Rozmowa · Steban, student komunista

„...a za każdym razem, kiedy faktycznie go próbujemy, zmienia się on w przesiąkniętą korupcją farsę...”

„...a wciąż dzielimy się na odłamy ze względu na teoretyczne spory...”

„Jeśli komunizm zawodzi za każdym razem, kiedy go próbujemy...”

„Jeśli nikt nie jest w stanie zgodzić się nawet, co właściwie oznacza prawdziwy komunizm...”

No dobra, to dalej. Kierujemy wszystkie dostępne komórki mózgu do pracy nad pytaniem o komunizm. A właściwie to nad kluczowym, a nie byle jakim, pytaniem o komunizm. Alfą i omegą pytań o komunizm. A brzmi ono...

Boże, niedobrze. Na pewno mogę wymyślić coś lepszego.

Może w innym życiu, ale nie w tym. Spójrz prawdzie w oczy: to właśnie jest pytanie, które dojrzewało w tobie przez cały ten czas.

Nie, nie, nie! To miało odwrócić twoją uwagę od tego drugiego!

Chwila, myślałem, że naprawdę zagłębiam się już w tej teorii!

Jasne, spędziłeś trochę czasu, błądząc po swoim teoretycznym labiryncie, ale to była właśnie bestia, która czyhała na ciebie w jego wnętrzu...

(Szepnij). „Czy kobiety są burżuazyjne?”

Młody mężczyzna rzuca ci lekko zdezorientowane spojrzenie, jakby był pewny, że zapytałeś o coś innego i po prostu się przesłyszał.

Nie, usłyszał cię wyraźnie.

Jakimś cudem wypowiedziane głośno zabrzmiało to jeszcze gorzej.

Powiedziałeś tylko to, co wszyscy myśleli. Rozejrzyj się. Widzisz tu jakieś kobiety?

„Chce wiedzieć, czy kobiety są burżuazją, Stebanie...”

„Tak, słyszałem. Daj mi chwilę” – bierze głęboki wdech i zwraca się do ciebie...

„Dlaczego ze wszystkich możliwych pytań zadałeś właśnie to?”

„Bo nie radzą sobie ze mną”.

„Może twój problem polega na tym, że myślisz, iż radzenie sobie z tobą jest ich obowiązkiem...”

„Zadałeś to pytanie, ponieważ wciąż jesteś pod wpływem ideologii. To naturalne. Jesteś jak ryba, która dopiero teraz odkrywa, że całe jej życie było dyktowane ruchami prądów morskich”.

„Tym jest właśnie ideologia. Wszędzie wokół pełno niewidzialnych sił, które popychają i pociągają cię to w tę, to we w tę, a ty nie wiesz nawet, że one cię otaczają”.

„Co to ma wspólnego z komunizmem?”

„Wszystko, człowieku. Częścią komunistycznego projektu jest zniszczenie ideologicznych struktur, które redukują mężczyzn i kobiety do tych pustych skorup tożsamości”.

„Znasz historię Dobrewy i Abadanaiza?”

„Myślałem, że to tylko jakiś bzdet wymyślony na potrzeby hasła”.

„Nie. Byli rewolucyjnymi kochankami – podwójnymi komisarzami rewolucji w Insulinde”.

„Julia Dobrewa pochodziła z Graadu. Jean Abadanaiz urodził się w Revacholu. Ona była genialna, charyzmatyczna – rewolucyjna rakieta. On był jej partnerem i stabilizatorem – planetą, która utrzymywała ją na orbicie”.

Szkoda, że oboje skończyli w równym stopniu martwi na bezimiennej wyspie w Ozonne...

„To od nich pochodzi koncepcja podwójnego przywództwa, décomptage, naprawdę wspaniały wkład Revacholu do myśli rewolucyjnej. Zdaje się, że w pewnej formie przetrwała ona do dziś nawet w MOR-ze”.

„To prawda, Kim? To z tym décomptage'em?”

„Nie miałem pojęcia, że jego początki sięgają samej rewolucji. Ale to ma sens, w pewnym sensie...”

„Co to pytanie mówi o mnie?”

„Tak, to jest pytanie, które powinieneś sobie zadać”.

Jego towarzysz kiwa głową, ale nie oferuje ci żadnej pociechy.

„Czyli... twierdzisz, że kobiety są burżuazyjne z powodu ideologii?”

Wzdycha. „To nie takie proste. Ludzie wciąż podejmują własne decyzje. Chodzi o świadomość tego, co na te decyzje wpływa”.

„Potrzebuję chwili czasu, żeby to wszystko przemyśleć...” (Zakończ).

Młody mężczyzna kiwa głową, ale milczy. Zdaje się, że coś odwróciło jego uwagę...

Zmaga się z jakimś własnym pytaniem.

Zatopił się w rozmyślaniach. Zastanawiasz się, jaki muł z samego dna jego duszy zdołałeś przypadkiem wzburzyć.

„Wielka szkoda, że zginęli, jak reszta komunardów”.

„Zginęli na własnych zasadach jak prawdziwi rewolucjoniści. Można powiedzieć o tym wiele dobrego”.

„Co się z nimi stało? Z Dobrewą i Abadanaizem?”

Ale co się z nimi stało? W książkach historycznych jest w tym miejscu chyba pusty akapit...

„Masz na myśli Rewolucyjnych Kochanków?”

„Byli nie tylko kochankami, ale również podwójnymi komisarzami rewolucji w Insulinde”.

„Nie wiem, o czym mówisz. Co to za ludzie?”

„Tak zwani rewolucyjni kochankowie. Byli podwójnymi komisarzami rewolucji w Insulinde”.

„Czy da się w ogóle wyobrazić sobie świat bez ideologii?”

„Oczywiście, że to możliwe. Tylko niesamowicie trudne. Aby to osiągnąć, trzeba być praktycznie światowo-historyczną osobowością”.

„Co to ma wspólnego z kobietami?”

„Bo nie pozwalają mi zapomnieć o życiu, jakie toczyliśmy wspólnie”.

„Ech, żandarmie. Twój problem nie jest ideologiczny tylko osobisty...”

„Bo nie radzę sobie z nimi”.

„Może twój problem polega na tym, że myślisz, iż są twoje, by sobie z nimi radzić...”

„Nie wiem! Mózg kazał mi to powiedzieć”.

„To dlatego, że twój mózg jest zalany ideologią, żandarmie. Praktycznie w niej tonie...”

Czy Ideologia to nazwa jakiegoś mocnego trunku? Bo to jedyna rzecz, w jakiej tonie twój mózg.

Może powinienem zachować to dla siebie.