Rozmowa · Steban, student komunista

„Wiem, kim jest Kras Mazow, ale ten cały Ignus Nilsen? Kto to?”

Pogrąż się we własnych rozmyślaniach.

Twoja uwaga ulega rozproszeniu. Głosy młodych mężczyzn jakby przycichają. Zauważasz, że wieczór jest dziś chłodny.

Posłuchaj odgłosów nocy.

Przez woal nudnej rozmowy przebija się odległy krzyk morskiego ptaka i, rzecz jasna, łopot płótna zasłaniającego brakujące części ściany...

Sposób, w jaki materiał łopocze na wietrze, coś ci przypomina...

Dzika bestia zaplątana w prześcieradło...

Tak, widok przyprawiający o szybsze bicie serca. Nieprzewidywalna siła walcząca, aby się uwolnić...

Ta bestia to ty. Masa pełna zębów, pazurów i brutalnych żądz.

Pozwalasz się ogarnąć temu orzeźwiającemu uczuciu, po czym ponownie skupiasz uwagę na dwóch młodych mężczyznach, którzy wydają się właśnie kończyć.

„A jeszcze wcześniej omawialiśmy »Un Pays Infernal« Abelarda...”

Skrawek oceanu przewrócony na bok...

To musi być to. Wyobrażasz sobie, jak płyniesz na niewielkiej łódce niesionej łagodnym kołysaniem...

W innym życiu mógłbyś być spełnionym człowiekiem morza. Kto wie, może nim jeszcze zostaniesz?

Miłe uczucie powoli przemija. Ponownie skupiasz uwagę na dwóch młodych mężczyznach, którzy wydają się właśnie kończyć.

Kobieca spódnica powiewająca na wietrze...

Myśl staje się prawie nie do zniesienia. Ile byś dał, żeby zerknąć na ukryte za nią gołe nogi...

Im bardziej boli, tym bardziej musisz to dostać.

Powoli, zbyt powoli, towarzyszący ci ból przemija. Ponownie skupiasz uwagę na dwóch młodych mężczyznach, którzy wydają się właśnie kończyć.

Przypomina ci to coś, ale nie jesteś pewien co. No nic, zobaczmy, czy studenci wciąż działają...

Rozejrzyj się po pomieszczeniu.

Twój wzrok błądzi po gruzie i niedopasowanych meblach. W naturalny sposób zostaje przyciągnięty przez kawałki płótna zasłaniające dziurę w ścianie...

Wszystko dobrze. Wytrzymasz tę listę. Co więcej, jej żmudność niesie ci dziwne ukojenie.

„Chyba rozumiem, o co chodzi. Mam inne pytanie”.

„Słuchamy” – młody mężczyzna uśmiecha się do ciebie półgębkiem. Jego towarzysz pociąga nosem.

„To brzmi jak miejsce intensywnej intelektualnej rozrywki. A więc idealne dla mnie”.

„To jest nasza specjalność. Świat jest taki płytki – tylko szum i powtarzanie. Nas interesuje prawdziwie radykalna krytyka”.

„Dokładnie. Nie interesuje nas bezmyślne papugowanie. Lubimy krytyczne czytanie”.

„W ramach mazowskiego materializmu historycznego, oczywiście”.

„Czy to tutaj mogę zmierzyć się z kimś w teoretycznej walce?”

„Jesteśmy znani z żarliwych debat, ale zawsze prowadzimy je w służbie naszego większego intelektualnego i ideologicznego projektu”.

„Brzmi to jak jakieś miejsce, gdzie mogą brandzlować się pinglarze”.

„To nic takiego. Intelektualne brandzlowanie to dekadencki burżuazyjny fenomen, rozrywka dla nadmiernie wykształconych pracowników biurowych, którym brakuje prawdziwie rewolucyjnego ujścia dla ich społecznego niezadowolenia i tłumionej seksualności”.

„Tłumiona seksualność to jego idée fixe”.

„Jedna z bardziej banalnych patologii kapitalizmu. Kontynuujmy”.

„Ale nie skupiajmy się na patologiach kapitalizmu. Kontynuujmy”.

„Czy wasza grupa przyjmuje nowych członków?”

„Zwykle przyjmujemy nowych członków raz na semestr. To cały proces z esejami i prezentacjami na zadane tematy...” – wyjaśnia młody mężczyzna i zwraca się do swojego towarzysza.

„Ale biorąc pod uwagę fakt, że mamy obecnie kilka wolnych miejsc, chyba moglibyśmy rozpatrzeć jedną czy dwie aplikacje w przyśpieszonym trybie”.

„Steban, chyba nie mówisz poważnie... Dla żandarma?”

„Mówię poważnie. Jako materialiści musimy dostosowywać się do panujących warunków. Poza tym, wciąż musi przejść wywiad będący częścią procesu rekrutacyjnego...” – oznajmia i odwraca się do ciebie.

„Oczywiście zakładając, że wciąż jest zainteresowany dołączeniem”.

„Słuchajcie, musi być jakiś sposób, żebym mógł udowodnić swoją wartość dla grupy”.

„Jakiś inny sposób?” – wpatruje się w ciebie zmrużonymi oczami. „Jeśli nie przepadasz za czytaniem, to dlaczego tak bardzo chcesz dołączyć do czytelniczej grupy”.

„Bo jak sam Ignus Nilsen przybyłem przepowiedzieć wielki sąd”.

„Hmm... Tak wydawało mi się, że otacza cię pewna eschatologiczna aura...”

„Ale szczerze mówiąc, po prostu tego nie widzę”.

„Steban, pozwól na chwilę...” – towarzysz młodego człowieka odciąga go na bok, aby zamienić z nim słowo.

„Co... poważnie? Twierdzisz, że... ale to nie możliwe... aha... tak, w porządku, słucham...”

W jego głosie pobrzmiewa prawdziwa niepewność.

„W porządku, żandarmie” – stwierdza, odwracając się do ciebie. „Towarzysz Ulixes i ja przedyskutowaliśmy twoją kandydaturę i znaleźliśmy alternatywny sposób na to, byś przekonał nas o swoim oddaniu grupie”.

„Mianowicie?”

Młody mężczyzna zerka niepewnie na swojego towarzysza, który żarliwie kiwa głową.

„Chcę... abyś mnie uderzył”.

„Uderzył?”

„To nie musi być mocne uderzenie” – stwierdza, wskazując swój policzek. „Wystarczy, że zostanie ślad”.

„Chodzi o to” – wtrąca się jego towarzysz – „aby pokazać Maurice'owi i pozostałym zdrajcom, że jesteśmy jedyną wystarczająco hardkorową grupą czytelniczą, by wdać się w walkę z MOR-em...”

To twoja szansa na zrehabilitowanie się po tym, co odwaliłeś przy gremlińskim bachorze.

„Czyli powtórka z rozrywki. Proszę, postaraj się tym razem utrzymać na nogach”.

To nie jest, rzecz jasna, żaden turniej bokserski. Chcesz nabić mu tylko niegroźnego siniaka.