Rozmowa · Mów Mi Mañana

„Czeka cię więc meskijski epos – pogoń na obszarze całego Martinaise” – zerka na południe, gdzie biegnie kanał. „Mam nadzieję, że to będzie dla ciebie prawdziwa bonanza”.

„Zwłaszcza zdejmowanie tych butów. Łatwiej byłoby ściągnąć ostrogi z boiadeiro niż ten pancerz z wisielca”.

„Wszystkie?” – pyta porucznik, unosząc brew. „Mamy wielu młodszych funkcjonariuszy, którzy chętnie się wykażą. Zostawiłbym im część – a buty dla ekipy koronera – ale jak chcesz. Znajdźmy wszystkie”.

„Tak, już nad tym pracuję”.

„Tak” – kiwa głową. „Już mówiłeś”.

„Znajdę jedną jego część. To mi wystarczy”.

„Dobra i wyważona decyzja” – kiwa głową porucznik. „Jacyś młodsi funkcjonariusze mogą zająć się resztą”.

„Dobry wybór” – zgadza się wąsaty mężczyzna. „W końcu pancerz jest potrzebny do osłaniania tylko jednego miejsca – tego, w które trafia kula”.

„Życzę powodzenia, jeśli postanowisz wziąć się za te buty. Łatwiej byłoby ściągnąć ostrogi z boiadeiro niż ten pancerz z wisielca”.

„Właściwie to chyba też mam lepsze rzeczy do roboty”.

„Zgadzam się z tobą, oficerze. Skupmy się na powieszeniu, a resztą zajmą się później jacyś młodsi funkcjonariusze”.

„Fajnie” – wąsaty mężczyzna kiwa głową z aprobatą. „Z tego, co się dowiedziałem, wynika, że to był bardzo ciężki i nudny pancerz”.

„Mam już część tego pancerza. Zupełnie dobrze mi się żyje bez poszukiwania kolejnych”.

„Na to wygląda” – odpowiada, wygładzając kciukiem niesforny włos odstający od jego wąsów. „Nic dziwnego, że jesteś detektywem!”

„Potrafi być bardzo zaradny...” – stwierdza porucznik, patrząc na swoje stopy i ukrywając twarz.

Nie powinieneś mieć tych butów. A jednak proszę.

„I jak się to robi?”

„Czyli Cuno wykorzystał nas... do czego? Żebyśmy cię nastraszyli?”

„To tylko drobna niedogodność. Wszystko gra” – zastanawia się nad wzięciem łyka z piersiówki.

Jeszcze nie – myśli. Woli najpierw dokończyć tę sprawę. Na przyjemności przyjdzie pora.

„I udało się?”

„Co się stało?”

„A ty co będziesz teraz robił?”

„Zostanę tutaj na czatach” – rzuca okiem na czerwone flagi wywieszone na bramie portu. „Niezły widok, prawda? Zaczynam lubić tę czerwień...”

„Nie martw się o mnie. Żyję, aby odjąć zmartwień naszym braciom. Będę wyglądał kolejnych szalonych zabójców. W razie czego ucieknę. I przeżyję”.

„Na pewno sobie poradzisz”.

„Jasna sprawa, przyjacielu” – odpowiada, gładząc dłonią swoje wąsy.

„Postaraj się nie dostać kulki, co?”

„Na pewno dopisze mi większe szczęście niż tobie, przyjacielu” – jego uśmiech jest szeroki jak pustynia.

(Spróbuj nawiązać kontakt). „Posłuchaj, bracie, muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym...”

„O czym chcesz rozmawiać, boia?” – pyta, przechylając głowę lekko do boku.

To twoja szansa! Pamiętaj, że komuniści słyną z płochliwości, najlepiej więc zastosować insynuacje...

Poczekaj. To nie jest człowiek, do którego pasują podstępy. Woli takich, którzy spojrzą mu prosto w oczy i walną prosto z mostu, co myślą.

No dobra. Może czas porzucić subtelne metody.

To od początku był głupi pomysł.

„Sprawdzam sprawę pewnego zapachu niosącego ze sobą rewolucyjne skojarzenia”.

„Może jego źródło znajduje się w jednej z ciężarówek uwięzionych w korku? Ładunek stoi tam od jakiegoś już czasu” – pociąga nosem i zerka w kierunku ronda.

„Próbuję powiedzieć, że szukam komunistów. Znasz może jakichś?”

„Och, teraz rozumiem. Nie mogę powiedzieć, że jestem zaskoczony. Sprawiasz wrażenie osoby, która traktuje swój komunizm poważnie. To nic złego, oczywiście. Dobrze, gdy człowiek poświęca trochę czasu, aby pomyśleć o społeczno-politycznym obrazie świata”.

„Och, on rzeczywiście nie lubi pośpiechu – zwłaszcza gdy w grę wchodzą kwestie związane z polityką”.

„Więc rzuciłeś policyjną robotę i polujesz na komunistów. Zdradzisz, dlaczego?”

„Tak zupełnie szczerze, to miałem dziwny sen i muszę teraz go dokładnie rozgryźć”.

„Gonisz za snem, tak? Szanuję to, boia...” – odpowiada, salutując.

„Chciałbym pomóc. Niestety, nie znam zbyt wielu komunistów”.

„Wiem, mówisz, że nie jesteś tak faktycznie komunistą, ale czy prawda nie jest inna?”

„Może tak – może nie” – wzrusza ramionami. „Tak czy siak, nie jestem instytucjonalny. W mojej książce człowiek musi podążać własnym szlakiem...”

Podążać własnym szlakiem, być panem samego siebie... To nie jest typowa komunistyczna gadka.

No dobra, może i nie jest tak do końca komunistą, ale ewidentnie jest na nim jakiś komunistyczny osad.

Pstryka palcami. „Hej! Ale wiesz, kilka miesięcy temu spotkałem najprawdziwszego ideólogo. Może to on jest tym, którego szukasz?”

„Co to jest ideólogo?”

„No wiesz, koleś z teorią. Ktoś, kto lubi wystawiać swoją teorię przeciwko innym teoriom w teoretycznych starciach na śmierć i życie”.

„No dobra, jak mam szukać tego gościa?” (Przejdź dalej).

„Nie potrafię powiedzieć. Gdy odrzuciłem jego propozycję, dopaliliśmy papierosy i zniknął w ciemności. Ale zanim rozpłynął się w mroku, odwrócił się do mnie i powiedział...”

„»Pamiętaj Dobrewę i Abadanaiza«...”

O rany, to był mocny cios. Julia Dobrewa i Jean Abadanaiz, znani powszechnie jako Kochankowie Rewolucji, byli rewolucyjnymi komisarzami na froncie insulindiańskiej podczas Rewolucji Świtu Stulecia. Ich zakazana miłość, a także zniknięcie podczas ostatecznego upadku revacholskiej komuny, sprawiło tylko, że otoczył ich jeszcze większy nimb tajemniczości...

Ich szczątki odkryto w 35 roku na plaży w Ozonne. Sekcja zwłok jako przyczynę śmierci wskazała samobójcze otrucie.

„...i zniknął”.

„Rewolucyjni Kochankowie”.

„Więc byli kochankami, tak? Ma to sens – na swój sposób sprawiał wrażenie romantyka”.

„Zdaje się, że nie tylko on” – wtrąca porucznik, nie odrywając nawet wzroku od swojego notatnika.