Rozmowa · Noik

„Och, łatwiej wymienić to, co nie jest podejrzane. Nie jestem podejrzliwy w stosunku do dźwięku i koloru. Mechanika i chemia także mają w sobie prawdę. Większość pozostałych rzeczy jest zwodnicza. Próbuje ukraść człowiekowi życie”.

To dobry, niebezpieczny kierunek przesłuchania. Powinieneś go nękać dalej!

„A jakie rzeczy są najbardziej podejrzane?”

„Nie mam listy z dziesięcioma najbardziej podejrzanymi rzeczami. Ale gdybym ją miał, to na pierwszym miejscu byłby kompleks prawicy i lewicy. Na drugim miejscu umieściłbym ich jedyne osiągnięcie: paradygmat wieprzowiny i pszenicy”.

Coś tu jest nie tak... Czujesz, że powinno być odwrotnie.

„Opowiedz mi więcej o lewicy i prawicy”.

„Wolę tego nie robić. Obie strony zadają niewłaściwe pytania. Każda iskierka światła z którejkolwiek z nich powstaje przypadkiem. Ich połączony ruch przejmuje się tylko produkowaniem wystarczającej ilości świń i pszenicy dla każdego – to ostateczny cel ludzkości...”

„Błędem pierworodnym było założenie, że słowa są istotniejsze niż ciała. To sprowadziło nas na manowce, z dala od prawdziwego życia. Ale możemy jeszcze odnaleźć powrotną drogę”.

Czymkolwiek jest to prawdziwe życie, czujesz, że stanowi ono centralny element tej mitologii.

„Co jest podejrzanego w produkcji wieprzowiny i pszenicy?”

„To nasz jedyny syf” – wzrusza ramionami. „Powinniśmy lepiej wykorzystać fakt, że nie jesteśmy zwierzętami – czy ziarnem zbóż”.

„A co jest złego w zwierzętach? Urocze stworzenia”.

„Nic, zwierzęta są fajne. Też lubię zwierzęta. Ale to nie znaczy, że ja też muszę być jednym z nich”.

„A co jest takiego złego w zbożach? Dostęp do pożywienia może być początkiem czegoś bardziej doniosłego”.

„Tak, posiadanie pożywienia to środek do osiągnięcia celu. Lewica nigdy nie mówi o celu – tylko o środkach. Kapitaliści też są frajerami, zmartwienia ciągle spędzają im sen z powiek”.

„Tak, to nasz jedyny syf i jesteśmy w nim chujowi!”

Rzuca ci długie, podejrzliwe spojrzenie, po czym stwierdza: „Zgadza się”.

Nie potrafi nie wątpić w twoją szczerość w tej kwestii. Nie ma przed tym ucieczki – jesteś funkcjonariuszem policji.

„To był sarkazm. Świat ma całą masę problemów, ale to raczej nie wy je rozwiążecie, chłopaki”.

„Ani nikt inny”.

Nic nie mów.

Młody człowiek też milczy. Po jakimś czasie bierze do ręki magnes i przesuwa go nad leżącymi przed nim gwoździami.

„Nie zakładaj, że podoba mi się status quo tylko dlatego, że jestem policjantem”.

„Dokładnie! Status quo nie musi być kochane”.

(Spójrz mu prosto w oczy). „Gówno, szczyny, cipy, chuje, p***ły! Jebać świat!”

Młody mężczyzna wygląda na zaskoczonego.

„Czy to znaczy, że jesteś chory psychicznie?”

„Choroba psychiczna to termin stosowany przez potęgi do homogenizowania ludzi. Moim zdaniem nie osiągnąłem choroby psychicznej. Jestem chory zaledwie politycznie. Jako podejrzany element”.

„No, to było bardzo rozwijające. Chciałbym spytać teraz o coś innego”.

Błyska oczami.

„Nie masz na myśli paradygmatu lewicy oraz prawicy i kompleksu wieprzowiny i pszenicy?”

„Nie. Polityka to bezwładny kompleks codziennej korupcji i bezmyślnych szczekaczek. Prawdziwy paradygmat jest ekonomiczny i ma związek ze świniami i pszenicą”.

„Właśnie na tym polu dochodzi do innowacji. To tylko hipoteza, ale podejrzewam, że tworzą hybrydę świni i pszenicy. Najpewniej w Graadzie”.

„Rozumiem. Powiedz mi coś innego”.

„Słuszna decyzja. Lepiej nie wystawiać się na tego typu sprawy”.

„Mogę zapytać po co? Co ci daje ta podejrzliwość?”

„Rozsądne pytanie. Powiedzmy, że stanie mi się krzywda. Zależy mi, aby to się już więcej nie powtórzyło. Analizuję więc sytuację. Przejawiam ostrożność. Ostrożność to podejrzliwość”.

„Co sądzisz o tym kościele?”

„To cud ciesielstwa. Trupy, z których wycięto totalne kształty. Teraz może być czymś więcej” – stwierdza, zacierając ręce.

„Ile lat ma twoim zdaniem ten kościół?”

„Zgadza się. Wybudowali go pierwsi osadnicy – w tym samym czasie wznieśli jeszcze sześć takich kościołów. Na tym wybrzeżu. To była jedna z pierwszych rzeczy, jakie tu zrobili – musieli się czegoś naprawdę bać. Ale ja to rozumiem...”

„Sami na niezamieszkanym archipelagu, zmuszeni do stawienia czoła samym sobie i naturze. Przedindustrialne ilości odosobnienia. Morze. Możliwe też, że coś bardziej... fundamentalnego”.

Ma na myśli coś nadnaturalnego. Musi...

„Też chciałbym wybudować bezpieczne miejsce dla siebie i swoich towarzyszy...” – jego głos odbija się echem w drewnianej grocie kościoła.

„Coś bardziej fundamentalnego? Masz na myśli tę anomalię dźwiękową?”

„Może” – stwierdza, spoglądając na krokwie. „Może nie byli w stanie stawić czoła naturze świata – umieraniu”.

„Jasne”.

„Ludzie zawsze boją się najróżniejszych rzeczy. I mają rację. Świat to pułapka...”

„Trzysta dwadzieścia lat. Może trochę więcej. Wybudowali go pierwsi osadnicy – w tym samym czasie wznieśli jeszcze sześć takich kościołów. Na tym wybrzeżu. To była jedna z pierwszych rzeczy, jakie tu zrobili – musieli się czegoś naprawdę bać. Ja to rozumiem...”

„Jak wam idzie wprowadzanie się?”

„Trudno powiedzieć, gliniarzu. Fale są tu bardzo dzikie. Minie trochę czasu, zanim wszystko się odpowiednio zsynchronizuje...”

„Ale rozmawiałem już z kraboczłekiem”.

„Kraboczłekiem?”

„Taa, no wiesz. Ten koleś, co mieszka na więźbie i chodzi do góry nogami po suficie. No wiesz – jak krab”.

Zaczynasz się zastanawiać, czy ten facet kiedykolwiek w życiu widział kraba.

„A, dobra. Kraboczłek. Jasne”.

„Dał mi coś w rodzaju psychicznego podsumowania tego miejsca...”

„Koleś widział naprawdę szalone rzeczy. Ale tak naprawdę jest do nas bardzo podobny”.

„Więc całe to gadanie o matczynej miłości nie jest dla ciebie zbyt upiorne?”

„Słyszałeś, co mówił Głowiec? Miłość to hardkor, stary, a miłość matki jest najbardziej hardkorowa ze wszystkich...”