Rozmowa · Steban, student komunista

To tylko hipoteza, ale jeśli nie masz tak dużej kontroli nad swoimi grupami mięśniowymi, jak byś sobie tego życzył, może powinieneś spróbować czegoś, o czym wiesz, że się nie uda...

Czekaj, mówisz mi, że mógłbym naprawdę spróbować znokautować tego dzieciaka, bo prawdopodobnie to spieprzę?

Dokładnie! To genialne.

Zakładając, że przypadkowo ci się nie powiedzie...

Uderz go, ale nie za mocno.

Podobnie jak w przypadku każdego użycia przemocy, najważniejsze jest użycie odpowiedniej siły zastosowanej z absolutną kontrolą ze strony bijącego.

W momencie uderzenia przyczepna powierzchnia pokrywająca wnętrze twojej rękawiczki sprawia, że dłoń przykleja ci się na moment do policzka mężczyzny. Kiedy zabierasz rękę, jego skóra wydaje się przez moment podążać za nią.

Młody mężczyzna zatacza się do tyłu i wpada na kanapę, spojrzenie ma zaalarmowane i chwilowo oszołomione, ale nie jest poważnie ranny.

„Nie wgląda to dobrze dla MOR-u, ale mogło być gorzej”.

„Steban? Wszystko w porządku?”

„I kto jest teraz największym twardzielem wśród komunistów?”

„To... było niesamowite. Uli, może powinniśmy spotykać się z tym żandarmem częściej” – stwierdza młody mężczyzna, pocierając policzek.

Nie czuje bólu. Na razie. Napływ endorfin jeszcze przez chwilę będzie go tłumił.

W międzyczasie na skórze tuż pod jego kością policzkową zaczyna zakwitać niewielki kwiat koloru indygo.

„Tak, poszło całkiem nieźle” – zdaje się, że jest z siebie niezmiernie zadowolony.

„Witam w najbardziej zaawansowanej ideologicznie grupie czytelniczej materialistów w Martinaise!”

„Oto twoja pierwsza lektura – przegląd teorii inframaterialistycznej. To podstawy, ale trzeba od czegoś zacząć”.

„Dodam ją do swojej bardzo długiej listy lektur”.

„Myślę, że ta pozycja będzie do niej pasowała. Wróć, gdy skończysz czytać. Jesteśmy tu praktycznie każdej nocy po 22:00”.

„Nie śpiesz się z czytaniem. Jesteśmy ciekawi twoich przemyśleń na ten temat”.

(Nic nie mów. Po prostu weź książkę).

„Wróć, gdy skończysz czytać” – kiwa głową i wręcza ci cienki przewodnik. „Jesteśmy tu praktycznie każdej nocy po 22:00”.

„No to czas się dowiedzieć, o co dokładnie chodzi w tych całych książkach”.

„Twój entuzjazm jest uroczy. Wróć, gdy skończysz czytać. Jesteśmy tu praktycznie każdej nocy po 22:00”.

„Potrzebujesz?” (Podaj mu chusteczkę Kima).

„Nie trzeba. Czuję się... świetnie...” – stwierdza i zwraca się do swojego towarzysza: „Może powinniśmy spotykać się z tym żandarmem częściej”.

Nie blefuje. Wydaje się ożywiony, jakby po raz pierwszy od urodzenia naprawdę czuł, że żyje.

To ten wspaniały przypływ endorfin. Zapewniłeś mu naturalny haj. Przynajmniej dopóki nie pojawi się ból.

Nic nie mów.

„Wszystko w porządku. A nawet lepiej niż w porządku” – stwierdza młody mężczyzna, pocierając policzek. „Może powinniśmy spotykać się z tym żandarmem częściej”.

Zdobyłeś sobie jego szacunek. Widzisz, jak go oznaczyłeś?

Odrobina lodu powstrzyma opuchliznę. Za dzień czy dwa będzie z nim już wszystko dobrze.

W momencie uderzenia czujesz, jak wełna twoich bezpalczastych rękawiczek styka się z szorstką brodą mężczyzny. Jego szeroko otwarte oczy wyglądają jak stare, srebrne monety.

Moment uderzenia jest nieco rozczarowujący – odczucie przytępiła żółta, lateksowa powłoka, w której skrywa się twoja dłoń.

Zamknięty w swoim ceramicznym pancerzu ledwo wyczuwasz moment zadania ciosu. Uderzenie twarzy młodego mężczyzny jest niczym odpędzenie natrętnej muchy.

W momencie uderzenia czujesz, jak twoje odsłonięte palce ocierają się o szorstką brodę mężczyzny, jakby gładziły włosie zmiotki.

ZA MOCNO, ZABÓJCO.

Rękawiczka FALN rysuje w drodze do celu dziwnie estetyczną, czarno-białą smugę, jak jakaś naddźwiękowa łasica.

Oczywiście nie jest ona tak naprawdę naddźwiękowa – to tylko iluzja powstała dzięki zmyślnym oznaczeniom marki. Tak czy inaczej, siła, jaką zawarłeś w tym ruchu, jest naprawdę ogromna.

„Steban, słyszysz mnie?”

„Boże! Co z tobą nie tak, detektywie?”

„Eee...” – młody człowiek łapie się za szczękę i spogląda w górę pustymi oczami.

Obaj macie szczęście, że nie zmiażdżyłeś mu kości policzkowej. Zanim pójdzie dziś spać, powinien policzyć, czy ma wszystkie zęby.

„Boże, strasznie mi przykro”.

„Przykro ci? Prawie złamałeś mi pieprzoną szczękę!”

Wydaje ci się, że kiedy porusza ustami, słyszysz coś jakby trzeszczenie.

„Wygląda na to, że ujawniła się twarz gwałtownej reakcji...”

Nic nie mów.

„I co? Będziesz tak sobie stał po tym, jak prawie złamałeś moją pieprzoną szczękę”.

Zgadza się. Nie jesteś mu winien żadnych wyjaśnień.

„Niech to będzie dla ciebie lekcja”.

„Niby jaka lekcja, co? Że w MOR-ze pracują dupki? Że chętnie złamią ci pieprzoną szczękę?”

Na pewno nie poprawi to opinii o twoim komisariacie wśród miejscowych.

W momencie uderzenia przypominasz sobie bójkę między dwoma bezdomnymi, jaką widziałeś kiedyś w bocznej alejce. Czyżbyś odtwarzał w tym momencie tamto zdarzenie? Pasowałyby do niego nawet te śmierdzące rękawiczki bez palców.

Nawet przez żółtą lateksową rękawiczkę czujesz siłę uderzenia o kość policzkową młodzieńca.

Zamknięty w swoim ceramicznym pancerzu ledwo wyczuwasz moment zadania ciosu. Słyszysz jednak charakterystyczny dźwięk, kiedy twoje knykcie stykają się z kością policzkową młodzieńca.

Boże, tylko nam nie mów, że znów to zrobiłeś. Jesteś już podwójnym zabójcą?

O nie. Tylko nam nie mów, że naprawdę go zabiłeś.

Czujesz rozbłysk bólu, kiedy twoja odsłonięta pięść zderza się z dziwnie wystającą kością policzkową młodzieńca. Jego oczy były w tym momencie wielkie niczym stare, srebrne monety.

„To jakiś absurd. Nie chcę cię bić”. (Anuluj zadanie).