Rozmowa · Mów Mi Mañana

„Mawiają, że nazywam sam siebie Tequila Sunset”.

„Szczerze, to straciłem je przez picie”.

„O rety! Poważna sprawa! Jesteś jak... nowo narodzony!” – woła, a jego oczy ożywiają się. „Dobra, skoro nie możesz go znaleźć, to może wymyśl nowe?”

„Możliwe, że wezmę taką opcję pod uwagę”.

„Nie da się żyć na tym świecie bez imion. Są bardzo ważne. To naczynia duszy”.

„Brzmi to przerażająco. Nie chcę”.

„Jak chcesz. Ale nie da się żyć, będąc bezimiennym. Imiona są ważne. To naczynia duszy”.

„Próbowałem. Nikomu się nie podoba to, co wymyśliłem”.

„To kiepsko. Nie da się żyć na tym świecie bez dobrego imienia, przyjacielu. One są bardzo ważne. To naczynia duszy”.

„Nazywam się Harrier Du Bois. Chyba”. (Zakończ).

„Mocne, porządne imię mówiące o oddaniu i honorze” – salutuje ci. „Miło poznać, Harrier”.

„Dobra, myślę, że mogę być Harrym”. (Zakończ).

„Harry...” – powtarza z pytającym wyrazem twarzy. „Fajne. Ale jestem pewny, że mógłbyś wymyślić coś jeszcze fajniejszego”.

„Co ty w ogóle masz z imionami? To jakaś kwestia duchowa, filozoficzna czy...?”

„To kwestia bardziej poetycka. Każda próba sformułowania wielkiej zunifikowanej teorii na ten temat kończy się powstaniem najgłupszych bredni, jakie można sobie wyobrazić. Ale nie oznacza to wcale, że nie jest to prawda” – kiwa głową niczym mędrzec.

„Dlatego nie mogę ci o tym opowiedzieć. Mogę ci to tylko pokazać. Z czasem to zrozumiesz... albo nie. Ale może nie będzie to takie trudne”.

„W porządku. Brzmi to ciekawie”.

„Słowa kierują naszym życiem – obcujemy z każdą rzeczą poprzez związane z nią słowo. Każde słowo jest też imieniem, prawda?” – uśmiecha się.

„Brzmi to głupio, oto co myślę”.

„Tak, przyjacielu. Świat jest z pewnością wystarczająco głupi, aby mieć głupie cechy” – stwierdza, szczerząc zęby w uśmiechu.

„W porządku”. (Zakończ).

Bądź z nim szczery.

„Poczekaj, a miałeś może jakieś inne imiona?”

„Mnóstwo. Ale nie bądź chciwy i nie próbuj mi któregoś zwinąć” – śmieje się radośnie. „Masz własne”.

„Czyli to... nom de guerre?”

„Nom de guerre brzmiałoby bardziej jak Guerra Mañana” – chichocze. Po czym coś sobie uświadamia.

„Mów mi Mañana? Co to za imię?”

„Oznacza odezwij się do mnie jutro”.

„Witaj, Mañana. To fajowe imię”.

„Imię warte faceta, które je nosi, przyjacielu. Imiona są ważne”.

„Cuno mówił, że powinieneś wiedzieć coś o pancerzu”.

„Ha!” – uśmiecha się. „Mały boia dotrzymał obietnicy”.

„Obietnicy?”

„Obiecał, że sprowadzi na mnie kłopoty. Że napuści na mnie świnie – wybacz słownictwo. Tylko cytuję”.

„Co się stało?”

„Poproszono mnie, żebym przyjrzał się sprawie pancerza. Oficjalny związkowy zwiad – namierzyć go, dowiedzieć się, kto go zabrał”.

„I udało się?”

„Na początku pomyślałem sobie: czemu nie, może da się sprzedać elementy pancerza i wyżywić za to strajkujących. Kupilibyśmy sobie dzięki temu kilka dodatkowych dni”.

„Więc poszedłem to tego chłopaka. Powiedział, że zrobi ze mnie swoją więzienną sukę. Że ma oczy wszędzie, że gliny siedzą u niego w kieszeni i że jest królem Jamrock”.

„Dobrze mi tak, skoro zachciało mi się odwalać czarną robotę. Zrezygnowałem z tego zadania, a i tak mam przez nie kłopoty” – wyjaśnia, uśmiechając się. „Wystarczy jeden fałszywy krok”.

„Czego się dowiedziałeś o tym pancerzu?”

„Dowiedziałem się, że ludzie nie chcą rozmawiać z pijanym związkowcem o jakimś pancerzu”.

„A oprócz tego?”

„Niewiele. Głównie kwestie techniczne. To była najciekawsza część”.

„Rozumiem. Coś jeszcze?”

„Dziękuję bardzo za współpracę”.

„Nie ma sprawy” – odpowiada i wreszcie pociąga łyk ze swojej piersiówki. „Jeśli zobaczysz tego dzieciaka, to przekaż mu podziękowania od Mów Mi Mañana. Podziękowania za wskazanie mi drogi”.

Jest szczerze wdzięczny losowi, że nie musi szukać teraz elementów pancerza.

„Jakie kwestie techniczne?”

„Pogrzebałem, żeby dowiedzieć się więcej o tej armadura. Powiedzmy, że mam przyjaciół w bibliotece” – wyjaśnia, uśmiechając się krzywo. „Odpuściłem sobie informacje o materiale. Skupiłem się na tym, jak się ten pancerz zdejmuje”.

„I jak się go zdejmuje?”

„W częściach. Są cztery. Najpierw hełm – dzieciak twierdzi, że zdjął go i wykopał w morze. Wierzę mu. Wisielec wciąż miał na sobie buty, gdy ostatnio go widziałem. Za trudno je zdjąć”.

„Więc – zgodnie z rachunkiem – brakuje dwóch elementów: rękawic i napierśnika. Na tym zakończyłem swój zwiad. Za dużo było przy tym zachodu. To raczej zadanie dla jakiejś milicji”.

„Czyli do zgarnięcia są cztery części pancerza. Ale odesłałem już buty...”

Radosny mężczyzna wzrusza ramionami. „Czyli nie zbierzesz już kompletu. Ale przynajmniej część roboty masz z głowy!”

„Czekaj. Cztery części? Hełm, napierśnik, rękawice, buty... A nogawice?”

„Och, ich po prostu nie ma. Już nie istnieją – jeśli w ogóle istniały” – wzrusza radośnie ramionami. „Zapomnij o nich. Ja zapomniałem”.

„Jestem ambitny. Zamierzam znaleźć cały pancerz. Wszystkie części”.

„Wszystkie?” – pyta porucznik, unosząc brew. „Mamy wielu młodszych funkcjonariuszy, którzy chętnie się wykażą. Zostawiłbym im część, ale jak chcesz. Znajdźmy wszystkie”.

Kryje się w tym sugestia, że raczej sobie nie poradzisz.