Rozmowa · Mów Mi Mañana

„Kim są Dobrewa i Abadanaiz?”

„Nie wiem. Najwyraźniej nie wszyscy pamiętają” – uśmiecha się półgębkiem.

„Co to twoim zdaniem oznacza?” (Zakończ).

„Sam się nad tym zastanawiałem” – stwierdza, drapiąc się po brodzie. „Może to jakiś komunistyczny idiolekt. Taki nieprzeznaczony dla ludzi z zewnątrz. Oni lubią tego typu sprawy. Musiałbyś zapytać kogoś, kto zna tego ideólogo osobiście...”

„Ekhem” – odchrząkuje porucznik.

„Nie chciałbym wtrącać się w twoje prywatne sprawy, ale może ma to coś wspólnego z hasłem wstępu, o którym wspominała Cindy”.

„No bez kitu, właśnie miałem to powiedzieć”.

„Oczywiście, detektywie. Przepraszam, że przeszkodziłem” – porucznik uśmiecha się sam do siebie.

Nie, nie miałeś. Inaczej byś powiedział. Tak naprawdę było to daleko poza granicą twoich umiejętności kojarzenia.

„Wierny partner przybywa w samą porę z kluczem, który otwiera zamek. Dobrana z was para...”

„Salutuję wam, boias, i życzę powodzenia w tej wielkiej ideologicznej misji” – stwierdza, dotykając palcami swojego beretu.

„Och, racja. Bystrze, Kim”.

Porucznik kiwa głową.

„Zaraz, a co ona mówiła?”

„Powiedziała, że potrzebowałbyś jakiegoś hasła wstępu, aby uzyskać dostęp do tego tak zwanego mega sekretnego spotkania” – odpowiada, strzelając elastyczną taśmą spinającą jego notatnik.

„To naprawdę głupie. Powinieneś się wstydzić, że w ogóle to zasugerowałeś”.

„Racja. Ależ ze mnie głupieć. To się już nie powtórzy, detektywie”.

„Zdaje się, że wędrujecie ze sobą zbyt długo. Mordęga otwartej przestrzeni i tak dalej...”

„Muszę przyznać, że najwyraźniej znalazłeś sobie porządne łowy”.

Oczywiście takie hermetyczne rozmowy mogą też stanowić wygodne hasło...

„W porządku. Chyba właśnie podsunąłeś mi ostatni element tej układanki”.

„Poważnie?” – pyta, unosząc brew. „Cóż, w takim razie salutuję ci, boia, i życzę powodzenia w tej wielkiej ideologicznej misji”.

„Muszę przyznać, że najwyraźniej znalazłeś sobie porządne łowy”.

„Jak go poznałeś?”

„To było późno w nocy, akurat opuszczałem port. Czekał na rogu i miał na sobie klasyczną saramiską marynarkę, bardzo podobną do tej, którą masz na sobie...”

„Poprosił o ogień. Wypaliliśmy po papierosie. Później zapytał mnie, czy kiedykolwiek myślałem o »dołączeniu do którejś z ekstra fizycznych gałęzi komunizmu«”.

Widzisz? Cała ta polityczna gadka to tylko wymówka, żeby dawać z nieznajomymi w płuco. Więc może od razu przejdziemy do tej najmilszej części tego rytuału?

„Co mu powiedziałeś?”

„To samo, ca zawsze mówię ludziom, którzy próbują coś na mnie wymusić – że »każdy boiadeiro wędruje samotnie«”.

(Kiwnij głową). „Nieźle czadowa metoda na nawiązanie kontaktu. Szkoda, że sam o niej nie pomyślałem”.

Wzrusza ramionami. „Sposób mógł być. Trochę jak coś z wesperskiej powieści detektywistycznej, ale muszę docenić wysiłek”.

„Chwila. Czym niby są pozafizyczne gałęzie komunizmu?”

„Nie mam pojęcia. Zrozumiałem, że pyta mnie o to, czy chcę dołączyć do jakiejś podziemnej komórki...”

„To bardzo klasyczna technika organizacyjna. Coś takiego komuniści wykorzystywali przed rewolucją”.

„To było późno w nocy, akurat opuszczałem port. Czekał na rogu i miał na sobie jaskrawo białą, klasyczną saramiską marynarkę...”

„Mówił może, że ma na imię Steban?”

„Nie wspominał o tym, jak się nazywa. To nie było spotkanie, podczas którego imiona miały jakiekolwiek znaczenie”.

„Myślałem, że wy, związkowcy, jesteście wszyscy komunistami?”

„Jedni są, inni nie są” – wzrusza ramionami. „To duża instytucja i jest w niej miejsce dla każdego: komunisty, semeńskiego rasisty, a nawet antyinstytucjonalnego boiadeiro...”

Kiedy mówi o Związku, w jego głosie da się wyłapać ciepłe nuty. Jakich nie miałby prywatnych poglądów politycznych, jest dla niego domem.

No dobra, ale nawet jeśli nie jest osobiście komunistą, to ewidentnie się z nimi zadaje.

„Jesteś pewien? Bo czuć od ciebie zapach komunizmu”.

„Nie zdawałem sobie sprawy, że da się wyczuć komunizm węchem” – marszczy czoło. „Ale z drugiej strony, nigdy nie zgłębiałem tego tematu...”

Węchem można wyczuć najróżniejsze rzeczy – strach, odrazę, żądzę. Ale nie komunizm.

Może nie uczą tego na żadnym z waszych tak zwanych uniwersytetów, ale ewidentnie coś tu jest na rzeczy...

„Nie »poluję« na komunistów, próbuję zostać przez nich zorganizowany”.

„Och, rozumiem...” – odpowiada, puszczając ci teatralnie oko.

„Powziąłem coś w rodzaju misji rozwoju własnego potencjału politycznego i potrzebuję ich pomocy”.

„Towarzysz przemierzający równiny w poszukiwaniu głębszego zrozumienia. Klasyczna opowieść...” – kiwa głową z aprobatą.

„Komuniści, co? Nie spodziewałem się, że to właśnie do tego zmierzasz. Nie, żebym krytykował. Dobrze, gdy człowiek poświęca trochę czasu, aby pomyśleć o społeczno-politycznym obrazie świata”.

„Obserwowanie rozwoju tej sytuacji było zdecydowanie interesującym doświadczeniem”.

„Szukam ludzi, którzy potrafią ukręcić dobrą kiełbachę. Wiesz, co mam na myśli?”

„Hmm... Próbowałeś u rzeźnika?” – pyta, spoglądając na ciebie z absolutnym spokojem.

„Podejrzewam, że w Martinaise działa komórka radykalnych komunistów. Mógłbyś mi pomóc ją znaleźć?”

„No i to jest ważny temat – a do tego bardzo delikatny. Ale dobrze, że wyłożyłeś kawę na ławę. Bez owijania w bawełnę...” – stwierdza wygładzając swoje wąsy.

„Tak, rzeczywiście ma to do siebie, że mówi otwarcie rzeczy, których normalni ludzie się nie dzielą”.

„Ma to związek z naszym wspólnym znajomym, Krasem”. (Przyłóż ręce do skroni i zakrzyw palce, imitując poroże jelenia).

„Nie sądzę, abym kiedykolwiek spotkał osobiście Krasa. No ale nigdy nie byłem w Graadzie” – odpowiada, przyglądając się ci zmrużonymi oczami.

„Szukam tajemnej grupy kretoludów”.

„Hmm... Chyba będziesz musiał poszukać pomocy w tej sprawie gdzie indziej” – odpowiada, drapiąc się po brodzie.