Rozmowa · Steban, student komunista

Za późno. Otworzyłeś już usta i zacząłeś mówić...

„Tak, nie trzeba. Nie mam pytań”. (Anuluj zadanie).

„Widzisz, Stebanie? Mówiłem ci, że nie ma czegoś takiego jak żandarm komunista”.

„Wygląda na to, że masz rację, Uli. Powinienem był cię posłuchać” – wzdycha i zwraca się do ciebie.

„A teraz, jeśli pozwolisz, mamy do omówienia sprawy grupy”.

„Nie, myślałem po prostu, że będzie więcej...”

„Więcej czego?”

„Nie wiem. Więcej... czegoś?”

„Zdaje się, że masz coś na myśli. Może pytanie, które chcesz zadać?” – młody mężczyzna spogląda na swojego towarzysza, a potem z powrotem na ciebie.

Czyżby zrobiło się tu zimno? Nagle masz na rękach gęsią skórkę.

Zgromadziłeś przez ostatnich kilka dni skromną sumkę, jest ona jednak prawdopodobnie zbyt mała, aby znacząco wypaczyła twój sposób rozumowania.

Nie ma się czego obawiać. Sądząc po stanie twojego konta, powinieneś myśleć z wyjątkową jasnością.

„Że światło samo w sobie stanowi burżuazyjną iluzję!”

„Albo że kapitał – w odpowiednim zagęszczeniu – przejawia własne cechy podobne do plazmy...”

„...ale mnie interesuje to, gdzie MOR rekrutuje tych wszystkich hiperrewolucjonistów, którzy trafiają do Wydziału Zdalnych Obserwatorów?”

„A mi chodzi o to, że może ci hiperrewolucjoniści są bardziej powszechni, niż zdaje się zakładać inframaterializm...”

„Fascynujące...”

„Tak, tylko ten detektyw wpadłby na powiązanie zmyślonego wydziału dla funkcjonariuszy o parapsychicznych zdolnościach z głupkowatym bełkotem nieżyjącego komunistycznego maga...”

Młody mężczyzna ignoruje porucznika. „Ale to chyba ma sens, że jakiś powszechny odłam inframaterialistycznej myśli przetrwał w MOR-ze aż do dziś, biorąc pod uwagę początki tej organizacji”.

Co za szczęście, że nie ma tu porucznika. Wyobraź sobie tylko, co miałby na ten temat do powiedzenia.

Młody mężczyzna kiwa głową w zamyśleniu. „Ale to chyba ma sens, że jakiś powszechny odłam inframaterialistycznej myśli przetrwał w MOR-ze aż do dziś, biorąc pod uwagę początki tej organizacji”.

„Do WZO nie tyle jest się rekrutowanym, co wzywanym”.

„...ale wciąż próbuję dojść, jakie miejsce ma w tym wszystkim szarota...”

„Te dwa zjawiska są ze sobą ściśle powiązane” – stwierdza, kiwając głową. „Wielu inframaterialistów wierzy, że szarota jest manifestacją nostalgii i historycznej bezwładności...”

„Ci sami teoretycy wysunęli hipotezę, według której rewolucja może tworzyć przeciwną siłę, która zapobiega rozszerzaniu się szaroty”.

„Czyli zaraz, twierdzisz, że prezydent Knieżniński nigdy w życiu nie przeczytał żadnej książki?”

„Nie, nie, nie. Mówimy, że nie musiał ich otwierać, bo absorbował całą istotną treść, wpatrując się intensywnie w okładkę. To powszechnie uznany efekt drugiego poziomu...”

„Też tego próbowaliśmy, ale jak dotąd nie udało nam się wchłonąć w ten sposób więcej niż przedmowę i spis treści”.

„Chodzi mi tylko o to, że jeśli chcesz stać się naprawdę pozafizycznym, to najlepiej nadaje się do tego pyrholidon...”

„...”

„...”

„...”

„...a może się mylę. Może być też inaczej”.

„Bez wątpienia”.

„...no, w każdym razie chyba powiedziałem jasno, co sądzę”.

Sypią jak z rękawa ciekawymi opowieściami i plotkami o Nilsenie, Mazowie i ich rewolucyjnych dokonaniach. Przez kolejne pół godziny toczycie zahaczającą o masę nieoczekiwanych tematów rozmowę...

„Wróciłeś” – stwierdza młody mężczyzna, odwracając się w twoim kierunku.

„Żandarm powraca” – stwierdza młody mężczyzna, odwracając się w twoim kierunku. „Czego chcesz?”

Dwaj młodzi mężczyźni jeszcze cię nie zauważyli lub ignorują twoją obecność. Ich uwagę pochłania dziwna konstrukcja, którą układają pośrodku podłogi...

Wygląda na to, że to pudełka zapałczane.

„Chyba stoi, Ulixesie...”

„Tak, stoi!”

Zupełnie nie stoi. Te zapałczane pudełka są ustawione tak niedbale, jakby chcieli, żeby się zawaliły.

„Ostrożnie! Ostrożnie!”

„Szlag! Niemal żadnej różnicy...” – młody mężczyzna kręci głową, po czym spogląda na ciebie, z trudem ukrywając irytację...

„Spóźniłeś się”.

„Powinien wiedzieć, że spotkanie rozpoczyna się punktualnie o 22:00” – stwierdza jego towarzysz, spoglądając na ciebie zmrużonymi oczami.

Jego wzrok kreśli niewidzialną linię w tę i z powrotem od twojej marynarki do jego towarzysza.

„Hej, Steban. Czy to nie jest twoja marynarka?”

Co za zbieg okoliczności! Macie taką samą marynarkę. Kto by się spodziewał?

Biorąc pod uwagę, jak często spotykane są w Martinaise białe saramiskie garnitury? Absolutnie nikt.

„Na pewno wygląda jak moja marynarka, Ulixesie. Skąd ją masz, żandarmie?”

[Odejdź].

„To jak nic zbieg okoliczności. Często takie widuję”.

„Nie sądzę. To prawdziwy saramiski twill. Takie marynarki noszą już tylko starzy saramiscy komuniści i przemytnicy narkotyków...”

On, rzecz jasna, nie jest ani jednym, ani drugim. To tylko udający nie wiadomo kogo biedny student. Jego barki nawet nie wypełniłyby wnętrza tej marynarki.

„Widzisz, Uli? Dokładnie tak jak pisał Mazow. Przypomnij, jak to szło”.

„»Najbardziej przywiązani do prawa własności są ci, którzy są najbardziej skłonni do jego łamania«” – cytuje jego towarzysz, przytakując stanowczo.

Chwileczkę. Steban... Ulixes... Czemu te imiona z czymś ci się kojarzą?

Pewnie dlatego, że to prawdziwe imiona Nasteba i Exilusa, autorów tego tak zwanego traktatu o TipTop Tournée, który kiedyś czytałeś...