Rozmowa · Steban, student komunista

Ach, tak, znienawidzeni fasolowi rachmistrze siedzący w swoich think-tankach i drapaczach chmur, sądzący, że uratują świat poprzez serię stopniowych, niezłomnie technokratycznych reform...

„Ale czy nie jest dobrze wiedzieć, ile ma się fasoli?”

„Widzisz? Już dajesz się nabrać na tę logikę niedoboru. Zaczyna się od zakładania, że fasoli jest za mało, więc odruchowo zmniejszasz racje o połowę...”

„...i ani się człowiek obejrzy, a konieczne są cięcia budżetowe, więc trzeba ponownie zmniejszyć racje fasoli o połowę...”

„Ekonoklardzi twierdzą, że są komunistami, ale tak naprawdę to po prostu liberałowie z obsesją na punkcie arkuszy kalkulacyjnych”.

„Nie rozumiem. Ta fasola jest jakąś metaforą?”

„Gdyby tylko! Mają każdą fasolkę uwzględnioną w swoich zestawieniach, kwartalnych budżetach i prognozach. Ale z jakiegoś powodu fasoli zawsze jest za mało, więc po prostu musimy zmniejszać nasze racje o połowę...”

„Co jest nie tak z postępem poprzez umiarkowane reformy gospodarcze?”

„Błagam. Nie ma nic umiarkowanego w ich uwielbieniu do liczenia fasoli. Gdybym był gottwaldczykiem, to pewnie zdiagnozowałbym u nich bohnenfixierung...”

„Fasoli?”

„Zgadza się. Ekonoklardzi mają obsesję na punkcie fasoli. Uwielbiają myśleć o fasoli i liczyć fasolę, ale najbardziej ze wszystkiego kochają tworzenie modeli do przewidywania, ile fasoli będzie w przyszłości”.

„Ja za fasolę podziękuję. Nie znoszę jej”.

„W takim razie nie jesteś ekonoklardem. Oni mają obsesję na punkcie fasoli. Uwielbiają myśleć o fasoli i liczyć fasolę, ale najbardziej ze wszystkiego kochają tworzenie modeli do przewidywania, ile fasoli będzie w przyszłości”.

„Co jest takiego złego w gottwaldczykach?”

„To najbardziej przygnębiająca szkoła komunizmu. Uwielbiają pisać grube tomy, w których pod patyną mazowskiej teorii kryje się tanie psychologizowanie”.

„Banda tanich psychologów i intelektualnych karłów” – prycha jego towarzysz. „Innymi słowy, typowi gottwaldczycy”.

„Uli może tak mówić, bo jego ojciec jest z Gottwaldu”.

„Co jest takiego przygnębiającego w ich teoriach?”

„Szkoła gottwaldzka głosi, że intelektualiści jako klasa są niezdolni do zainicjowania rewolucyjnej zmiany, więc pozostaje im tylko krytykowanie kapitalizmu od środka”.

Innymi słowy, stracili wiarę, że są jakkolwiek istotni.

„Właśnie dlatego cały swój czas poświęcają na palenie papierosów i pisanie grubych tomów pełnych krytyki, od których człowiek ma ochotę popełnić samobójstwo”.

„Brzmi to żałośnie”.

„To jest okropne. Pewnie dlatego ciągle popełniają samobójstwa”.

„Przedstawiciele gottwaldzkiej szkoły wyglądają jak komuniści i brzmią jak komuniści, ale wystarczy zadrapać patynę, aby dostrzec, że pod nią są tylko przygnębionymi liberałami, którzy naczytali się zbyt wielu książek”.

„Brzmi to właściwie dość satysfakcjonująco”.

„Gdyby takie było, to nie popełnialiby samobójstw”.

„Co jest takiego złego w psychologizowaniu?”

„Czy według ciebie wszystkie problemy świata da się sprowadzić do tłumionego popędu seksualnego?”

Nie, oczywiście, że nie. To byłoby ekstremalne uproszczenie.

W tysiącu procentach, tak.

„Sądząc po moich doświadczeniach – zdecydowanie”.

„Od razu widać, że jesteś mężczyzną, który ma swoje pragnienia, oraz że nie jesteś gottwaldczykiem” – stwierdza z uśmieszkiem na ustach.

„Raczej nie”.

„No proszę. Nie jesteś gottwaldczykiem”.

„A Cindy? Ona jest częścią grupy?”

„Cindy to... Jak by tu opisać jej rolę...”

„...może coś w rodzaju ideologicznej pomocnicy”.

„Tak, właśnie tak bym to określił. I naturalnie wspieramy jej radykalną, kontrliberalną estetykę”.

„Ale odmawia złożenia eseju, więc nie możemy uznać jej za członkinię grupy per se”.

„Oczywiście nie powstrzymuje jej to od wykorzystywania tego pomieszczenia jako swojej pracowni”.

„Czy ja słyszałem coś o rzepie?”

Kolejne westchnięcie. „To niefortunna historia. Nasz były towarzysz Maurice jest czymś w rodzaju ekonomisty...”

„Studiuje makro- i mikroekonomię”.

„Rety, wygląda na to, że to prawdziwy intelektualista” – stwierdza porucznik, unosząc brew.

„Tak. Więc kilka tygodni temu omawialiśmy pozafizyczne właściwości państwa rewolucyjnego i Maurice powiedział... Pamiętasz jego słowa, Ulixesie?”

„To było nie do pomyślenia. Powiedział: »Rzepa nie dba o to, czy jest uprawiana przez komunistów, moralistów czy welkinów. W każdym z tych przypadków rośnie tak samo«”.

Chwileczkę. Steban... Ulixes... Czemu te imiona z czymś ci się kojarzą?

Pewnie dlatego, że to prawdziwe imiona Nasteba i Exilusa, autorów tego tak zwanego traktatu o TipTop Tournée, który kiedyś czytałeś w La Fumée.

Kiedy nadarzy się okazja, powinieneś tę sprawę dokładnie zgłębić.

„Czyli po prostu odrzucił fundament inframaterialistycznej teorii”.

„Prawdę mówiąc, ta teoria jest dosyć wydumana”.

„Przyznam, że na początku może wydawać się oszałamiająca, ale gdy zrozumie się już podstawy, staje się bardzo intuicyjna...”

„Oczywiście pod warunkiem, że człowiek nie zadaje się z niekomunistami pokroju Maurice'a”.

„Dla nas wszystko sprowadza się do jednego pytania: Jeśli nie akceptujesz nawet podstawowych idei Nilsena i teorii inframaterializmu, to co właściwie robisz w naszej grupie czytelniczej?”

„Zupełnie nie rozumiem”.

„Dokładnie. Jak wyedukowana osoba może wierzyć, że rzepa rośnie w tym samym tempie zarówno w kapitalizmie, jak i w komunizmie?”

„To smutne podsumowanie stanu naszego systemu edukacji”.

„Czyli wyrzuciliście Maurice'a ze swojej grupy po kłótni dotyczącej rzepy?”

„Cóż, właściwie nie został wyrzucony...”

„Po prostu przestał przychodzić. Od tygodni go tu nie widzieliśmy”.