Rozmowa · Steban, student komunista

„Może powinniście dać sobie spokój z tymi hasłami i spotykać się raczej w jakiejś kawiarni”.

„Hmm... Myślałem, że takie metody żywcem z powieści płaszcza i szpady sprawią, że będziemy atrakcyjniejsi”.

„Też tak myślałem, ale może odrobinę przesadziliśmy...”

„Jest jeszcze coś – rozważaliśmy rozwieszenie w mieście plakatów reklamowych”.

„Chociaż niektórzy z nas utrzymują, że reklama to nieakceptowalna burżuazyjna taktyka”.

Dlatego właśnie to jest takie piękne. Ironia całej tej sytuacji.

Khm. Jako uznany artystyczny glina masz w tej kwestii swoją opinię.

„Jako ktoś, kogo można nazwać krytykiem sztuki, popieram plan z plakatami”.

„Miło mi to słyszeć. Pomyślałem, że moglibyśmy poprosić Cindy o zaprojektowanie plakatów...”

„Hmm... Chyba nikt nie mógłby zarzucić Cindy burżuazyjną estetykę”.

„Do tego znalazłem doskonałe miejsce...”

„Nastaw więcej kawy, Uli. Przed nami długa noc. Powinniśmy chyba sprowadzić tu też Cindy...”

„Och! Żandarmie. Jeszcze jedno...”

„Wracając do tego pytania, które zadałeś mi wcześniej. Przypomniało mi pewien wiersz, który może ci się spodobać...”

Ach, czyli przeczytał coś innego niż swoje książki o niejasnej teorii!

„Napisał go młody komunista, który zginął na barykadach podczas lądowania Koalicji. Według przekazów napisał ten wiersz w ostatnią noc swego życia, pełniąc nocną wartę na barykadzie. Nie pamiętam całego tekstu, ale jest jeden wers, o którym czasem myślę”.

„Co to za wers?”

„Czy w mrocznych czasach gwiazdy też mają zgasnąć?”

„W każdym razie, dobranoc”.

„Myślałem o pytaniu, które zadałeś mi wcześniej – o tym o kobiety...”

„To nie jest moja sprawa, ale zdaje się, że to pytanie naprawdę nie daje ci spokoju i rozdziera od środka”.

Mimo wszystko jakoś trzymasz się w garści...

„Więc... Życzę ci powodzenia”.

Naprawdę cię rozdziera. Jakbyś miał w środku małą, nienawistną bestię rwącą na strzępy twoją duszę...

„To brzmi jak coś, w czym mogłaby pomóc Cindy...”

„Dokładnie to samo sobie pomyślałem...”

„Jako ktoś, kto sam zajmował się w życiu muralami, popieram ten plan”.

„Ach, to ma sens. W naszej grupie czytelniczej pojawił się już podtemat radykalnej sztuki ulicznej...”

„Wygląda na to, że to historyczna nieuchronność – bez wątpliwości”.

„Popatrzcie na to w ten sposób: wykorzystujecie burżuazyjne metody do celów rewolucyjnych”.

„O, i to mi się podoba. Demontujemy struktury kapitalizmu, wykorzystując jego własne narzędzia...”

„Hmm... To rzeczywiście brzmi całkiem fajnie, gdy tak się na to spojrzy”.

„Plakaty są świetne. Kto nie lubi plakatów?”

„Dokładne! Pomyślałem, że moglibyśmy wydrukować je w starym komunistycznym stylu – z wielkimi hasłami...”

„Tak, plakaty są całkiem burżuazyjne”.

„Widzisz? Nawet żandarm się ze mną zgadza”.

„Przypuszczam, że naraziłoby nas to na zarzuty o hipokryzję... No i moglibyśmy sprawić wrażenie, że jesteśmy zdesperowani, by zdobyć nowych członków...”

„Chociaż nie ma to nic wspólnego z prawdą”.

„Właśnie. Będziemy musieli odłożyć tę kwestię do czasu rozważenia potencjalnych niekorzystnych skutków ubocznych”.

Takich jak... większa liczba ludzi w ich grupie czytelniczej?

I oto ich ironiczna defensywa ponownie odzyskała sprawność.

„W każdym razie, już cię dłużej nie zatrzymujemy. Dobranoc”.

„Hmm. Zapewne pomogłoby, gdybyście nie przeprowadzali całego wywiadu tylko po to, żeby pozwolić ludziom do was dołączyć”.

„Interesujące. Myślałem, że ludzie uwielbiają takie grupowe rozmowy”.

„Myśleliście może o zmianie listy lektur?”

„Zdaje się, że przeczytaliśmy już większość inframaterialistycznego kanonu”.

Wzdycha. „Masz rację. Pewnie nie zabiłoby nas czytanie dzieł dotyczących bardziej konwencjonalnego materializmu historycznego”.

„Oczywiście, jeśli zachowamy odpowiednio krytyczny dystans”.

„Nie, powinniście zostawić wszystko tak, jak jest”.

„Też tak uważam. W kwestiach fundamentalnych nie ma miejsca na kompromisy!”

„Nie twierdzę, że powinniśmy porzucić nasze przekonania. Po prostu myślę, że byłoby lepiej, gdyby do naszej grupy należało więcej niż dwóch regularnie uczęszczających na spotkania członków”.

„Ma to sens. Dwie osoby ciężko nazwać grupą, co?”

„Do tego wszystkie te puste krzesła są przygnębiające, prawda?”

„Nie tam, dwa to najlepsza liczba. Trzecia osoba zaczyna już burzyć styl”.

„Z ust mi to wyjąłeś. Liczy się jakość a nie ilość”.

„Czy ja was dwóch skądś znam?”

„Czytałeś nasz artykuł?” – po raz pierwszy, odkąd poznałeś tego młodego mężczyznę, biedak nie wie, co powiedzieć...

„Tego się nie spodziewałem” – jego towarzysz się rumieni, a na jego twarzy pojawia się uśmiech zakłopotania.

Układ energetyczny pomieszczenia zaczął delikatnie przechylać się na twoją korzyść. Boją się, że w jakiś sposób skompromitowali się przed tobą.

„Nie trzymaj nas w niepewności! Co myślisz o naszym eseju?”