Rozmowa · Steban, student komunista

„Nikt nie twierdził, że wypełnianie historycznej roli proletariatu będzie łatwe” – odpowiada ze spiętym uśmiechem. „Wymaga to ogromnej wiary bez obietnicy namacalnej nagrody. Ale nie oznacza to, że możemy się po prostu poddać”.

„Nawet kiedy nas ignorują?”

„Nawet wtedy”.

„Mazow naucza, że arogancja kapitalizmu będzie powodem jego ostatecznego upadku. Kapitalizm nie wierzy, że może upaść, i właśnie dlatego musi upaść”.

Tacy młodzi. Tacy nieznośnie młodzi...

Czemu nagle widzisz ich obu stojących pod podziurawioną kulami ścianą?

Ich twarze, rozmyte lecz znieruchomiałe niczym w ambrotypie. Ty nigdy nie byłeś taki młody, co?

„Chyba można by powiedzieć, że wierzymy w to, ponieważ to niemożliwe” – stwierdza, spoglądając na rozrzucone na podłodze pudełka zapałek. „To nasz sposób na powiedzenie, że nie zgadzamy się na to, by świat pozostał... taki jak teraz...”

„Myślisz o kimś, prawda?”

„Tak, rzeczywiście... o mojej mamci” – młody mężczyzna uśmiecha się z zakłopotaniem. „Pracuje w La Delcie... w jednym z tych drapaczy chmur, ale to nie tak jak myślisz... Jest sprzątaczką”.

„Ale skąd... Właściwie nieważne. Pewnie łatwiej mnie rozszyfrować, niż mi się wydaje...”

„Z wielu rzeczy dla ciebie zrezygnowała”.

„Wszyscy ponosimy ofiary dla przyszłości. Może właśnie to próbowałem powiedzieć wcześniej...”

Wprawiłeś go w zakłopotanie. Ogarnął go niemal paraliż.

„Steban, robi się późno”.

„Masz racę... Powinniśmy to sprzątnąć i wracać do domu” – stwierdza, wskazując na pudełka zapałek.

No tak, pudełka zapałczane! Prawie zapomniałeś o nie spytać. To może być twoja ostatnia szansa...

„Chciałbyś, żeby żyła w lepszym świecie”.

„Chcę, abyśmy wszyscy żyli w lepszym świecie. Ale tak... ona jest jego częścią... Chyba wszyscy jesteśmy jego częścią...”

„Czemu nazywasz ją mamcią?”

„Bo zawsze ją tak nazywałem. Ale teraz staram się nie robić tego zbyt często... To trochę żenujące, prawda?”

„Zepsuty”.

„Tak, to dobry sposób myślenia o świecie. Zepsuty, ale możliwy do naprawienia”.

„To miła myśl”.

„Myśl może być bardzo potężną rzeczą. Na tym właśnie opiera się idea inframaterializmu...”

Jego słowa nie są tak naprawdę skierowane do ciebie. Toczy wewnętrzną walkę...

„Nie wiem jednak, czy w to wierzę”.

„Musisz w coś wierzyć. W przeciwnym razie, co właściwie robisz?”

„Kto jest w tamtych drapaczach chmur?”

„Moja mamcia” – młody mężczyzna wygląda na zaskoczonego. „Pracuje w jednym z tych drapaczy chmur, ale to nie tak jak myślisz... Jest sprzątaczką...”

„Nieukończony”.

„Tak, to dobry sposób myślenia o świecie... To praca w toku”.

Nic nie mów.

Młody mężczyzna sprawia wrażenie zagubionego we własnych myślach...

Zimny wiatr smaga płótno. Z dołu, z oddali, dobiega cię odgłos tłukących o kamienie fal. Czujesz się odsłonięty.

Okryj się dokładniej marynarką.

Potrzyj ręce dłońmi.

Z jakiegoś powodu dopiero teraz dostrzegasz, że od pół godziny temperatura cały czas spada.

„Nawet kiedy się z nas śmieją?”

„Nawet wtedy”.

„Mazow mówi nam, by śmiać się z potwora, który kryje się za fałszywymi nadziejami i pobożnością”.

„Nawet kiedy do nas strzelają?”

„Zwłaszcza wtedy”.

„I oczywiście odpowiemy ogniem”.

„A co jeśli nie wierzysz, że istnieje jakaś przyszłość?”

„W takim razie nie wierzyłbyś w historyczną rolę proletariatu, a to oznaczałoby, że odrzucasz też fundament materializmu historycznego”.

„Czyli oznaczałoby to, że nie jesteś komunistą”.

„No dobra, ale co jeśli wiesz, że nie ma żadnej przyszłości?”

„Nie jestem pewny, czy rozumiem, do czego zmierzasz. Oczywiście, że będzie przyszłość – nawet jeśli forma, którą przybierze, będzie trudna do rozpoznania. To spirala postępu”.

„A więc czym?”

„Czymś innym...” – odpowiada młody mężczyzna, kręcąc głową.

Zaraz, o kim on myśli?

Ciężko powiedzieć. O kimś dla niego ważnym.

Podążaj za jego spojrzeniem. Spogląda gdzieś za zniszczoną ścianę, ku przeciwległemu brzegowi zatoki...

Co tam jest?

Liczne wysokie budynki z dzielnicy, której nazwa ci umyka.

Porzuć tę myśl.

Ku drapaczom chmur La Delty.

Wzbijają się w nocne niebo niczym elektryczne obeliski.

Coś się w nim burzy, wciąż jednak nie masz dostępu do najgłębszego sanktuarium jego duszy...