Rozmowa · Mów Mi Mañana

Mógłbym...

Może...

To wcale nie brzmi czadowo. Raczej przestarzale, niemodnie, passé. Nie jak disco.

„Już rozumiem. Pozwól, że spytam cię o coś innego”.

„Jasne” – odpowiada, a wiatr targa jego włosami.

A co to, wiadomości ze świata? Pogadaj z nim o sprawach osobistych. Zapoznaj się z nim bliżej.

To było wspaniałe. Czujesz się mentalnie orzeźwiony.

„Jesteś... komunistą?”

„Nie” – zastanawia się chwilę, milcząc. „Nie sądzę, abym był komunistą. Pragnienie posiadania czegoś wartościowego na wyłączność jest o wiele starszym i prostszym sposobem myślenia. Nie ma w tym żadnej nauki...”

„Nawet słabe dziecko może tak myśleć. Jedyne, co ludzi powstrzymuje, to przekonanie, że nie mogę i nie powinienem”.

„Dokładnie tak, bracie”.

„Tak po prostu działa świat, boiadeiro”.

„Czadowo. Nie mam nic więcej do dodania”.

„Nie identyfikujesz się z nikim, co? Nie ma w tym nic złego”.

„Nie powinieneś brać tego, co nie twoje”.

„W takim razie jak cokolwiek może stać się »moje«? Ale nie szkodzi – nie musimy się zgadzać. Preria jest wystarczająco duża dla nas wszystkich”.

„Ale to, co robisz, zadziwiająco zgadza się z celami Republiki Świata. Więc czemu nie nazywasz się komunistą?”

„Nie mam nic przeciwko komunistom – to honorowi boiadeiros” – bierze łyk ze swojej piersiówki. „I ich analizy są dobre”.

„Ale moje własne zasady służą mi dobrze. Jeśli moje zasady zaczną zawodzić – bo zasady mogą zawodzić człowieka, tak jak człowiek może zawodzić zasady – to będę musiał znaleźć sobie nowe. Kto wie, może wybiorę komunizm”.

Wie, kim jest. Stąpa twardo po ziemi – nie musi utwierdzać się w swojej politycznej tożsamości ani uzasadniać jej przed innymi.

„Nie wiem, czy rozumiem”.

„Przede wszystkim jestem leniwym człowiekiem” – sprawia wrażenie bardzo rozbawionego, jakby myślał o jakimś prywatnym dowcipie lub tajemnicy.

Bez wątpienia jest komunistą w wystarczającym stopniu, żeby się nim nazywać. Ale nie chce.

Nie chcę rozmawiać o tych ciekawych rzeczach. To nie moja sprawa.

Ale zdecydowanie musisz ukształtować sobie zdanie na temat wszystkiego, a potem każdemu o nim opowiadać.

Ale czemu?

Uważa pewnie, że nawet ktoś o radykalnych poglądach powinien pozować na skupioną na sobie, umiarkowaną w poglądach osobę, a nie jakiegoś misjonarza mniejszościowej ideologii.

A to czemu?

Wygodniej może być przedstawiać poglądy jako element rzeczywistości – jedynej, jaka istnieje – nie zaś jakąś abstrakcyjną prawdziwość. Z drugiej strony, wykonując tę sztuczkę, jednocześnie nie kłamie. Rzeczywiście jest skupiony na sobie i umiarkowany w poglądach.

„Czyli jesteś, mówiąc wprost, skupionym na sobie, umiarkowanym w poglądach człowiekiem?”

„Można to tak ująć, przyjacielu” – chichocze. „Choć jest to niepotrzebne komplikowanie sprawy”.

„Lenistwo, egoizm i niedbalstwo z pewnością pasują do przedstawionej tu przed chwilą doktryny”.

„Czyżbym słyszał słodki ton ultraliberalizmu?”

„Przynajmniej niektórzy są skłonni ponieść niezbędne ofiary, aby sięgnąć wyżej i uczynić świat lepszym miejscem”.

Dziwne podejście do sprawy.

„Gadasz, jakbyś był komunistą, który uważa, że robi za mało, żeby się tak nazywać”.

„Chyba rozumiem...”

Zarząd to ciało, do którego akcjonariusze powołują swoich przedstawicieli, którzy zresztą często wcale nie myślą o ich interesie. Nie jest to bynajmniej jakaś forma opartej o wysoką radę demokracji.

„Nie powinniście być w takim razie im wdzięczni? To więcej, niż ma tutaj większość ludzi”.

„Nigdy nie jesteśmy wdzięczni. Gdybyśmy byli wdzięczni, to nie mielibyśmy niczego. Trzeba walczyć o wszystko”.

„Macie przynajmniej benefity, to już coś”.

„To za mało. Za mało, aby się wybić. Dają nam to, aby nas uwiązać”.

„Okazuje się, że ten szczur, co go odwiedziłem, ma nie lada kolekcję kolonialnych kubków”.

„Taa...” – kiwa głową, pocierając swoją brodę. „Dozorca, który dał mi klucz do jego mieszkania, wspominał, że koleś jest dupkiem”.

„Tak, jego kolekcja kubków reprezentowała zdecydowanie... przestarzałe wartości społeczne”.

„Jak już mówiłem, nie wiem zbyt wiele o tym szczurze, ale szef powiedział, że to kawał drania” – dotyka swojego beretu. „Więc dzięki za pomoc, przyjacielu”.

„Mówię tylko, że miał dużo kubków”.

„Widzisz, jak się wszyscy skupiamy na rasistowskich kubkach? Tego właśnie chce kasta rządząca”.

„Taa, byłoby naprawdę kiepsko, gdybyśmy się o to pokłócili. Strata dobrego południa. Albo popołudnia? Albo nocy?” – rozgląda się nagle zdezorientowany. „Tak czy siak, dzięki za pomoc, przyjacielu”.

„Człowiek z kolekcją zabawnych kubków nie może być aż taki zły”.

„Tego nie wiem. Tak czy siak, jak już mówiłem, szef powiedział, że ten szczur to nie jest przyjazny boia” – dotyka swojego beretu. „Więc dzięki za pomoc”.

„Czekaj... Nie wiem nawet, jak masz na imię. Ktoś ty?”

„Mów Mi Mañana. Jestem tylko skromnym robotnikiem portowym... od sześciu czy siedmiu lat”.

„Mañana” to chyba meskijskie słowo, on sam jednak nie wygląda na Meska.

To z pewnością nie jest prawdziwe imię, lecz przybrane – takie, jakie nadają sobie artyści, przestępcy, rewolucjoniści i inni tego typu ludzie. Przydomek. Nom de guerre.

„Mañana? Nie wyglądasz na Meska”.

„Nic dziwnego. Jestem Vacholiero. Poza tym nie wszyscy Meskowie wyglądają tak samo. Prawdziwy świat jest odrobinę bardziej... płynny. Rzeczy nie zawsze są tym, czym się wydają”.

„Czyli to nie jest twoje prawdziwe imię, jak rozumiem?”

„Moim zdaniem prawdziwe imię to to, którym ludzie najczęściej nazywają człowieka” – coś sobie uświadamia.

„Skoro tak się poznajemy, to jak się nazywasz?”