Rozmowa · Steban, student komunista

Porucznik kiwa głową.

A mimo to nie jesteś w stanie nie czuć z jego strony pewnego rozczarowania. Widać jakaś jego cząstka miała nadzieję, że rąbniesz tego pretensjonalnego młodego komunistę...

Młody mężczyzna z trudem ukrywa swoje rozczarowanie. Najwyraźniej nie mógł się doczekać na to, że uderzysz go w twarz.

„No cóż, jeśli nie jesteś skłonny do współpracy, to nie mamy o czym rozmawiać. Dobranoc, żandarmie”.

„Dzięki bogu uniknęliśmy przynajmniej tego fiaska...”

„Hej, Kim. A może tak ty go uderzysz?”

„Nie ma żadnego co jeśli, bo tego nie zrobię. To twoja sprawa, pamiętasz?”

Uderz go tak mocno, jak potrafisz.

O TAK, zakręcimy tym dzieciakiem jak bąkiem!

Czekaj, czekaj, czekaj. Chciałeś właśnie tego nie robić!

Gdybyś spróbował zrobić to z prawdziwym przeciwnikiem, byłby to naprawdę kompromitujący cios.

Szczęśliwie starasz się nie zrobić mu żadnej krzywdy.

„Kim, jak bardzo zły jest ten pomysł?”

Porucznik spogląda na ciebie, a następnie na młodego mężczyznę. Wydaje się, że poważnie rozważa twoje pytanie.

„Jako funkcjonariusz MOR-u uważam, że uderzenie cywila bez powodu to ekstremalnie zły pomysł...”

„Jednak jeśli już musisz uderzyć cywila – czego w żadnym razie nie zalecam – to powinieneś przynajmniej postępować zgodnie z wytycznymi MOR-u dotyczącymi zadawania nieśmiercionośnych ciosów”.

„Jak brzmią te wytyczne?”

„Funkcjonariusze biorący udział w fizycznym starciu powinni ograniczyć się do uderzeń otwartą dłonią i unikać ciosów jej odwrotną stroną”.

„Nie pamiętam dokładnego wyjaśnienia, ale ma to coś wspólnego z energią kinetyczną zgromadzoną w łokciu. Zasadniczo uderzając backhandem masz mniejszą kontrolę nad ciosem, a przez to istnieje większe ryzyko spowodowania poważnych obrażeń”.

„A nawet śmierci, jeśli tak się złoży, że będziesz miał na rękach ceramiczne rękawice”.

„Jednocześnie jest to zdecydowanie twoja sprawa, więc rób, jak chcesz”.

„No więc, żandarmie? Na co czekamy?”

„Nie potrzebuję żadnych regulaminów, żeby wiedzieć, jak kogoś znokautować”.

„Właśnie takie nastawienie jest powodem, dla którego oficjalne wytyczne są tak cenne...”

„Szczerze mówiąc, uważam, że to fatalny pomysł. MOR ma problemy z bezzasadną brutalnością, a to raczej ich nie złagodzi...”

To brzmi strasznie głupio.

Tak. Genialne w swojej głupocie.

To twoja szansa na pomszczenie kompromitacji, jaką przeżyłeś przy bramie do portu.

„Nie sądziłem, że w tej sprawie pięści będą tak często szły w ruch”.

Nie będzie pierwszym gówniarzem, którego wyłączysz z obiegu. Zrobisz ze szczęki tego durnia mięso mielone.

„Ach, czyli pobijemy kolejnego młodego człowieka tylko pośrednio związanego z tą sprawą. Cudownie”.

Robiłeś już takie rzeczy z o wiele twardszymi przeciwnikami. Zrobisz ze szczęki tego durnia mięso mielone.

„Spokojnie, detektywie. Nie traktuj tego dzieciaka, jakby był jakimś synem Miarogłowego”.

Właśnie na to czekałeś! Czas położyć tego gnojka na ziemię.

„Ach, czyli teraz bierzemy się za bicie młodzieży? Tego się nie spodziewałem”.

„Czemu miałbym cię bić?”

„Dotarłem już tak daleko. Proszę, nie odprawiajcie mnie teraz z kwitkiem”.

Młody mężczyzna wzdycha. „Boże, widok błagającego dorosłego mężczyzny jest taki żałosny. Ledwo to znoszę”.

„To bardzo ważne, żebym kontynuował swoje krytyczne analizy”.

„Wszystkim nam chyba zależy, aby robić postępy w taki czy inny sposób...”

„Prawdziwego mężczyznę poznaje się po tym, jak kończy. Muszę to zrobić”.

„Podziwiam wytrwałość, nawet jeśli wydaje mi się pozbawiona sensu”.

„Bo cała ta plazma brzmi zupełnie jak disco. Muszę ją dokładnie zgłębić”.

„Och, to prawda – i im dalej w las, tym robi się bardziej disco...”

[Odejdź].

„Czy ta grupa czytelnicza ma cokolwiek wspólnego z linczem?”

„Z linczem? Nie. Nie jesteśmy komórką operacyjną”.

„Mamy się raczej za intelektualną awangardę”.

„A czy istnieją jacyś komuniści operacyjni w Martinaise?” (Przejdź dalej).

„Niestety nie. Komunardzi byli tropieni i wybici niemal do nogi. Pozostały po nich jedynie kości i stare karabiny”.

„Wielka szkoda”.

„Światowo-historyczny koszmar” – stwierdza śmiertelnie poważnie młody mężczyzna. „Koszmar, z którego jeszcze się nie obudziliśmy”.

Kiedy ty się przebudzisz? I co zobaczysz, kiedy to nastąpi.

Trwa cisza. Czekają, aż coś powiesz.

„Ten mały ciągle wojuje”. (Pokaż mu figurkę).

„Nie jest to jednak druga inkarnacja Krasa Mazowa, prawda?” – młody mężczyzna przygląda się figurce z lekko skwaszoną miną.

„Do czego służy?”

„Do zabijania faszystów”.

„Jasne. Jak najbardziej” – odpowiada z szelmowskim półuśmiechem.

„Co masz na myśli? To tylko figurka”.