Rozmowa · Mów Mi Mañana

Hmm... Może to by się mogło udać? Będzie trzeba sprawdzić.

„Pewnie, że mamy, i radzę ci o tym pamiętać”.

„Tak jest!” – odpowiada wyluzowany mężczyzna, mrugając do ciebie okiem.

„Jestem raczej pewien, że nie mamy tych rzeczy. A przynajmniej nie wszystkie”.

„Olá, wędrowcze!” – patrzy na ciebie miękkim i zamglonym wzrokiem. „W czym mogę ci pomóc?”

„Jesteś teraz łamistrajkiem?” – pyta mężczyzna z radosnym spojrzeniem, puszczając ci oko.

[Odejdź].

„Czym dokładnie jest łamistrajk?”

„To rodzaj robaka, któremu wystarczy samo przetrwanie. Przychodzą i chcą wykonywać naszą pracę za gówniane pieniądze, dymając przy tym siebie i nas. Wszyscy na tym tracą”.

„Chyba ich za bardzo nie lubisz”.

„Trzeba być cholernie głupim albo złym, żeby zostać łamistrajkiem. Albo... może przestraszonym. Ale przestraszonym czego albo kogo?” – spogląda na tłum, mrużąc oczy, jakby próbował dostrzec, czego boją się łamistrajki.

„Osobiście wolałbym żebrać niż robić za łamistrajka. Gdyby ci dżentelmeni pokrzykujący na ulicy przyszli i poprosili, to może coś by dostali”.

(Pokręć głową). „To lepsze niż żebry, daj spokój”.

„Czasem człowiek robi to, co musi” – kiwa głową ze zrozumieniem. „Ale te łamistrajki nie żebrzą ani nie zachowują swojej godności”.

(Kiwnij głową). „Próbowaliście z nimi rozmawiać?”

„Wyjaśniliśmy im sytuację, ale nie chcą nas słuchać” – kręci głową. „Ci ludzie pewnie zachowaliby się rozsądnie i wrócili do domu, gdyby nie podburzał ich ciągle ten wielki facet”.

Wielki facet – czyli przywódca łamistrajków.

„Czekaj, a skąd oni się wszyscy wzięli?”

„Pojęcia nie mam. Chyba spod ziemi”.

„Nie... Nie chcę znowu musieć się w tym babrać. Czy ty mnie nazwałeś p***łem?”

„Nie, nie – powiedziałem łamistrajk”.

„Tak, jestem łamistrajkiem. Biednym i pogardzanym”. (Pomachaj zaciśniętą pięścią). „Prawo do pracy!”

„Dobre, funkcjonariuszu” – uśmiecha się. „Bez obaw, my tutaj solidaryzujemy się z MOR-em”.

„Wyobraź sobie tylko – policjanci rozpoczynają strajk, ale pojawia się jakiś glina i oznajmia: »Dajcie nam pracować! Za mniej pieniędzy«” – chichocze, po czym uświadamia coś sobie...

Psst. Pokaż mu swoją ukradzioną kartę. To idealny moment!

„A właśnie! Co sprowadza tu MOR? Na Dziką Północ? Jesteś tu, aby rzucić okiem na konflikt?”

„Nie jestem łamistrajkiem, a policjantem”. (Przejdź dalej).

„Tylko żartowałem” – uśmiech jeszcze bardziej pogłębia zmarszczki zdobiące jego twarz. „Nikt nigdy nie widział gliniarza łamistrajka”.

„Łamistrajk?” – pyta mężczyzna z radosnym wzrokiem, przechylając na bok głowę.

Nie do końca rozumiesz pojęcie „łamistrajk”. Ale cuchnie polityką. Może ma jakiś związek z tą butelką, po którą od czasu do czasu sięga?

Czy to nie znaczy aby „p***ł”? No nie. Znowu to? A dopiero się uwolniłeś od tego gówniarza...

Boiadeiro wpatruje się w ciebie z szacunkiem, po czym wskazuje ślady krwi zdobiące twoje ubranie.

„Tak, postrzelili mnie. Nic takiego”.

„I wciąż żyjesz?” – pyta, kiwając głową z aprobatą. „To nawiązuje do dawniejszej epoki, gdy tego typu sytuacje były powszechne. Masz serce prawdziwego boiadeiro”.

„No dobra. Gdzie są wszyscy?”

„Ukrywają się, zbierają do kupy. Port jest objęty pełnym zamknięciem, przyjacielu. Nikt tam nie wejdzie, ani stamtąd nie wyjdzie... do odwołania”.

„Nie możesz mi pomóc dostać się do środka?”

„Nie, stary. Nie dzisiaj. Dzisiaj mamy wojnę”.

Mówi to rzeczowo, jakby nie miało to dużego znaczenia.

„Co się teraz stanie?”

„Czas pokaże...” – odpowiada, wzruszając ramionami. „Powiem szefowi, że wpadłeś. Na pewno się ucieszy”.

„Boli jak cholera, Mañana. Ból – oto co przyniósł nam wasz strajk”.

Wzrusza ramionami. „Każdy ruch polityczny przechodzi okres walki. Ale żałuję, że zostałeś w to wplątany”.

„Ale nawiązuje to do dawniejszej epoki, gdy tego typu sytuacje były powszechne. Masz serce prawdziwego boiadeiro”.

„Niebezpieczeństwa to część życia boiadeira, nie?”

Wzrusza ramionami. „Istnieją różne rodzaje niebezpieczeństw. Ja zwykle przejmuję się rakiem płuc lub atakiem dzikich zwierząt. Nie... kulami”.

„Ale nawiązuje to do dawniejszej epoki, gdy tego typu sytuacje były powszechne. Masz serce prawdziwego boiadeiro”.

„Więc...” – wpatruje się w ciebie swoim zamglonym wzrokiem. „Jak podoba ci się nasz port?”

Ma na myśli, że byłeś w środku. Z szefem pewnie też gadałeś...

„Straszliwa nora”.

„To tylko miejsce spoczynku na ścieżce prowadzącej przez otwarte równiny” – stwierdza poważnie, po czym odwraca się do ciebie z szerokim uśmiechem na twarzy:

„A właśnie! Rozmawiałeś oko w oko z szefem – jak mężczyzna z równiny. Jeśli masz jeszcze jakieś pytania, to ci na nie odpowiem”.

„Jest całkiem miły”.

„Pracownicza utopia”. (Kiwnij z aprobatą głową).

„Nieźle go znokautowałeś...” – wita cię. „Jak latający desperado!”

„Kim lub czym jest latający desperado?”

„To naprawdę fajne kopnięcie z obrotu latającego desperado, którego użyłeś, boiadeiro. Często wykonywane przez zaprawionych boiadeiros na stepach”.

„To nie było nic takiego”.

Energicznie kiwa głową. „Więc co ci chodzi po głowie tym razem?”

„Tak, nieźle to zrobiłem”.