Rozmowa · Steban, student komunista

Na samym środku podłogi nierówna wieża aż drży od nieprawdopodobnej energii...

„To niemożliwe, prawda? Nie mam mowy, aby ta wieża stała w ten sposób...”

Ale stoi! Stoi!

Przez dłuższą chwilę panuje milczenie. Wszyscy wpatrujecie się jak urzeczeni.

„...”

„...”

„I co robimy teraz?”

„Ćśś... To najbardziej niesamowita rzecz, jaką kiedykolwiek widziałem...”

„...”

Nad zatoką kształtuje się ośrodek niżowy. Zaczyna szarpać gwałtownie za brezent...

„...”

„...i po wszystkim...”

„To było wręcz cudowne”.

„Nie” – odpowiada, spoglądając w górę. „To było dokładnie to, co się miało wydarzyć. I tak powinniśmy to traktować”.

„Powinniśmy chyba posprzątać...”

„No cóż, chyba już tu skończyliśmy, detektywie”.

Tak, ty też raczej powinieneś już sobie iść.

Nic nie mów.

„To było nadzwyczajne”.

„To było dziwne”.

„...”

„...”

To przecież niemożliwe, żeby była w stanie ustać. Jak rozkłada się jej ciężar?

„...”

„...”

„Przepraszam”.

„Nie przepraszaj. Jak już mówiłem, gdyby to było łatwe, to nie wymagałoby do powodzenia tak dużej ilości plazmy”.

„Bez wątpienia”.

„Nie wykluczone też, że nasz ideologiczny zapał jest wciąż niewystarczający”.

„Tak, problemem niemal na pewno jest wasz brak zaangażowania, a nie – na przykład – grawitacja”.

„Trudno w to uwierzyć, ale to możliwe...”

„Tak czy inaczej, wystarczy tych zabaw na jedną noc. Dzięki za wspólną próbę”.

Nic nie mów.

„No cóż... Być może dotarliśmy do granic naszych możliwości w ramach panującego reżimu”.

„Szlag”.

„Przez chwilę myślałem, że nam się udało. To tylko udowadnia, jak ograniczeni jesteśmy w ramach panującego reżimu”.

„Kurwa”.

„Duchu Mazowa, dodaj mi siły...” (Zrób to).

„Aaa! Szlag!”

„Nic się nie stało, Steban. I tak było bardzo blisko. To jak dotąd jedna z naszych najlepszych prób”.

Porucznik milczy, ale wyraz jego twarzy wskazuje na to, że ma wiele do powiedzenia.

„Nic się nie stało, Uli. Wystarczy tych zabaw na jedną noc. Powinniśmy posprzątać”.

„Tylko ostrożnie...”

„Cholera jasna!”

Porucznik milczy, ale na jego ustach pojawia się rozbawiony uśmieszek.

„To moja wina, Steban. Ręce mi drżały... Dałem się ponieść nerwom”.

„Co wy robiliście z tymi pudełkami od zapałek?”

Młody mężczyzna rzuca okiem na niewielką stertę pudełek na podłodze.

„Nic, po prostu zabijaliśmy czas przed rozpoczęciem spotkania”.

Jak na gości, którzy tylko zabijali czas, wpatrują się w te pudełka niesamowicie intensywnie.

To wyglądało niemalże, jakby próbowali stworzyć najbardziej niestabilną strukturę, jaką się tylko da...

Z łatwym do przewidzenia rezultatem.

„Wystarczy na dziś. Będziecie tu, jeśli wpadną mi do głowy jeszcze jakieś pytania?” [Odejdź].

„Jasne, jesteśmy tu niemal każdej nocy” – odpowiada, wzruszając ramionami. „Może jeszcze się z tobą zobaczymy”.

„Dobrych snów, żandarmie”.

„No, to ja już pójdę”. [Odejdź].

„Chwila, jeśli nie masz nic przeciwko...”

„Chcielibyśmy zasięgnąć twojej opinii na pewien temat: kilku małych zmian, o których ostatnio myśleliśmy”.

„Jakich zmian?”

„Nic zbyt poważnego, moim zdaniem. Rozmawialiśmy o potencjalnym poluzowaniu niektórych części procesu rekrutacyjnego...”