Rozmowa · Mów Mi Mañana

„Taa – tego dwuipółmetrowego semeńskiego rasistę” – wskazuje pomost nad bramą. „Po prostu przejdź obok niego...”

Skoro to takie proste, to czemu łamistrajki nie wejdą po prostu po schodach?

„Przestań być miękką fają, musisz mi pomóc, i to już!”

„Nie ma potrzeby uciekać się do agresji” – pociąga łyk ze swojej piersiówki. „Prosisz o pomoc niewłaściwą osobę”.

„Czemu? Muszę przedostać się przez tę bramę do portu. A ty musisz mi pomóc!”

„Czemu strajkujecie?”

„Negocjujemy nasz udział”.

„Wasz... udział?”

„Tak” – zdaje się zadowolony z siebie.

„Zaraz, czyli nie chodzi o pensje, odprawy albo...”

„To mamy już uzgodnione”.

„Ile byś nie dał do zjedzenia wilkowi...”

„...wilk zawsze chce więcej. Lubię wilki”.

„Och, rozumiem. To te ekonomiczne sprawy. Chciałbym porozmawiać o czym innym”.

„A jak dużego udziału byście oczekiwali?”

„Chcemy dostać wszystkie udziały. Ale na razie walczymy o to, aby wszyscy robotnicy portowi byli członkami zarządu firmy i mogli dzięki temu uczestniczyć w procesie podejmowania decyzji”.

Ta buntownicza mowa brzmi komunistycznie. (Żebyśmy się zrozumieli: komunizm to w swojej istocie chęć zabicia bogatych ludzi lub deportowania ich do obozu pracy w południowo-wschodnim Graadzie. Ale nie mów tego głośno, jeśli jesteś komunistą).

„Chyba nie do końca rozumiesz. Zarząd dużej firmy to nie jest jakaś demokratyczna rada”.

„W takim razie gówniany jest ten zarząd. A to oznacza, że ktoś musi go zreformować. Ja na przykład chcę patrzeć spaślakom w oczy, gdy zapadają decyzje”.

„Grubasy zawsze tuczą się na krzywdzie uczciwych ludzi”.

„Właściciele czerpią już duże korzyści z portu. Nikt w to nie wątpi. Dostają bardzo dużo”.

„Jasne”.

„Tak, rzecz w tym... że w każdej chwili jakiś inny kapitalista może w mgnieniu oka przejąć to miejsce, nie posiadając w porcie nawet jednego budynku”.

Pociąga łyk ze swojej piersiówki. „Więc dlaczego oni mieliby być jedynymi, którzy mogą coś przejmować?”

„Wciąż trochę nie łapię, ale nieważne”.

„Hej, skoro bogaci dymają biednych, nie licząc się z ich zasługami czy przyszłością, to dlaczego biedni nie mieliby czasem wydymać bogatych?”

„Ma to w sumie sens”.

„A nie uważasz, że właściciele mają do portu prawa? Czy to nie oni go zorganizowali i powołali do istnienia?”

„Czyli uważacie, że wam też się coś należy?”

„Chyba nie rozumiem”.

„I to wy go zreformujecie, czerpiąc przy tym dla siebie korzyści?”

„Evrart, wasz szef – co możesz mi o nim powiedzieć?”

„Moim zdaniem najlepiej będzie, gdy sam wyrobisz sobie o nim zdanie, skoro już się z nim spotkałeś” – wzrusza ramionami. „Ja postrzegam go jako sprawnego organizatora i przyzwoitego biznesmena”.

„Na czym właściwie polega przewodniczenie Związkowi?”

„Zdaje się, że to trochę jak bycie sołtysem wioski. Szef Związku nadzoruje port, dobija targów z właścicielami i innymi istotnymi stronami. Dba o swoich”.

„Ma pan przez to na myśli korupcję?”

„Wielkie nieba! Dlaczego nie miałby być skorumpowany? Żyjemy w surowym i nieuporządkowanym świecie. I w tym świecie...”

„...nasz szef jest skorumpowany dla naszego dobra i my o tym wiemy. Nawet to doceniamy. On – osobiście – nie pławi się w luksusie”.

„Masz rację. Żyje bardzo ascetycznie”.

„No dobra, otacza się rozsądnym luksusem. To jego przywilej. Nie oczekujmy postawy świętego od skorumpowanego sukinsyna. To byłaby manipulacyjna iluzja”.

„Poza tym na świecie nie istnieją nieskorumpowane systemy. A z nich wszystkich moralizm jest skorumpowany najbardziej”.

Chciałbyś powiedzieć, że ty nie jesteś skorumpowany... ale przypominają ci się drzwi szczura.

Ten człowiek ma swoją polityczną teorię. I nie zawiodła go ona dzisiaj.

„Jego biurko wydawało mi się całkiem luksusowe”.

„Otacza się rozsądnym luksusem, jasne. To jego przywilej. Nie oczekujmy postawy świętego od skorumpowanego sukinsyna. To byłaby manipulacyjna iluzja”.

„Masz na myśli korupcję?”

„Chyba masz rację, tak powinienem zrobić”. (Zakończ).

„Jest pewnie w swoim kontenerze na terenie portu, więc ruszaj” – stwierdza i poprawia swój beret.

„Zdaje się, że spędziłeś wiele czasu na rozmyślaniach nad sytuacją polityczną”.

„Jasne, miałem wystarczającą ilość wolnego czasu” – rozkłada szeroko ręce, aby pokazać, jak wiele miał wolnego czasu. „Na szczęście tutaj człowiek zawsze ma czas”.

W jego brązowych oczach dostrzegasz zrozumienie. Władza nad własnym czasem jest dla niego sprawą najważniejszą.

Wszystko składa się w całość – to, jak mówi o łamistrajkach, jego ogólny sposób bycia. Jest wyznawcą pięćsetletniego, frankonigeryjskiego kodeksu boiadeirów, który z kolei jest adaptacją wesperskiego kozactwa...

Typowego dla szlachetnego chłopa lub podróżującego pasterza. Żyjącego w zgodzie ze sobą, niezależnego, wiernego wobec przyjaciół.

Może faktycznie jestem boiadeirem?

Nie.

Mężczyzna siedzi na barierce, a jego ręce są szeroko rozłożone, ale masz wrażenie, że w razie konieczności bez trudu mógłby rozłożyć je jeszcze szerzej. Niekończący się potok czasu.

Ale...

Nie.

A jeśli...

Chyba że...