Rozmowa · Steban, student komunista

„Bardzo lubię rozmyślać nad prawdziwie fundamentalnymi koncepcjami, jak na przykład alfabet”.

„Hmm... Twierdzisz więc, że należy zdobyć pewne praktyczne podstawy, zanim przejdzie się do bardziej abstrakcyjnych tematów. W porządku, rozumiem...”

To twoja szansa na zakończenie tego wywiadu wysokim C. Wkrótce poddajecie drobiazgowej krytyce archeologiczno-materialistycznej nawet alfabet.

„...lecz nawet abstrakcje tak podstawowe, jak kształty liter, muszą mieć jakieś zakorzenienie w materialnej rzeczywistości...”

„To prawda. Przypominam sobie z jednej z psycholingwistycznych lektur, że litera »A« wywodzi się od protoperykarnaskiego glifu oznaczającego trzcinowy szałas”.

„To pozostaje w kontraście z językiem międzynarodowym wiążącym każdą literę z jakąś abstrakcją”.

„Słuszna uwaga. Przypomina mi to też jeden z nieukończonych projektów Mazowa i Nilsena – uniwersalny system komunistycznych piktogramów, który umożliwiłby rewolucjonistom komunikowanie i organizowanie się mimo dzielącej ich bariery językowej”.

„Wielkie nieba, czy my naprawdę przez cały kwadrans rozmawialiśmy o alfabecie?” – pyta, zerkając na swój zegarek.

„Na to wygląda”.

To niezły początek. Zaczynają się rozluźniać. Czujesz się pewnie i swobodnie. Wkrótce poddajecie drobiazgowej krytyce archeologiczno-materialistycznej nawet alfabet.

„Przeczytałem ostatnio książkę o medycynie szarotowej. Nie jestem w stanie stwierdzić, jak bardzo jest merytoryczna”.

„Ciekawe. Zawsze uważałem, że to ludowe przesądy przerobione na burżuazyjny spirytualizm, ale może moje podejście było zbyt lekceważące?”

To twoja szansa na zakończenie tego wywiadu wysokim C. Wkrótce pogrążacie się w rozważaniach, czy nieutowarowiona duchowość jest w kapitalizmie w ogóle możliwa...

Odpowiedź brzmi: prawdopodobnie nie. Co nie znaczy, że czasami nie jest ona mimo wszystko przydatna.

„...ostatecznie jednak nauczyłem się, jak przygotowywać kompresy...”

„Och? Brzmi naprawdę nieźle. Towarzysz Mazow wolał herbatkę rumiankową, jak zapewne wiesz”.

„Spirytus zbożowy jest niebezpieczny. Właśnie dlatego towarzysz Mazow wolał herbatkę rumiankową, jak zapewne wiesz”.

„Szczerze mówiąc, »kataplazm« to jedno z tych słów, które ciągle gdzieś słyszę, ale nie mam pojęcia, co oznaczają”.

„...w każdym razie wydaje mi się, że to przede wszystkim sposób na dojenie zdesperowanych, pozbawionych dostępu do prawdziwej opieki zdrowotnej ludzi z pieniędzy...”

„Gottwaldczyk powiedziałby ci, że to nieunikniony fakt nowoczesności – przepakowujemy jedynie naszą wspólną historię w coraz to bardziej niedorzeczne formy...” – stwierdza, kiwając głową.

„Dzięki bogu nie jesteśmy gottwaldczykami”.

„...wciąż jednak nie do końca rozumiem, czym w ogóle ta cała »szarota« jest, więc...”

„Istnieje mnóstwo teorii, a większość z nich jest niedorzeczna. Gdybyśmy chcieli je zgłębić, spędzilibyśmy tu całą noc”.

Lepiej nie wiedzieć. Tak mówi ci wiatr.

To niezły początek. Zaczynają się rozluźniać. Czujesz się pewnie i swobodnie. Wkrótce pogrążacie się w rozważaniach, czy nieutowarowiona duchowość jest w kapitalizmie w ogóle możliwa...

„Słuchajcie, książki są świetne i w ogóle, ale szczerze mówiąc, nie są w stanie zastąpić prawdziwych historii”.

„Słuchajcie, powiem szczerze: nie przeczytałem wielu książek, ale to nie znaczy, że nie mam wam czego opowiedzieć”.

„Podobnie jak wy interesuję się najbardziej tematami politycznymi i historycznymi”.

„Dla mnie najważniejsze jest znaleźć najlepsze dzieło na dany moment”.

„My wolimy trudne lektury. Książki, które mogą człowieka zniszczyć, jeśli nie zniszczy ich pierwszy”.

„Wystarczy, Uli. To opinią żandarma jesteśmy zainteresowani”.

(Strzel stawami w palcach). „No dobra, zaczynajmy ten wywiad”.

Weź głęboki oddech. Trochę poczytałeś przez ostatnich kilka dni. Wiesz też jednak, że nie wszystko, co ważne w życiu, da się znaleźć w książkach...

Przetrwałeś już rzeczy, których te dzieciaki nawet sobie nie wyobrażają. Nie zdołają ci podskoczyć.

Pamiętaj: błędem większości ludzi jest myślenie, że powinni ukrywać, czego nie wiedzą...

Jeszcze jedno: ci młodzi mężczyźni mają najlepiej dostrojone ze wszystkich, jakie w życiu widziałeś, receptory braku pewności siebie.

Nie, wciąż żadnych słów. Twoje konto pewności siebie ma manko. Co ty tu w ogóle robisz?

Teraz to tylko podłamujesz sam siebie. Przeczytałeś masę książek. Może spróbuj jeszcze raz, jak poczujesz się trochę pewniej?

To może być dobry moment na zakończenie wieczora. Czemu nie poszukasz sobie dobrej książki? Oczyść umysł i wróć odświeżony.

A myślałeś o przeczytaniu książki? One mają w sobie dużo słów...

Dobra, dasz radę. Dasz radę. Po prostu... otwórz usta i wypowiedz słowa...

„Eeem...”

Co to za odgłosy? Brzmią jak przedśmiertny ryk rannego borsuka.

Nic nie możesz zrobić. Czujesz się, jakby ktoś zakleił ci usta.

„Wszystko w porządku, detektywie?” – porucznik spogląda na ciebie z niepokojem.

Pokręć głową przecząco.

„Czy to znaczy »nie, nie jest w porządku«? Czy możesz to potwierdzić, detektywie?”

Czym ty się martwisz? Przeczytałeś masę książek. Może zrób sobie chwilę przerwy i wróć, kiedy trochę oczyścisz umysł?

Pokręć głową przecząco.

„Wszystko w porządku? Próbujesz coś powiedzieć?”

„Zdaje się, że zaniemówił. Wygląda to na przypadek chwilowej afazji...” – porucznik nie sprawia wrażenia zbytnio przejętego.

Nie byłby to pierwszy neurologiczny problem, jaki dotknął cię podczas pracy przy tym śledztwie.

„Czasem mu się to zdarza. Radzę zmienić temat”.

Kiwnij głową.

To się nie uda. Może dasz radę ich do siebie przekonać w jakiś inny sposób?

„Tak czy inaczej, zmiana tematu może pomóc”.

Zdaje się, że to chwilowa afazja. Kolejny problem neurologiczny, którym powinien zająć się lazaret na komisariacie, kiedy pójdziesz na wizytę kontrolną.

„Wygląda, jakby miał za chwilę puścić pawia”.

Możliwe, że w gardle zbiera ci się nieco kwasów żołądkowych, ale to tylko posmak. Prawdziwa przyczyna tego stanu rzeczy znajduje się nieco wyżej...

„Może powinniśmy zmienić temat?”