Rozmowa · Steban, student komunista

„No dobrze, a ten Nilsen to...?”

„Nilsen. Ignus Nilsen”.

„W zupełności rozumiem”.

„Oczywiście. To podstawy!”

„O rany, co za ignorant”. (Pokręć głową).

„Jesteśmy nim niezwykle rozczarowani. Maurice był naszym dobrym przyjacielem”.

„Zuzanna mówiła, że zadawał się ostatnio z jakimiś niekomunistami”.

O jakim znowu inframaterializmie oni wciąż gadają? W życiu o czymś takim nie słyszałeś.

Po prostu to podchwyć.

„Przypomnisz mi, co teoria inframaterialistyczna ma do powiedzenia na temat rzepy?”

„Mówi po prostu, że w odpowiednio rewolucyjnych warunkach plon jest naturalnie większy niż w przypadku rzepy uprawianej w warunkach nierewolucyjnych. A Maurice miał czelność temu zaprzeczyć”.

„No dobrze, ale co się z nimi stało?”

„Najlepszym określeniem byłoby chyba »intelektualne wyniszczenie«. Felix twierdził, że nie nadąża z czytaniem, bo ma dużo pracy na studiach. A Zuzanna chciała czytać teksty inne niż te poświęcone teorii Mazowa. Takie jak powieści – uwierzyłbyś?”

Wyobraź sobie tę bezczelność: chcieć przeczytać powieść w grupie czytelniczej!

„Lubię czasem przeczytać sobie jakąś dobrą powieść”.

„Och, oczywiście. Ale osoby, które się tym interesują, powinny dołączyć do klubu książki”.

„Próbowaliśmy rekrutować nowych członków, ale niestety obecny klimat intelektualny jest dość wrogi wobec myśli inframaterialistycznej. W dzisiejszych czasach lewą stronę dyskursu zdominowały dwie szkoły: gottwaldczycy i ekonoklardzi”.

„Nie zapominaj o Maurice'u i rzepie”.

Wzdycha. „No tak, jak mógłbym zapomnieć o tej klapie z rzepą”.

O co by nie chodziło z tą całą rzepą, jedno jest jasne: ci młodzi studenci o wiele lepiej rozumieją komunizm niż ty...

Mógłbyś się od nich co nieco nauczyć, jeśli tylko zdołasz przekonać ich, że jesteś jednym z nich.

„Może nie znaleźliście jeszcze po prostu właściwej grupy?”

„Powieści. Niebywałe”. (Pokręć głową).

„Widzisz? Nawet żandarm to rozumie”.

„A w grupie to nie powinno być jakoś więcej ludzi?”

„Więcej niż dwóch nie potrzeba. Ze mną i z Kimem jest tak samo”. (Odwróć się do Kima).

„Dokładnie tak samo...” – mamrocze pod nosem porucznik. Zapisuje coś w swoim notatniku, ale nie dodaje nic więcej.

„Te pudełka zapałek... Próbowaliście zbudować wieżę z dzienników Nilsena”.

„Więc naprawdę przeczytałeś wszystko do samego końca” – stwierdza z zakłopotanym uśmiechem. „Tak, próbowałem z Ulim sprawdzić, czy razem mamy dość plazmy, aby unieść kilka pudełek zapałek”.

Powiedzenie tego na głos sprawia, że zdaje sobie sprawę, jak głupio to brzmi.

„To był tylko mały nieformalny eksperyment. Nie ma powodu, by traktować to zbyt poważnie”.

Nic nie mów.

„Właśnie. To taka zabawa towarzyska inframaterialistów. Zapomnijmy o tym”.

Atmosfera uległa odmianie. Pozwalasz chwili przeminąć.

„Powinniśmy wszyscy spróbować jeszcze raz”.

Młody mężczyzna przez chwilę przygląda się tobie, po czym spogląda na swojego towarzysza.

„Co nam szkodzi? W porządku, spróbujmy jeszcze raz...”

„Ja sobie to odpuszczę. Raczej nie chcielibyście, aby mój materialistyczny sceptycyzm wam przeszkadzał...”

Wkrótce ze stosu pudełek zapałczanych zaczyna powstawać niewielka wieża...

Każde pudełko ustawiasz z ogromną delikatnością i precyzją.

„Spokojnie, Uli...”

„Stoi... Stoi...”

Przynajmniej na razie.

Im wyżej pnie się wieża, tym większa cisza zapada w pomieszczeniu. Pomijając rzucane czasem komentarze, jesteście całkowicie zaabsorbowani swoim zadaniem.

„W porządku. Teraz ty, Steban”.

Młody mężczyzna zakasuje rękawy, odsłaniając bladą skórę swoich przedramion.

Nic nie mów.

„To... stoi... Stoi!”

„Tak. Nigdy jeszcze nie byliśmy bliżej”.

Wygląda prawie tak, jak na szkicu Nilsena. Fizyczne ucieleśnienie dialektycznej spirali historii.

„No dobrze, twoja kolej, żandarmie”.

Dasz radę. Teorie teoriami, ale to tylko pudełka od zapałek.

Nawet porucznik przygląda się teraz z przejęciem.

„Jest wystarczająco wysoka, lepiej nie ryzykować”.

„O czym ty mówisz, detektywie? Nie możesz teraz się poddać”.

„Dalej, żandarmie. Prawdziwy postęp wymaga podejmowania wielkiego ryzyka”.

Weź głęboki oddech. (Zrób to).

„To... To...”

„Mój boże, czy to naprawdę stoi?”

„Tak... stoi...”