Rozmowa · Steban, student komunista

Kiwnij ponownie głową.

Trochę przerażają cię te wszystkie przeczytane przez nich książki, co? Może pomogłaby ci wizyta w księgarni.

O co chodzi? Boisz się, bo nie pamiętasz ani jednej przeczytanej przez siebie książki?

Kiwnij głową twierdząco.

„To znaczy »tak«? Czy możesz to potwierdzić?”

Czym ty się martwisz? Przeczytałeś masę książek. Może zrób sobie chwilę przerwy i wróć, kiedy trochę oczyścisz umysł?

Pokręć głową przecząco.

Kiwnij ponownie głową.

Trochę przerażają cię te wszystkie przeczytane przez nich książki, co? Może pomogłaby ci wizyta w księgarni.

O co chodzi? Boisz się, bo nie pamiętasz ani jednej przeczytanej przez siebie książki?

Młody mężczyzna spogląda na ciebie z niepokojem.

„Eeeyyyk...”

„Hrrrg...”

Czy tu się robi ciepło? Czujesz, jak w zagłębieniu na plecach zbiera ci się pot.

Nie denerwuję się. Jestem supergwiazdą.

Och, absolutnie. Supergwiazdą zlaną zimnym potem.

Czemu to się dzieje? Myślałem, że ogarnąłem całe to gówno!

Ogarnąłeś. Z jakiegoś powodu musisz być wyjątkowo zdenerwowany.

Czemu ja się tak stresuję? To tylko jakieś dzieciaki!

Powiedzmy sobie szczerze: prawdopodobnie są od ciebie wiele mądrzejsi. Gotów jesteś się założyć, że przeczytali więcej książek, niż ty chociażby znasz...

Oczywiście nic by ci się nie stało, gdybyś od czasu do czasu przeczytał jakąś książkę.

Najtrudniej będzie zdobyć się na to, żeby spytać, nie paskudząc sobie przy okazji z nerwów bielizny.

„Wszystko w porządku, żandarmie? Zrobiłeś się odrobinę zielonkawy...”

Przez ostatnich kilka dni byłeś naprawdę pilny. Powinieneś dać radę wszystkiemu, czym mogą próbować cię tu zaskoczyć.

Choć, oczywiście, jeśli się denerwujesz, nie zaszkodzi przeczytać jeszcze jakiejś książki czy dwóch.

To dlatego, że nie radzę sobie za dobrze w takich wywiadach.

Jesteś w nich beznadziejny. Myśl, że wszyscy na ciebie patrzą i cię oceniają, przyprawia cię, prawdę mówiąc, o ciężki oddech...

Ani trochę się nie pocę, gdzie tam. (Otrzyj pot).

Doskonała robota, teraz na twojej piersi błyszczy się rozsmarowana smuga. Wszyscy zobaczą na własne oczy efekt działania twoich zbytnio wyczulonych gruczołów potowych.

(Wskaż artykuły malarskie). „O co chodzi z tymi rzeczami do malowania?”

Wzdycha. „Tak, to jej rzeczy. Ona po prostu... wprowadziła się tu kilka miesięcy temu”.

„Stwierdziła, że jeśli ma tworzyć prawdziwie radykalną sztukę, to potrzebuje równie radykalnej przestrzeni twórczej”.

„I chyba nie stać jej na czynsz za prawdziwe studio”.

„Tak się zastanawiam: o co chodzi z tym miejscem?”

„»O co chodzi«? Na fundamentalnym poziomie można chyba powiedzieć, że to strzaskane kości snu zmiażdżonego przez kapitalizm”.

Żałosna i beznadziejnie poplątana metafora.

„Naprawdę dobrze powiedziane, Stebanie. Powinieneś wykorzystać to w eseju”.

„Dzięki, Uli. Gdy idea jest właściwa, słowa same układają się w całość”.

Tak, rozwijaj tę myśl dalej.

„Właściwie to to chyba jest dość poplątana metafora”.

„Ha! Oczywiście żandarm narzuca burżuazyjne wartości stylistyczne”.

„Poza tym to tylko wstępny szkic”.

„Jeśli to miejsce to strzaskane kości, my musimy być żyjącymi w nich ryjkowcami”.

„Hmm... Tak, to całkiem niezłe”.

„Ale nie tak dobre, jak pierwotna idea Stebana”.

„No dobra, ale co to jest za miejsce?”

„To stary plac budowy” – rozgląda się. „Od lat próbują odbudować te mieszkania, ale jak sam widzisz, nie poczynili zbyt dużych postępów”.

Jego przyjaciel ziewa najwyraźniej znudzony dosłowną rzeczywistością.

„Słyszałem, że kiedyś były tu luksusowe apartamenty. Widoki za milion reáli, te sprawy”.

„Możliwe” – kiwa głową. „To by tłumaczyło co bardziej ozdobne detale. Ale my tu mówimy o perspektywie światowo-historycznej. O tym, co to miejsce reprezentuje, a nie o tym czym zaledwie było”.

„Dobrze. Przejdźmy dalej”.

„Mam ją stąd dla was wyrzucić? Ostatnio sporo przeprowadzam eksmisji”.

„Nie jestem pewny, czy wiele by to pomogło. Ona jest tak jakby... uodporniona na autorytety”.

Tylko dlatego, że nie zdążyłeś jeszcze naprawdę wymóc na niej szacunku dla prawa.

Nie wydaje się prawdopodobne, żebyś był w stanie „wymóc szacunek dla prawa” u dzieciary, która zmusiła cię do kwiczenia jak świnia.

Nie wspominajmy o tym wstydliwym wydarzeniu nigdy więcej.

„Poza tym źle by to wyglądało, gdyby ludzie pomyśleli, że kolaborujemy z żandarmerią”.

„Bez wątpienia”.

„Słuszna uwaga, Uli”.

To prawda. I nie wspominajmy tego wstydliwego epizodu z kwiczeniem.