Rozmowa · Steban, student komunista

Kiedy nadarzy się okazja, powinieneś tę sprawę dokładnie zgłębić.

„Założyłem, że to Maurice włamał się do mojego pokoju, żeby zrobić mi kawał. Nie podejrzewałem, że mógłbym paść ofiarą MOR-u!”

W jego głosie słychać, rzecz jasna, zaskoczenie, ale czyżbyś wyczuwał też nutę ekscytacji?

„Posłuchajcie, towarzyszu, to nie tak, jak myślicie...”

„Masz rację. Wygląda lepiej!”

Odwraca się do swojego towarzysza. „Wyobrażasz sobie minę Maurice'a, gdy dowie się, że funkcjonariusze MOR-u wyważyli moje drzwi?”

„Popuści w gacie! Na pewno”.

„A teraz pojawili się grupą, aby rozgonić nasze spotkanie!” – woła, zacierając z radości ręce.

Porucznik wzdycha. „Coś mi mówi, że ci młodzi ludzie nie mają zbyt wiele doświadczeń ze stróżami prawa”.

„Chwila, ja nie chcę infiltrować waszego spotkania. Chcę do niego dołączyć!”

„MOR chce do nas dołączyć?” – pyta ze zdziwieniem...

„Mój partner jest tu, oczywiście, całkowicie prywatnie, a nie jako oficjalny przedstawiciel MOR-u”.

„Interesujące. Czy to znaczy, że przeczytałeś już lektury?”

Oj, oj. Nikt nie mówił nic o żadnych lekturach. Będziesz musiał improwizować.

(Szepnij). „Kim, a ty przeczytałeś lekturę?”

„Nie, detektywie. Jedyna lektura, która mnie interesuje, jest tutaj...” – stwierdza porucznik, unosząc wyżej swój mały niebieski notatnik.

Wygląda, jakby specjalnie machał ci przed nosem tym notatnikiem, jak gdyby podejrzewał, że mogłeś zapomnieć, po co tu jesteście.

„Nie mam czasu na poszukiwanie pretensjonalnych komunistycznych klubów książki ani na czytanie ich »lektur«”.

„Zdaje się, że on nie odrobił lektury, Stebanie”.

„No cóż, zrobiło się niezręcznie. Nie jestem pewny, czego się tu spodziewałeś...”

W jego głosie słychać głęboką konsternację. Podejrzewasz, że dotyczy ona czegoś poważniejszego niż to, że nie przeczytałeś lektury.

„Może niech się wytłumaczy”.

„Jaka znowu lektura? Myślałem, że to grupa rewolucjonistów!”

„Tak – rewolucyjna grupa czytelnicza. Najbardziej zaawansowana ideologicznie grupa czytelnicza materialistów w Martinaise. Ale mam wrażenie, że to dla ciebie jakaś nowość...”

(Improwizuj). „Lektura, tak. Oczywiście, że przeczytałem”.

„Tak? Wspaniale. Wysłuchajmy więc twojej krytyki”.

„Było... za dużo słów”.

„Za dużo... słów?”

„Tak, ale gdyby autor zmniejszył trochę ich liczbę, byłoby dużo lepiej”.

„Podobały mi się... postacie i fabuła”.

„Postacie? O jakich postaciach mówisz?”

„Główny motyw był bardzo... interesujący”.

„Zawsze tak mówią, gdy nie odrobią lektury”.

„To chyba jakieś nieporozumienie. Nikt nie wspominał o żadnej lekturze”.

„A teraz nasłali jednego ze swoich agentów, żeby zinfiltrował nasze spotkanie” – oznajmia, zacierając z radości ręce.

„Czemu wydajesz się podekscytowany, że wpadł tu MOR?”

„Och, żandarmie – ponieważ idealnie się składa...”

„Słuchaj, chłopie, ona nawet na ciebie nie pasuje”.

„Masz rację. To był prezent od mojej babci. Ale teraz musisz ją zatrzymać...”

„To co, chcesz swoją marynarkę z powrotem?”

„Wykluczone. Musisz ją zatrzymać...”

„Znalazłem ją... w pokoju”.

„Taa, na pewno tak było. To prawdziwy saramiski twill. Takie marynarki noszą już tylko starzy saramiscy komuniści i przemytnicy narkotyków...”

„Ta marynarka to własność MOR-u. Została skonfiskowana w ramach trwającego śledztwa”.

„Skonfiskowana? Zaraz pewnie powie, że zrobił to w ramach przejęcia mienia cywilnego...”

Jak jasna cholera. Jeśli nie przestanie pyskować, powinieneś mu zabrać też spodnie.

Jeden przywódca i jeden poplecznik. Najdawniejszy ze stosunków władzy.

Po barkach tego młodego mężczyzny widać wielkie napięcie. Większe, niż powinien dźwigać ktoś w jego wieku...

Jego kompan w tym czasie nachyla się ku niemu, spijając chciwie słowa z ust swojego przyjaciela.

Chwila. Czyżby to był poprzedni właściciel pewnej marynarki, którą niedawno „pozyskałeś”?

Nie daj po ssssobie znać, że jesteś zdenerwowany, szanowny panie. Udawaj...

„Zanim przejdziemy dalej – rozpoznajesz tę marynarkę?” (Pokaż mu saramiską marynarkę).

„Na co właściwie się spóźniłem?”

„Chcesz powiedzieć, że nie przeczytałeś lektury zadanej na dzisiejszy wieczór?” – młodzi mężczyźni spoglądają na siebie.

[Odejdź].

„Nie było was tak łatwo znaleźć”.

„O to przecież chodzi, oczywiście. Nie możemy pozwolić, aby każdy mógł się tu pałętać. Martinaise aż roi się od reakcyjnych infiltratorów”.

„Jednymi z nich są szpiedzy MOR-u. Pewnie nie uwierzysz, ale niedawno ktoś włamał się do mojego mieszkania...”

„Nie wspominając nawet o gottwaldczykach i ekonoklardach”.

Towarzysz młodego człowieka odruchowo prycha na wspomnienie gottwaldczyków i ekonoklardów.