Rozmowa · Mów Mi Mañana

„Wiesz coś może o chłopakach Hardiego?”

„Los Ardies?” – pyta, uśmiechając się. „To niezależna grupa bojowników. Są odrobinę zbyt nerwowi, ale spoczywa na nich duża odpowiedzialność”.

„Przypominają trochę ciebie – dbają o przestrzeganie prawa i w ogóle. Z tym że chodzi o prawo Evrarta” – bierze łyk ze swojej piersiówki. „Ale właściwie robią to, co ty”.

Czy on naprawdę porównuje ciebie – stróża porządku – do jakiejś osiedlowej bandy?

Daj spokój. On tylko próbuje utrzymać porządek.

Odpuść.

„Istnieje tylko jedno prawo, przyjacielu – i jestem nim ja!”

„Czemu nie? Pewnie miło być dla odmiany czymś innym. My musimy zadowolić się byciem po prostu ludźmi”.

„Muszę się dowiedzieć, co jest za tą bramą. Eksploruję okolicę”.

„Przyjacielu, szanuję prawo do wędrowania. Otwarte przestrzenie czekają...” – oznajmia, spoglądając z tęsknotą na tereny ciągnące się za rondem.

„Muszę przejść przez bramę i porozmawiać z twoim szefem”.

„Och! Świetnie! O czym chcesz rozmawiać z Evrartem?”

„Nie mogę ujawniać żadnych szczegółów dotyczących trwającego dochodzenia”.

„Jakie to tajemnicze. Jakie intrygujące” – mężczyzna radośnie chichocze. „Tak czy siak, droga stoi przed tobą otworem”.

„Może mieć informacje o zabójstwie, do którego doszło na tyłach hostelu”.

„Tak, Evrart wie wiele o wielu różnych sprawach. Choć nie często dzieli się tą wiedzą. Ale jasne, czemu nie...”

„Krążą plotki o podejrzanej aktywności w porcie”.

„Podejrzana aktywność? To rzeczywiście niepokojące... Ale rozejrzyj się. Strajkujący, manifestanci, łamistrajki – czy to nie jest też bardzo podejrzane?” – pyta, uśmiechając się szeroko.

„O, to ty jesteś gościem w butach przy bramie. Cuno mówił, że wiesz coś o pancerzu”.

„Brakuje mi chwilowo forsy. Mógłbyś mi jej trochę dać?”

„Jasna sprawa, przyjacielu. Mogę cię poratować” – odpowiada i rzuca w twoim kierunku monetę.

Pozwól jej upaść na ziemię.

„Wybacz, przyjacielu. Nie chciałem jej tak rzucić... Po prostu tak to robimy w porcie. Taki odruch”.

„Nic się nie przejmuj. Bardzo dziękuję”. (Podnieś monetę).

„Jasne, zawsze chętnie pomagam! Siedzimy na tej samej gałęzi, ty i ja. Nie jak te oślizgłe łamistrajki”.

Podnieś w milczeniu monetę i schowaj ją do kieszeni.

Zostaw monetę tam, gdzie upadła.

„Człowiek honoru” – stwierdza, unosząc brew. „Szanuję to. Rozmawialiśmy o łamistrajkach, tak?”

Spróbuj ją złapać.

Moneta ląduje w twojej dłoni, jakby zawsze było tam jej miejsce. Jak ptak wracający do gniazda.

„Dziękuję”.

„Zawsze chętnie pomagam MOR-owi. Żałuję, że nie mogę dać więcej – w tej chwili krucho u mnie z pieniędzmi z powodu...” – kiwa głową w kierunku manifestantów.

„No wiesz – zaskórniaki powoli się kończą. Ale to i tak lepsze niż robić za łamistrajka”.

„Związek ma problem z funduszami?”

„Nie ma się czym właściwie przejmować. Ten korek to bajzel, ładunek nie wjeżdża ani nie wyjeżdża z portu. Racjonowanie jest odrobinę bardziej rygorystyczne, to wszystko. Ale zapasów powinno wystarczyć do końca strajku”.

„Każdy grosz się przydaje”.

„Zawsze chętnie pomagam, gdy to możliwe – nie jak te oślizgłe łamistrajki” – spogląda na manifestantów z niedowierzaniem.

„Trzeba wydawać pieniądze, żeby je zarabiać”.

„Hej, trochę nie łapię, honcho. Ale to nic, skoro nie jesteś jednym z tych żałosnych łamistrajków” – odpowiada, spoglądając na manifestantów z niedowierzaniem.

Schowaj w milczeniu monetę do kieszeni.

Moneta prześlizguje ci się między palcami i upada na ziemię.

„Wybacz... Nie chciałem jej tak rzucić... Po prostu tak to robimy w porcie, przekazujemy sobie ładunek i tak dalej”.

Drapie się po potylicy. „Nie zamierzałem cię... prowokować czy ośmieszać”.

Porucznik Kitsuragi podnosi monetę i podaje ją ci.

Schowaj w milczeniu monetę do kieszeni.

„Tak że tego, zawsze chętnie pomagam MOR-owi! Siedzimy na tej samej gałęzi, ty i ja. W sensie ludzie, a nie te oślizgłe łamistrajki”.

„Prawie dostałem zawału...”

„Naprawdę mi przykro, przyjacielu. Tu niedaleko jest Frittte, kup sobie trochę Nosafedu” – odpowiada, wskazując pobliski sklepik. „Świetna rzecz. Zapobiega też atakom serca”.

„Dziękuję”.

„Nie poszło mi za dobrze z Miarogłowym. Mógłbyś mnie jakoś w tym wspomóc?”

„Wybacz. Jestem zajęty obserwowaniem sytuacji” – odpowiada, upijając łyk ze swojej piersiówki. „Na pewno coś wymyślisz. Macie teraz całe mnóstwo różnych zabawek”.

„Podsłuchy na liniach. Teleskopowe pałki. Futurystyczne zaginanie obwodów, aby infiltrować portową maszynerię. Pewnie mógłbyś nawet przewrócić tego żurawia Kvalsunda za pomocą jakiegoś zdalnego sterowania...”

Zastanawia się chwilę. „Albo... mógłbyś wezwać taktyczne wsparcie z powietrza! Macie wsparcie powietrzne, prawda?”

(Odwróć się do Kima). „Mamy wsparcie powietrzne?! Czemu nic nie mówiłeś?”

„Nie mówiłem, bo nie mamy. Nie mamy wsparcia z powietrza – ani żadnej z pozostałych rzeczy na tej liście”.

„Łapię – ściśle tajna technologia” – odpowiada, postukując wskazującym palcem bok swojego nosa.

Coś się zmienia w jego nastawieniu. Jego uśmiech ma w sobie teraz cień politowania.

„No dobra, mam dla ciebie kilka porad, które mogą pomóc ci poradzić sobie z Jean-Lukiem – w geście solidarności z MOR-em. Ale mają mało wspólnego z technologią”.

„Tak?”

„Po pierwsze – nie walcz z nim. To oczywiste. Po drugie – nakłoń go, aby podzielił się z tobą swoją teorią, okazując uległość. Przyznaj się do braku wiedzy. Po prostu płaszcz się przed nim. Ja tak bym to właśnie załatwił” – stwierdza, uchylając swojego beretu, po czym konkluduje: „Nie ma za co”.