Rozmowa · Steban, student komunista

„Mógłbyś? Mamy sprawy grupy do omówienia”.

„Chodzi mu o to, żebyś wracał do domu, żandarmie”.

„Wiesz” – stwierdza młody mężczyzna, przyglądając ci się, gdy wchodzisz do środka – „skoro chciałeś pożyczyć moją marynarkę, to wystarczyło mnie poprosić...”

Na tobie i tak wygląda lepiej. On nie jest wystarczająco barczysty.

„Ale to nieważne. O co chodzi?”

„Co dokładnie wy dwaj tu robicie?”

„Ogólnie rzecz biorąc, powiedziałbym, że kultywujemy rewolucyjną świadomość”.

„Tak, to chyba najlepszy sposób, by to opisać”.

„A konkretniej, prowadzimy grupę czytelniczą – najbardziej rygorystyczną i teoretycznie zaawansowaną grupę czytelniczą materialistów w Martinaise”.

„Towarzysz Steban jest świetnym prowadzącym dyskusje. Jednym z najlepszych na uczelni”.

Widać od razu, że traktują tę swoją grupę bardzo poważnie. Cokolwiek postanowisz, nie porównuj ich z jakimś zwykłym klubem książki.

Zieeew!. Wyobrażasz sobie coś nudniejszego niż robiąca sobie nawzajem dobrze banda pinglarzy?

„Zdaje się, że to zwykły klub książki”.

„Wykluczone” – prycha młody mężczyzna. „Klub książki to miejsce, w którym omawia się fabułę burżuazyjnych powieści obyczajowych i popija musujące koktajle”.

Znacznie różni to się od dyskusji nad estetyką awangardowej literatury toczoną nad lampką doskonałego mirowskiego czerwonego, co, artystyczny glino?

„To nie brzmi tak źle” – stwierdza porucznik. „Na pewno jest zdrowsze od innych rozrywek, którym oddają się funkcjonariusze po godzinach” – oznajmia, rzucając ci znaczące spojrzenie.

„Kim, możemy aresztować te dzieciaki za wagarowanie?”

„Oni nie są rozrabiakami ze szkoły podstawowej – to studenci. Obecność na wykładach nie jest obowiązkowa. Poza tym nie należymy do Grupy Przeciwabsencyjnej”.

Grupa Przeciwabsencyjna (zwana też wagaroddziałem) to dział MOR-u zajmujący się patrolowaniem ulic w poszukiwaniu wagarowiczów. Zwykle przydział ten uważa się za karę dla niespełniających wymagań funkcjonariuszy.

„Nie wiedziałem, że uczą na uniwersytetach radykalnych teorii mazowskich”.

„Ha! Jakby tę gadkę-szmatkę można by nazwać nauczaniem”.

„Jedną z rzeczy, których uczysz się szybko na uniwersytecie, jest to, że prawdziwej edukacji nie znajdziesz na żadnej sali wykładowej czy seminarium”.

„W zasadzie jesteśmy na etapie post-obecnościowym”.

„Dokładnie. Jedyną wartościową rzeczą w tak zwanym »École Normale de Revachol« jest biblioteka. To tam poczyniliśmy nasze największe krytyczne postępy”.

„No dobra, to co wasza grupa czyta?”

„Studiujemy wszystkie fundamentalne teksty mazowskiej teorii, oczywiście. Zaledwie w zeszłym tygodniu skończyliśmy drugi tom »Niewinności kapitału« Punchera i Wattmanna”.

„Naprawdę niezwykłe dzieło”.

„A wcześniej poświęciliśmy sześć tygodni na »Państwo i plazmę«...”

Z jakiegoś powodu słowo plazma przykleja ci się do ucha niczym woskowina.

Oj, czujesz, jak twoja zdolność koncentracji gwałtownie spada...

Zmuś się do słuchania.

„Przeczytaliśmy też »Megastrukturę historii« Wertmüllera, a wcześniej »Reál i realia«...”

Komunistyczni teoretycy uwielbiają gry słów, jeśli jeszcze nie zauważyłeś.

„»Un Pays Infernal« Abelarda...”

„Oryginalne tłumaczenie Fizdale'a, a nie ten rozwodniony rewizjonistyczny śmieć”.

Ta dwójka zasługuje na Honorowy Order Ściemniacza. Nie ma mowy, żeby faktycznie to wszystko przeczytali.

„Oczywiście” – prycha.

„Ale oczywiście szczególny nacisk kładziemy na teorie Ignusa Nilsena i jego zwolenników – zwłaszcza inframaterialistów”.

Jeden z najbliższych współpracowników Krasa Mazowa, Ignus Nilsen, był wiodącą postacią polityczną i wojskową czasów Rewolucji Świtu Stulecia.

Czemu zawsze pomijasz najciekawsze rzeczy? Powiedz mu, skąd zna jego prawdziwe imię. I to już!

Ach, tak. Podczas katastrofalnego odwrotu z Graadu do Samary Nilsen osobiście nakazał nadziać na pale z naostrzonych samarskich świerków 12 000 jeńców wojennych. Wtedy też zyskał sobie wśród przeciwników miano „Apokaliptycznej Dzierzby”.

Dziś reputacja Nilsena jest w większości rozwiniętego świata bardzo niska. Wyjątkiem jest Ludowa Republika Samary (LRS), gdzie uważa się go za ojca założyciela. Jego filozofia polityczna to odmiana mazowizmu zwana mazowizmem nilsenistycznym.

„Towarzysz Nilsen, ojciec LRS”. (Unieś pięść).

Młody mężczyzna odpowiada uniesieniem pięści i kiwa głową.

„Tak się też składa, że jest największym teoretykiem komunizmu ustępującym tylko samemu Mazowowi. To Nilsen jako pierwszy postulował istnienie ideologicznej plazmy, która stanowi podstawę inframaterialistycznej teorii”.

Znów to określenie! Musisz się dowiedzieć, o co chodzi z tym całym inframaterializmem.

Czymkolwiek może być, jedno jest jasne: ci młodzi studenci o wiele lepiej rozumieją komunizm niż ty...

Mógłbyś się od nich co nieco nauczyć, jeśli tylko zdołasz przekonać ich, że jesteś jednym z nich.

Młody mężczyzna wzdycha. Jego towarzysz rozgląda się ukradkiem.

Plazma, co? Brzmi to jak nie lada narkotyk. Może powinieneś o niego spytać.

„To nie on kazał ponadziewać swoich przeciwników na świerki?”

„Ten żandarm gada jak moralista. Oni uwielbiają prawić kazania o tak zwanych »zbrodniach wojennych«”.

Młody mężczyzna wykrzywia twarz. Zdaje się, że zbrodnie wojenne nie do końca mu pasują.

„Ignus Nilsen? Nie jest dziś chyba szczególnie popularny, co?”

„Tylko dlatego, że pewni moraliści i ich ideologiczne pieski udają, że sprzeciwiają się jego bardziej maksymalistycznej taktyce... jakby sami nigdy nie popełnili żadnych tak zwanych »zbrodni wojennych«”.

„Zaraz, kim są ci inframaterialiści?”

„Nie słyszałeś o nich? To... dość zaawansowany temat. Możesz nie być na to jeszcze gotowy, żandarmie” – młodzi ludzie wymieniają między sobą sceptyczne spojrzenia.

„Dobra, ale kim jest ten Ignus Nilsen?”

„To tylko najbardziej zaufany porucznik Krasa Mazowa, Ewangelista Rewolucji i ojciec założyciel Ludowej Republiki Samary”.

Ciężko przecenić jego rozczarowanie faktem, że nigdy nie słyszałeś o tak istotnej dla historii świata postaci.