Rozmowa · Mów Mi Mañana

„Nie ma pośpiechu w poszukiwaniu samego siebie”.

„Oczywiście! To takie czadowe imię. Poważne, stylowe, historyczne... królewskie niemal”.

„Nazywam się... eee... Harry”.

„Słyszę cię i... ee... miło mi cię poznać, Harry” – kiwa głową. „Ale miej oko na jakąś alternatywę, w porządku?”

„Ja też jestem robotnikiem, jak wy!” (Pokaż mu skradzioną kartę).

Mężczyzna spogląda na kolorowy kawałek plastiku, na ciebie, znowu na kartę i znowu na ciebie.

„Dobre. Ale wiem, że nie jesteś robotnikiem portowym. Dałem ci nawet ten klucz do nory szczura, pamiętasz?” – unosi swoją piersiówkę. „W czym mogę ci pomóc?”

„Hmm...” – przez chwilę spogląda na swoją piersiówkę. „Ale to nie jesteś ty, funkcjonariuszu?”

(Przyjrzyj się uważnie karcie). „Tak, chyba rzeczywiście”.

„To dobrze. Znam Johannesa od kilku lat i byłoby straszne, gdyby nagle zmienił się w kogoś zupełnie innego”.

Pochyla się, aby przyjrzeć się karcie. „Skąd masz jego kartę?”

Teraz masz kłopot nie lada. Czas jeszcze nie nadszedł. Wybacz.

„Znalazłem ją na podłodze. W Whirling-in-Rags”.

„John znowu upija się na umór? Powinien na siebie uważać. Mogę zabrać jego kartę?”

Nie. Jeszcze ci się przyda, uwierz swoim złodziejskim palcom.

„Jasne, nie jest mi do niczego potrzebna”.

„Wielkie dzięki. Dopilnuję, aby wróciła do Johna”.

„Jesteś prawym człowiekiem” – stwierdza, uśmiechając się z uznaniem. „Honor pozwala nam zachować pełen szacunku dystans wobec siebie. W czym mogę ci pomóc?”

Czujesz, jakbyś zdobył dziś istotną liczbę punktów honoru.

„Nie, muszę kontynuować swoją obserwację tego obiektu incognito. Inaczej wyjdzie na to, że ukradłem tę kartę bez żadnego powodu”.

„Och, w porządku. Powodzenia” – odpowiada, uchylając swojego beretu. „W czym mogę pomóc?”

„Niestety nie. Ta karta stanowi dowód w toczącym się śledztwie”.

„Och, czy mój przyjaciel ma jakieś kłopoty? Kto by się spodziewał...”

„Dosłownie ukradłem mu ją, kiedy spał”.

„To było jak znak – wiatr rzucił mi ją pod nogi. Czuję bliskość z tą osobą”.

„Tak” – kiwa głową z powagą. „To miasto potrafi dobierać dusze. John całymi nocami upija się do nieprzytomności...”

„Johannes powinien na siebie bardziej uważać. Mogę zabrać jego kartę?”

„To stare zdjęcie”.

„Z czasów, gdy nie byłeś gliną tylko przysadzistym, ciemnoskórym robotnikiem portowym nazywającym się »Santiago John«?”

„Jak tak teraz myślę, to nie wydaje się możliwe”.

„Tak. Poza tym mówiłeś mi, że jesteś gliną. Ale skoro to już sobie wyjaśniliśmy...” – pochyla się, aby przyjrzeć się karcie. „Skąd masz jego kartę?”

„Tak”.

„Mało prawdopodobne. Znam Johna od kilku lat. Poza tym mówiłeś mi, że jesteś gliną, pamiętasz? Skąd masz jego kartę?”

Nie może tego wiedzieć na pewno. Może na zdjęciu jesteś po prostu młodszy?

„Miło się rozmawiało. Muszę już ruszać”. [Odejdź].

„Masz jakąś tezę, kto mógł zabić wisielca?”

„Najemnika, tak?” – pyta i wzrusza ramionami. „To rzeczywiście dobre pytanie. Kto zrobiłby coś takiego?” – kręci z powagą głową.

„Evrart twierdzi, że zabił go Titus Hardie z chłopakami”.

„Poważnie?” – mężczyzna zakręca wąsa na palcu. „Nic na ten temat nie słyszałem. Ale jeśli to prawda... No cóż, był żołnierzem wroga”.

„Ty go zabiłeś?”

„Nie jestem morderczym typem. Ale za innych nie ręczę. Do dużych organizacji takich jak nasz Związek należy wiele różnych osób – o wielu różnych umiejętnościach”.

Wierzy, że chłopaki Hardiego mogły to zrobić.

„Zrozumiano” – porucznik zapisuje notatkę. „Niewiele nam to dało, ale i tak dziękuję”.

„Nie ma sprawy. Życzę powodzenia w poszukiwaniach. Cieszę się, że to nie ja muszę się tym zajmować...” – stwierdza, pociągając duży łyk ze swojej piersiówki.

„Dziękuję. Choć niewiele mi to dało”.

Nie kłamie, kiedy mówi, że tego nie zrobił.

Chce przez to powiedzieć, że brutalniejsza frakcja mogłaby się z czymś takim łatwo uporać.

„Chwila, co to znaczy?”

„On był agentem opozycji próbującym zniweczyć nasze szlachetne wysiłki”.

„Port to najbardziej podejrzany teren. Czy twoim zdaniem jego pracownicy mogli brać udział w morderstwie?”

„Co to za pomysł?!” – prycha i sprawia wrażenie zszokowanego. „Dlaczego szlachetni robotnicy mieliby uciekać się do czegoś takiego? No, chyba że zostaliby do tego zmuszeni, oczywiście...”

„W jaki sposób zmuszeni?”

„Twój denat był żołnierzem wroga”.

„Najemnik został powieszony na bardzo specyficznym rodzaju pasa transportowego, takiego, jaki wykorzystuje się do przenoszenia ciężkiego towaru na przykład w portach”.

„Zmieńmy temat”.

Mężczyzna nuci radosną melodię. Morska bryza targa jego włosy.

„Evrart mówił, że masz klucz do drzwi?”

„Klucz, co?” – przeciąga palcami po swoich wąsach. „Które drzwi miałby otwierać ten klucz?”

„Mówił, że należał kiedyś do szczura”.

„Och, jasne. Łapię” – odpowiada, postukując palcem bok swojego nosa i puszczając ci oko.