Rozmowa · Steban, student komunista

„Być może, ale to fantazja, dzięki której można płacić za różne rzeczy – na przykład za twój nocleg w hostelu...”

„Powiedzmy po prostu, że ludzkie ciało zaczyna robić różne dziwne rzeczy, kiedy przez siedem dni zwisa z drzewa...”

„Masz naszą uwagę. Przekonajmy się, do czego to zmierza...”

„Opowiem wam, jak zinfiltrowałem na potrzeby swojego śledztwa szeregi Wild Pines...”

„To mi brzmi jak staromodne rewolucyjne szpiegostwo. Przekonajmy się, do czego to zmierza...”

„Opowiem wam o drobnym incydencie, do jakiego doszło między mną a pewną kobietą w moim hostelu...”

„Opowieść z erotyczno-politycznym motywem. Przekonajmy się, do czego to zmierza...”

„Coś w tym może być. Ostatnio przeczytałem »Największą niewinność«”.

„Hmm... Chyba nie znam tej pozycji. Czy mógłbyś przedstawić nam krótkie podsumowanie tego dzieła?”

To twoja szansa na zakończenie tego wywiadu wysokim C. Podsumowujesz szybko kluczową argumentację Lopeza de Fuego, po czym doprawiasz ją własnymi uwagami i komentarzem...

Niczym rzeka biegnąca nieubłaganie ku morzu, dyskusja kieruje się ku tematowi charakteru niewinności samej w sobie.

„...ale w takim razie każde krytyczne opracowanie dotyczące panowania Dolores Dei musi zawierać poważne rozliczenie się z jej okrucieństwami w Magritanii i La Vuelcie podczas secesji Mesque, nie sądzisz?”

„Lopez de Fuego uważał, zdaje się, że mimo wszystko była całkiem wspaniała”.

„Bzdura. Najwspanialszym dokonaniem Dolores Dei było to, że dała się zastrzelić swojemu własnemu terierowi”.

„Jeśli zależy mu na prawdziwie krytycznym spojrzeniu na historię, to powinien sięgnąć po »Rzecz o materialnych warunkach bytu mirowskich kotlarzy«”.

„Świetna lektura. Brutalnie odkrywcza”.

„Dość już chyba usłyszeliśmy. Przydałby się nam w grupie ktoś z twoją perspektywą. Po uzupełnieniu teoretycznych podstaw, będziesz moim zdaniem wartościowym członkiem”.

Te dzieciaki jedzą ci już właściwie z ręki. Mija kolejny kwadrans. Pytania padają jedno za drugim, ty jednak masz odpowiedź na każde z nich.

Zaczynasz wyczuwać, że tempo rozmowy spada. Wywiad musi docierać do kluczowego punktu...

„Ale wracając do argumentu towarzysza Ulixesa, czy nie ma korzyści w czytaniu naprawdę trudnych lektur po to tylko, by podjąć się rzucanego przez nie wyzwania?”

„Próbowałem przeczytać pewną wyjątkowo depresyjną graadzką powieść”.

„A tak. »Szesnaście dni najzimniejszego... czegoś tam«. Co sądzisz o tej książce?”

To twoja szansa na zakończenie tego wywiadu wysokim C. Zręcznie podsumowujesz postaci i najważniejsze motywy powieści...

Co ważniejsze, udaje ci się wpleść te motywy w swoją krytykę formalnych cech powieści.

„...i w tym momencie musiałem zrezygnować. Nie było sensu poddawać się niepotrzebnemu cierpieniu”.

„Nic dziwnego, że nie mogłeś jej skończyć. To brzmi jak napuszony burżuazyjny realizm społeczny” – stwierdza, kiwając z aprobata głową.

„Do tego graadzki realizm jest najgorszy. Niemal równie zły jak gottwaldzka teoria krytyczna”.

„Człowiek ma ochotę wydłubać sobie oczy. Albo lepiej – wydłubać oczy autorowi”.

„Dość już chyba usłyszeliśmy. Przydałby się nam w grupie ktoś z twoją perspektywą. Po uzupełnieniu teoretycznych podstaw, będziesz moim zdaniem wartościowym członkiem”.

Te dzieciaki jedzą ci już właściwie z ręki. Mija kolejny kwadrans. Pytania padają jedno za drugim, ty jednak masz odpowiedź na każde z nich.

Zaczynasz wyczuwać, że tempo rozmowy spada. Wywiad musi docierać do kluczowego punktu...

„...ale ostatecznie ją przeczytałem, choć kosztowało mnie to wiele fizycznego wręcz bólu”.

„To mi brzmi jak typowa burżuazyjna powieść obyczajowa stworzona po to, by zaspokajać ego sfrustrowanych gospodyń domowych i zdobywać międzynarodowe nagrody”.

To niezły początek. Zaczynają się rozluźniać. Czujesz się pewnie i swobodnie. Zręcznie podsumowujesz postaci i najważniejsze motywy powieści...

„Bardziej zajmują mnie dzieła będące owocem czystej wyobraźni, jak Wirrâl”.

„Chwila, grasz w »Wirrâl«?”

I nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, jego głos wyzbywa się zupełnie ironicznych tonów.

To twoja szansa na zakończenie tego wywiadu wysokim C. Wkrótce prowadzicie ożywioną dyskusję na temat politycznych podtekstów tworzenia postaci...

No, zróbmy na nich naprawdę duże wrażenie. Obal paradygmat rasy i klasy. W im bardziej ezoteryczny sposób to zrobisz, tym lepiej.

„...twierdzę jedynie, że dużo wskazuje na to, iż welkinowie to burżuazja uniwersum Wirrâla...”

„Ale to ludzie mają najbardziej reakcyjne specjalizacje umiejętności”.

„To słuszna uwaga. Osobiście nigdy nie rozumiałem sensu wybierania ludzkiej rasy w uniwersum Wirrâla, ale o gustach się nie dyskutuje”.

„Stoi to w zupełnej sprzeczności z duchem Wirrâla. Jaki w tym sens?”

„Nie rozumiem tylko, dlaczego welkinowie mają najbardziej czadowe podklasy”.

„Mam nadzieję, że zmienią to w następnym wydaniu. Ale na razie jestem bardzo dumny ze swojego wysokiego welkina, którego stworzyłem na potrzeby naszej ostatniej kampanii”.

„Welkin Stebana jest rewelacyjny. Ma cieniste berło, które daje mu nieprzyzwoite premie przeciwko zrodzonym z cienia”.

„Jest niesamowity, trudno się nie zgodzić”.

„Tak, i to świadczy o tym, że dweorgrowie to klasa pracująca”.

„Nie ma co do tego żadnej wątpliwości” – przytakuje. „Wolałbym tylko, aby byli bardziej elastyczni pod względem podras”.

„Ja i tak lubię wzgórzowego dweorgra za jego mistrzowską obróbkę żelaza”.

„Odrzucam paradygmat rasy i klasy. Moja postać to wysoce eksperymentalna hybryda welkina i pigmeja”.

„Połączenie najlepszej rasy z najgorszą... Nie wiem, jak wyglądałaby progresja umiejętności, ale możliwości fabularne na pewno są szalone”.

Towarzysz młodego mężczyzny milczy, ale wyraz jego twarzy zdradza niechętny szacunek dla twojego eksperymentalnego podejścia do tworzenia postaci.

„Musisz dołączyć do nas podczas naszej kolejnej kampanii. Chcę zobaczyć tę hybrydę w akcji”.

To niezły początek. Zaczynają się rozluźniać. Czujesz się pewnie i swobodnie. Wkrótce prowadzicie ożywioną dyskusję na temat politycznych podtekstów tworzenia postaci...

„Słuchajcie, książki są świetne i w ogóle, ale szczerze mówiąc, nie są w stanie zastąpić prawdziwych historii”.

„Szczerze mówiąc, ostatnimi czasy wolę eskapistyczne lektury, jak klasyczny Dick Mullen”.

„Jestem przekonany, że jako żandarm masz bardzo interesujące spojrzenie na postać Mullena”.

To twoja szansa na zakończenie tego wywiadu wysokim C. W końcu to dziedzina, na której świetnie się znasz...

Zgadza się. Ci dwaj młodzi ludzie w naturalny sposób poddają się działaniu roztaczanej przez ciebie władczej aury, którą jednak nosisz z taką lekkością, jak swoje halogenowe znaki wodne.