. Poproś o finansowe wsparcie, aby uregulować ten dług. W moim wozie znajduje się krótkofalówka – użyj jej, gdy znajdziesz wolną chwilę. Musimy natychmiast rozpocząć to dochodzenie”.

„Przykro mi, ale nie mogę pozwolić, by tu został, jeśli nie zapłaci... Spędził tu trzy dni. Jeśli nie przyniesie pieniędzy do wieczora, to będzie musiał pracować z własnego domu”.

„Jebać to miejsce. Poszukam sobie czegoś na ulicy”.

„Nie, nie ma takiej potrzeby...” – odpowiada porucznik i przez chwilę milczy. „Ruszajmy. Do widzenia panu”.

Mężczyzna stoi w milczeniu za ladą, wpatrując się to w zniszczonego wypchanego ptaka, to w księgę rachunkową. Nie wie, co mógłby jeszcze powiedzieć.

„Nie pamiętam, gdzie jest mój dom”.

„W porządku...” – porucznik głośno wzdycha. „Ruszajmy. Do widzenia panu”.

„Powodzenia”.

„Nie mam domu”.

„Nie ma tu innego miejsca, w którym mógłbym się zatrzymać?”

„Możesz poszukać, ale... Związek zajął większość wolnych miejsc na potrzeby strajku. Więc sam nie wiem... Chyba powinieneś po prostu pracować z własnego domu”.

„Zobaczę, co da się zrobić”.

Mężczyzna zaczyna coś mówić, ale po chwili gryzie się w język. „Powodzenia”.

Jego słowa sprawiają, że mężczyzna staje jak wryty. Nieruchomy, wlepia wzrok w ladę, czerwieniejąc.

„Za co jestem winien lokalowi?”

„Spójrzmy” – odpowiada i z wielką dramaturgią przewraca stronę księgi rachunkowej. „Trzy noce po 20 reáli to razem 60 reáli. Do tego okno, które anihilowałeś – dziura w szybie była pierwszą rzeczą, jaką zauważyłem po przyjściu do pracy, więc się nie wypieraj! To będzie 40 reáli za zniszczenia”.

„Do tego spustoszyłeś bar – wypiłeś alkohol za 30 reáli. Właściwie rachunek powinien być wyższy, ale zaokrąglę go w dół do 30 z wdzięczności za ciężką pracę, jaką wkładasz w utrzymywanie stabilności i porządku w Revacholu. Czyli 60 plus 40 plus 30 daje 130 reáli. I tak – reále to pieniądze”.

„I co teraz?”

Zwraca się do porucznika: „Przykro mi, ale on musi zapłacić. Nie mogę pozwolić, by tu został na dłużej, jeśli tego nie zrobi. Jeśli nie przyniesie pieniędzy do wieczora, to...” – wzrusza ramionami.

„Oficerze, może byłoby lepiej, gdybyś od teraz pracował z własnego domu? Mieszkasz w Jamrock, prawda? To nie jest aż tak daleko stąd”.

„Nie ma tu innego miejsca, w którym mógłbym się zatrzymać?”

„Masz na myśli jakieś inne miejsce, w którym narobisz długów? Nie sądzę. Związek zajął większość wolnych pokoi na potrzeby strajku. Lepiej wracaj do domu”.

„Nie pamiętam, gdzie jest mój dom”.

„Oficerze...” – na jego czole pojawiają się bruzdy. „Musisz zgłosić to swojemu komisariatowi. W moim wozie znajduje się krótkofalówka. Skontaktuj się ze swoim posterunkiem i poproś o wsparcie. Musimy natychmiast rozpocząć to dochodzenie”.

Mężczyzna chce coś powiedzieć, ale po chwili gryzie się w język. „Powodzenia”.

„Jebać to miejsce. Poszukam sobie czegoś na ulicy”.

„Nie, nie ma takiej potrzeby...” – na jego czole pojawiają się bruzdy. „Musisz zgłosić to swojemu komisariatowi. W moim wozie znajduje się krótkofalówka. Skontaktuj się ze swoim posterunkiem i poproś o wsparcie. Musimy natychmiast rozpocząć to dochodzenie”.

„Zobaczę, co da się zrobić”.

„Przykro mi, że nie mogłem pomóc ci bardziej” – na jego czole pojawiają się bruzdy, tuż nad oprawkami okularów. „Powinieneś zgłosić to swojemu komisariatowi. W moim wozie znajduje się krótkofalówka, okej? Musimy natychmiast rozpocząć to dochodzenie”.

„Nie mam domu”.

„Ale czym dokładnie są pieniądze?”

„A ty co? Filozof?”

„Od kiedy się obudziłem, mam kłopot z przypomnieniem sobie choćby i najbardziej podstawowych elementów rzeczywistości”.

„Pieniądze to te papierki, którymi dorośli ludzie płacą za różne rzeczy. Rzeczy takie jak nocleg w tym hostelu czy...” – zagląda do księgi rachunkowej – „...czy osiem butelek »Mocnej Mieszanki« i dziewięć paczek »Królewskich Ekstra«. Kupujemy za nie właściwie wszystko”.

(Przejdź dalej, ale nie pokazuj mu monet. Są twoje).

Słyszysz szelest nylonu, gdy porucznik Kitsuragi szuka czegoś w kieszeniach swojej pomarańczowej bomberki.