Rozmowa · Steban, student komunista

Ależ ci chłopcy mają wrażliwe ego! Choć jesteś tylko jakimś tam gliną, desperacko pragną twojego uznania.

Ejże! Nie jesteś „jakimś tam gliną”, masz wysoko rozwinięte ośrodki krytycznego myślenia! To odpowiedni moment, żeby się nimi popisać.

(Pokaż im swoje poprawki). „Tak się składa, że mam trochę konstruktywnej krytyki...”

Młody mężczyzna z wahaniem bierze od ciebie złożony magazyn. Gdy czyta twoje adnotacje i poprawki, na jego twarzy pojawiają się oznaki głębokiej koncentracji...

Wygląda trochę jak człowiek przywiązany nago do stołu operacyjnego. Czuje zimny metal skalpela, szczypanie środka odkażającego, a mimo to jego wyraz twarzy nie jest tak całkowicie odpychający. Jakaś jego część wydaje się być zadowolona, że zwracasz na niego uwagę.

„Co tam jest napisane, Steban? Nic nie widzę”.

„To... dobre uwagi. Odrobinę brutalne pod względem stylu, ale on nie myli się w żadnej z nich...”

„Czy mogę pożyczyć ten magazyn? Chciałbym poświęcić więcej czasu na przemyślenie twoich komentarzy” – zwraca się do ciebie mężczyzna.

„Jasne, możesz go sobie zatrzymać”.

„Dzięki, doceniam to”.

„Nie, to mój jedyny egzemplarz”.

„Jasne, w porządku. Główną myśl już zrozumiałem”.

„Szczerze mówiąc, nie brzmi to, jakbyście wiedzieli cokolwiek o wyścigach motorowych”.

„No cóż, mam nadzieję, że dasz nam znać, gdy twoja monografia wyjdzie drukiem...”

„Założę się, że sam nigdy nie napisał żadnego wartościowego eseju. Tak naprawdę nie ma prawa nikogo krytykować. Najmniejszego”.

No proszę, udało ci się. Ukłułeś ich boleśnie. I po co?

„Szczerze mówiąc, wyglądało to na jakąś przerobioną pracę zaliczeniową na studia”.

„To był niezły artykuł. Powinniście dalej rozwijać swoje pomysły”.

„No cóż, to oczywiście tylko wstęp do tematu. Mamy nadzieję wrócić do niego w następnej, bardziej merytorycznie pogłębionej publikacji...”

„Tak czy inaczej, cieszę się, że nasz tekst znalazł swoich odbiorców. Publikując, człowiek zawsze ma na to nadzieję”.

„Podobały mi się te fragmenty o śmierci i rozczłonkowaniach. To właśnie jest w wyścigach najpiękniejsze”.

„Tak, cóż... To jest sedno naszej pracy. Ulixes jest szczególnie zainteresowany kapitalistyczną przemocą”.

„Tak naprawdę ogólnie przemocą. Według mnie to fascynujący temat”.

Coś w tym człowieku sprawia, że masz ochotę unikać nocami mrocznych zaułków...

Czas stanąć przeciw tej dwójce na intelektualnym polu bitwy. Może pokażesz im, na co stać te twoje wysoko rozwinięte ośrodki krytycznego myślenia?

„Nie sądzę” – młody mężczyzna zerka na ciebie z zaciekawieniem. „Chyba że bywałeś na wydziale kulturoznawstwa École Normale de Revachol...”

„Być może prenumeruje »La Fumée«”.

To sarkazm. Nie spodziewa się, żebyś prenumerował periodyki dla radykalnych komunistów.

Oczywiście! To oni stworzyli tę przestylizowaną krytykę TipTop Tournée.

(Pokaż im La Fumée). „Chwila, to wy napisaliście ten tekst?”

„Ach, to wy dwaj napisaliście ten artykuł o wyścigach powozów motorowych”.

Przekonaj ich, że powinieneś należeć do ich grupy.

A czego tu się bać? Przez ostatnich kilka dni dosłownie połykałeś książki. Możesz spokojnie mierzyć się intelektualnie z dowolną grupą czytelniczą w Martinaise...

Spędziłeś całkiem pokaźną ilość czasu, układając dzieła w swojej mentalnej bibliotece według gatunku i czasu powstania. Wszystkie pomysły i odniesienia, jakie mogą ci się przydać, będą pod ręką.

A teraz głowa do góry. Dasz radę.

„Dokładnie takiej grupy szukałem. Kiedy zaczynamy?”

„Och... Chcesz zacząć teraz?” – spogląda na swojego towarzysza, po czym przenosi wzrok z powrotem na ciebie. „Jasne, da się to zrobić...”

Wytrąciłeś go z równowagi. Sytuacja jest dla ciebie korzystna.

„Śmiało, zajmij miejsce. Nie mieliśmy czasu na przygotowanie wyczerpującego zestawu pytań, więc rozmowa ta będzie miała raczej swobodną formę”.

„Może powiedz nam, jakie książki cię interesują, i zobaczymy, dokąd nas to doprowadzi”.

„Wolę książki dotyczące spraw praktycznych. Pomagają mi w zrozumieniu prawdziwego świata”.

„Aha, prawdziwie klasyczny, prozaiczny materialista. W porządku, czemu nie...”

„Więc o jakich praktycznych dziełach mowa?”

„Weźmy na przykład takie kakadu. Ile tak naprawdę wiecie o tym, jakie one są?”

„Kakadu? Fascynujące. Powiedz nam, czego dowiedziałeś się podczas swoich ornitologicznych studiów”.

To twoja szansa na zakończenie tego wywiadu wysokim C. To temat, w którym ty masz absolutną przewagę...

„...i tak właśnie odkryłem swojego heraldycznego ptaka”.

„Muszę przyznać, że nie zdawałem sobie sprawy z tego, jak wiele łączy ludzi i kakadu”.

„Ale to ma sens. Mazowizm podkreśla zasadniczą ciągłość między ludzkością i naturą, więc wszystko, co znajdujemy w jednym, powinno mieć odzwierciedlenie w drugim. Uli, czy możesz przypomnieć ten cytat?”

„Zdaje się, że to: »Człowiek jest zwierciadłem świata«”.

„Dość już chyba usłyszeliśmy. Przydałby się nam w grupie ktoś z twoją perspektywą. Po uzupełnieniu teoretycznych podstaw, będziesz moim zdaniem wartościowym członkiem”.

„Tak, według mnie ma duży potencjał”.

„Poza tym nie wyobrażam sobie, abyśmy mogli odrzucić kandydaturę entuzjasty Wirrâla...”

Te dzieciaki jedzą ci już właściwie z ręki. Mija kolejny kwadrans. Pytania padają jedno za drugim, ty jednak masz odpowiedź na każde z nich.

Zaczynasz wyczuwać, że tempo rozmowy spada. Wywiad musi docierać do kluczowego punktu...

„Oczywiście. To jedyny właściwy fundament, na którym można oprzeć prawdziwe zrozumienie wydarzeń” – przytakuje ci żarliwie.

„Słuchajcie, książki są świetne i w ogóle, ale szczerze mówiąc, nie są w stanie zastąpić prawdziwych historii”.

„W porządku, niech będzie” – młody mężczyzna i jego towarzysz spoglądają na siebie, po czym znowu skupiają się na tobie. „O jakich historiach mówimy?”

Opowiedz prawdziwą policyjną historię, nie pomijając krwawych szczegółów...

Może opowieść pełną przygód, intryg i mężnych czynów?