Rozmowa · Mów Mi Mañana

„Olá, Tequila Sunset, boiadeiro grande!” – patrzy na ciebie miękkim i zamglonym wzrokiem.

„Przyjechałem do Martinaise zbadać sprawę morderstwa”.

„Morderstwo, co? To brzmi jak mnóstwo ciężkiej pracy. Ja nigdy nie podjąłbym się śledztwa w sprawie morderstwa”.

„Masz rację. To niemal niemożliwe. Jestem na 91% pewien, że nie zdołam rozwiązać tej sprawy”.

„Pewnie masz rację” – kiwa głową. „Ja nie wiedziałbym nawet, od czego zacząć. W porcie jest o wiele lepiej – dla uczciwego związkowca takiego jak ja”.

„Może chcesz mi pomóc i powiesz, kto to zrobił?”

„Oczywiście, policía” – odpowiada z szelmowskim uśmiechem. „To nie byłem ja. Możesz mnie wykluczyć. To ułatwi ci śledztwo”.

Powinniśmy? Jest miły. Jakoś nie lubię miłych.

Nie zrobił tego. To prawda.

(Szepnij). „Nie mam zielonego pojęcia, co robić”.

Odpowiada szeptem: „To nic. Też nie mam pojęcia, co robię. Nie wiem nawet, jaki mamy dzisiaj dzień tygodnia...” – zamyśla się i po chwili oznajmia: „Nie mów mi. Dzięki temu ten dzień jest lepszy”.

„Prawdę mówiąc, to bardzo łatwe i przyjemne”.

„Nie wierzę ci. Poste L'Aventurier też tak twierdziło. Próbowali namówić mnie, żebym został ich listonoszem. Mówili, że to takie fajne i łatwe. Zwykłe spacerowanie” – kręci głową, wspominając.

„Bzdury. W porcie jest mi o wiele lepiej. Jestem uczciwym związkowcem z mnóstwem wolnego czasu”.

Nie jest w odpowiedniej formie, żeby dostarczać pocztę na tych pełnych brutalności ulicach. Ale ty owszem. Może gdyby nie wyszło ci w policji...

„Dobrze. Mam już dla siebie imię. Brzmi ono...”

Nadciągająca zagłada jest złotoczerwona. Drzemie w tobie, ale też na zewnątrz, na horyzoncie, gdzie woda styka się z niebem. Uwewnętrzniona, lecz jeszcze nieobecna. Z tej perspektywy wszystko ma sens...

Jesteś Tequila Sunset. Zawsze nim byłeś. Zawsze było za późno.

Nie. Nie chcę być Tequila Sunset.

A czego tu nie chcieć? To imię o dużym zakresie, znaczeniu, warstwach, barwach, skojarzeniach. Wszystko w jednym!

„Tak. Dobra. Jestem w stu procentach Tequila Sunset”.

Wyciąga do ciebie swoją dłoń i woła: „Boiadeiro!”

Mężczyzna jest głęboko wzruszony. Widzisz, jak jego oczy zachodzą łzami. Cieszy się niezmiernie twoim sukcesem.

Zostaw go tak.

„No cóż, boiadeiro...” – na chwilę milknie, aby przemyśleć sytuację. „Zdaje się, że nie mam żadnego prawa do twojej ręki czy coś”.

„Czym jest... boiadeiro?”

„To naprawdę fajny koleś”.

Czujesz, że za tym słowem kryje się długa historia... ale to bez znaczenia. Rozumiesz je. Wiesz, co oznacza.

Kiwnij ze zrozumieniem głową.

Pociąga łyk ze swojej piersiówki i częstuje cię jej zawartością.

Tak! Rozkręćmy tę bibę. To twoja okazja, żeby zabłysnąć, chłopie!

„Nie jestem zainteresowany piciem na służbie”.

„Człowiek kroczący po ostrzu brzytwy, co? Więcej dla mnie!” – śmieje się i upija z piersiówki jeszcze jeden łyk.

„Więc chciałbyś o czymś jeszcze podyskutować, boiadeiro?”

„Dzięki, nie skorzystam. Zacząłbym szaleć”.

„Pewnie zaszalelibyśmy razem, co brzmi całkiem fajnie. Ale zdaje się, że mam strajk do pilnowania”.

„O tak!” (Weź łyk).

„Rozgrzewa podczas dni takich jak ten. I we wszystkie pozostałe też”.

To z pewnością krok w dobrym kierunku – poczuj tę gładką teksturę, nasyć się tym smakiem. Poczuj, jak spływa ci przez przełyk niczym ciepła pieszczota. Oto sunset, zachód słońca. Kiedy przyszedłeś na świat, było już późno.

Myśl o alkoholu szumiącym ci w krwiobiegu wydaje się dosyć nieprzyjemna.

„W jakim sensie fajny? Bo chyba nie tak po prostu fajny, co?”

„Taki jak ja i ty. Dokładnie taki” – pociąga łyk ze swojej piersiówki i częstuje cię jej zawartością.

Pomilcz chwilę.

Potrząśnij jego dłoń.

Odwzajemnia się porządnym, mocnym uściśnięciem dłoni.

„Wymyślanie imion wydaje się zbyt niebezpieczne”.

„Taa” – kiwa głową. „Imię to cholerstwo, które może zabić człowieka. Pod tym względem Mañana jest dobrym imieniem”.

„Nazywam się... Tequila Sunset”.

Jesteś Tequila Sunset. Już zresztą od bardzo dawna.

Twój umysł umie wymyślić tylko przydomki typu Zręczny Ćwok, Jebak Waldéz, Boskoś... Takich lepiej nie wymawiaj na głos.

„Yyyy... Prawdę mówiąc, to nie mam imienia”.

„Znalezienie dobrego imienia może trochę potrwać, to pewne”.

„Nie mogę. Przykro mi”.

„Moje imię jest gotowe! Brzmi Raphaël Ambrosius Costeau”.

„Jesteś tego pewny?”

„No, jest w każdym razie lepsze od innych imion, które jestem w stanie wymyślić”.

„Spokojnie, człowieku. Nie gorączkuj się tak i nie poddawaj losowi. Znalezienie dobrego imienia może trochę potrwać...”

„Nie będziesz mówił Raphaëlowi, co ma robić”.

„Skoro tak uważasz” – wzrusza ramionami i rozgląda się.

„Dobra, może spróbuję jeszcze raz. Ale później”.