Rozmowa · Steban, student komunista

Daj im seks i narkotyki! Ewidentnie brakuje im tego w życiu.

„Słyszeliście kiedyś o czymś takim jak nagła, ostra amnezja?”

„Och, zgłębiamy psychiatryczne patologie życia w kapitalistycznym reżimie. Przekonajmy się, do czego to zmierza...”

„Tak, też jestem tego ciekawy”.

Masz ich w garści. Zaczynają się rozluźniać. Czujesz się pewnie i spokojnie. Zgrabnie splatasz ze sobą wątki opowieści...

Nawet porucznik wydaje się pochłonięty opowieścią, chociaż zdradzasz szczegóły dochodzenia MOR-u...

„Próbuję sobie wyobrazić, jak by to wyglądało, gdyby zginął latem...”

„No, oczywiście. Tak naprawdę opowiadam o swoich doskonałych uzdolnieniach koronerskich”.

„Przeprowadzona przez niego autopsja była całkiem niezła, mogę to potwierdzić”.

„Czy udało ci się ustalić jego prawdziwą tożsamość?”

Mija kolejny kwadrans. Rozmowa toczy się wartko. Widać, że ta dwójka, niezależnie od swoich aspiracji, bardzo potrzebowała czegoś prawdziwego.

Zaczynasz wyczuwać, że tempo rozmowy spada. Czas powoli kończyć tę opowieść...

„...i wciąż nie wiemy, co się stało z resztą jego pancerza...”

„Jeszcze się znajdzie, jestem tego pewny. W pewnym sensie chce być odnaleziony...”

„Być może. Ale ten wątek opowieści wciąż pozostaje splątany”.

„Na tym będziemy chyba musieli zakończyć ten temat. Ale posłuchaj, żandarmie – przydałby się nam ktoś z twoim szerokim doświadczeniem. Po uzupełnieniu teoretycznych podstaw, będziesz moim zdaniem wartościowym członkiem”.

„...no, w każdym razie obecnie wyznaję tezę, że przebywa ona gdzieś na wybrzeżu”.

„To ma sens. Chyba tylko tam mogłaby się w tej sytuacji ukryć”.

„...ale rozmyślałem nad tym nieco i obecnie uważam się za feministę”.

„To fascynujący obrót spraw. Dobrze wiedzieć, że ideologiczny rozwój możliwy jest nawet w tak... ee... zaawansowanym wieku”.

Naprawdę nie wiesz zupełnie, ile masz lat, a tym bardziej, co oznacza starzenie się.

„Tak, fascynujący przypadek...”

„...no, w każdym razie myślę, że wciąż jest szansa. Ale na razie skupiam się na pracy nad sprawą”.

„To ma sens. Z własnego doświadczenia wiem, że musisz pokazać jej, że się rozwinąłeś – w sensie ideologicznym...”

Jego „doświadczenie” w tej kwestii jest piekielnie ograniczone. Nie żeby zdawał sobie z tego sprawę.

„Steban ma rację. Jeśli to ma się stać, to się stanie”.

„...zresztą i tak, gdyby udało się jakoś obrać czas ze skórki, to nie wy wzbogacilibyście się na tej inwestycji...”

„Ale wynikałoby z tego, że za każdym razem, gdy obierasz czas, pozostawiasz za sobą pewnego rodzaju sobowtóra w teraz-czasie...”

„Wielkie nieba, czy my naprawdę przez cały kwadrans rozmawialiśmy o »obieraniu czasu«?”

„Nie, mówię to zupełnie dosłownie”.

„A, czyli w tej sprawie są elementy nadprzyrodzone...”

„Niezbyt przyjemnie. Siła grawitacji w końcu spowodowałaby oddzielenie głowy od reszty ciała. Nie mielibyśmy na czym pracować...”

„Mówię wam, to byłby straszny bajzel. W życiu nie zdołałbym dojść, jaka była prawdziwa przyczyna śmierci...”

„Chwila... Czyli wisielec nie został tak naprawdę powieszony?”

Nawet porucznik wydaje się pochłonięty opowieścią, chociaż zdradzasz szczegóły dochodzenia MOR-u...

„Ale wciąż nie rozumiem, co wspólnego ze strajkiem miała kierowczyni ciężarówki...”

„Prawdę mówiąc, cała ta sytuacja jest dość skomplikowana”.

„Nie jestem nawet pewien, czy istnieje jakiś związek, ale musiałem w jakiś sposób zapewnić sobie współpracę Wild Pines”.

„No tak. Miałeś swój plan”.

„No ale to jednak tyle. Była tylko kolejnym pionkiem. Podobnie jak mnie próbowała rozegrać przedstawicielka Wild Pines”.

„Najwyraźniej w tej sprawie jest wiele wątków. Przypomina to mi niemal powieść o Dicku Mullenie”.

„Tak, wciąż próbuję poskładać to wszystko do kupy, ale sporo jest w tym jeszcze niezgodności”.

„Czy to typowe dla mężczyzn twojego pokroju, aby używać takiego... sformułowania?”

„Świetne pytanie”.

„Wiesz, myślę, że w jakiś dziwny sposób jej się to podobało”.

„Więc chcesz mi powiedzieć, że jej późniejsze przesłuchiwanie nie było paskudnym doświadczeniem? Trudno mi w to uwierzyć...”

„Wstyd to przyznać, ale moja świadomość polityczna była wówczas jeszcze mocno elementarna”.

„Być może to jakieś pozostałości seksualnego uprzedmiotowiania z twojej przedrewolucyjnej podświadomości” – stwierdza, potakując.

„To przydarza się najlepszym spośród nas”.

„Nie, mój mózg wymyślił to wszystko sam”.

„Szczerze mówiąc, myślę, że moim głównym problemem była koszula. Gdyby była minimalnie czystsza, pewnie by mi się to udało”.

„Dziwne. Myślałem, że kobiety pociąga pewna ilość rewolucyjnego piżma...”

„Może to kwestia intensywności”.

„Próbuję wyobrazić sobie, jakby to było, obudzić się bez znajomości idei pieniędzy...”

„Gdybym natknął się na to w powieści, powiedziałbym, że to wybieg fabularny albo jakaś fantazja”.

„Słuchajcie, sam bym w to nie uwierzył, ale przysięgam, że to prawda”.

„Prawda albo ekstremalnie przekonujące aktorstwo...”

„Nie, to jak pisał Mazow: »Wolnym człowiekiem przyszłości będzie osoba, która budzić się będzie, ignorując zupełnie kapitał«”.

„Czekaj, Steban – chcesz powiedzieć, że żandarm jest jakimś komunistą przyszłości?”

„Ale czy nie chodzi właśnie o to, że pieniądze same w sobie są jakąś zbiorową fantazją?”