Rozmowa · Noik

„Ta religia Historii jest fałszkorem. Upadła”.

„Co to właściwie za cytat?”

„Z Serajczyka, który żył dawno temu. Ze starożytnego hardkorowego brata”.

„No dobrze”.

„Dobrze” – kiwa głową.

„Porozmawiajmy jeszcze raz o tym malowidle”.

„O tej masowej morderczyni? Po co?”

„Ale nadal jest niewinnością humanizmu. A humanizm wydaje się w tej okolicy całkiem ważną sprawą”.

„Humanizm prowadzi do jedzenia cukru i świń. Humanizm wynaleziono, aby produkować masowo ludzi. Miliardy ludzi mogą wyprodukować setki miliardów świń”.

I wiele, wiele więcej ton cukru!

„Ona lubiła gierki. Jej dziedzictwo – to, co nazywamy życiem – nie jest prawdziwym życiem. To strategia do osiągnięcia jakiegoś zwycięstwa. Nad jakimś dawno umarłym przeciwnikiem. Ale hej! Jestem tylko Noikiem. Co ja mogę wiedzieć?”

„Ale czy ona nie jest rzekomo wcieleniem ducha świata?”

„Duch świata nie ma ciała. Ma organy. Hardkor to organ ducha świata” – stwierdza i unosi swoją lewą rękę.

„Ten utwór Arno van Eycka jest organem. Ciesielka i cięcie szkła, dzięki którym powstał ten budynek, też są organami. Ona jest złodziejką. Złodziejką organów. Jak wszystkie niewinności”.

„Tak, ale, no, kogo nie oskarża się dzisiaj o masowe morderstwa?”

„Nikt nie twierdzi, że Arno van Eyck jest masowym mordercą. Pionier muzyki anodic Rietveldt nie jest masowym mordercą. Nie jest oskarżany o masowe morderstwa...”

„Podobnie nikt nie mówi, że Germaine Jajkogłowiec czy Andre są masowymi mordercami. Możesz żyć bez cienia tego typu podejrzenia. Miliardy ludzi zajmują się swoimi sprawami i nie są winne masowym morderstwom” – kiwa głową w kierunku malowidła. „Tylko nie ona”.

„Ale jest ładna”.

„Ona wynalazła piękno, które odczuwasz. Ona, jej witrażownicy i ikonografowie” – odwraca się, aby spojrzeć na jej twarz. „Określasz standard...”

„A później go spełniasz. To efektywne. Ale jednocześnie bardzo softkorowe – ta jej tak zwana »piękność«”.

„To w żadnym razie nie jest softcore. Przerażająca rzecz”.

„Hmm...” – młody mężczyzna kiwa głową i wygląda na zmartwionego. „Możesz mieć rację, gliniarzu. Ma te swoje mordercze biodra”.

„W takim razie chyba ze mnie mięczak, bo...”

„Nie ty pierwszy. Lubiły ją miliony” – młody mężczyzna marszczy czoło i jest zmartwiony. „Te jej mordercze usta”.

„Masz rację. Lubię jednak większy hardkor”.

„W prawdziwym życiu jutra każda kobieta będzie niewinnością. Będą nosiły neonowe opaski na głowach i leginsy, i będą świeciły w ciemności” – jego oczy śmieją się enigmatycznie.

Ale tobie się to nie podoba, kłamco. Ty lubisz o, ją. Jej softkorowość, jej miękkość, jest ci bliska...

O dobrotliwy boże, jakże bliska. Nagle czujesz, że musisz się w nią zapaść. Odwróć wzrok, powiedz coś!

„Faktycznie czuję, że jest w niej coś przerażającego”.

„Bo jest. To ogromna odstraszaczka imprez. Trzeba się jej pozbyć, jeśli chcemy rozpocząć tu imprezowanie”.

Nie, to nie tak... Tu chodzi o coś więcej. Coś bardzo ci bliskiego...

Nic nie mów. Wpatruj się ponuro w dal.

Speedziarz bierze z ciebie przykład, też wpatrując się w głąb kościoła, gdzie panuje ciemność. Przez chwilę muzyka pobrzmiewa dziwnym echem.

„Obalcie ją. Rozbijcie. Zniszczcie to okno”.

„Zrobi się” – speedziarz kiwa głową i głaska swoją skrzynkę z narzędziami, jakby była kotem.

„Nie, Noik! Przestań mnie wkurzać, stary! Ludzie pokochają to malowidło na oknie. To będzie nasza wizytówka...” – sprzeciwia się jego przyjaciel. „A do tego chroni nas przed zimnem!”

„Zachowajcie ją. Zachowajcie te piękne, ostre odłamki. Jej pociągłą twarz i włosy”.

Speedziarz mruży podejrzliwie oczy, jakby patrzył na kogoś opętanego.

„To malowidło zostaje! Ludzie je pokochają. To będzie coś jakby nasza wizytówka...” – wtrąca się jego przyjaciel, bez przerwy tańcząc. „A do tego okno nas chroni przed zimnem i deszczem!”

„Tak, dość mam gadania o niej. Nie chcę o niej więcej myśleć”.

Cóż za dziwny dobór słów...

Są zjadliwe. Przesycone negatywną emocją.

To nie może być zdrowe. Co się tutaj dzieje? Czemu ty wciąż wracasz do tego okna?

Nie wiem.

No więc nie powinieneś tego robić. Znowu do tego wracać. Przestań o tym mówić, proszę.

Bez powodu, wszystko jest dobrze.

Wcale nie. I nie powinieneś tego robić. Znowu do tego wracać. To powinien być ostatni raz. Przestań mówić o tym mówić oknie, proszę.

To ładne okno.

Czemu ciągle to powtarzasz, skoro nie czujesz się od tego lepiej? Nie wracaj już do tego, przestań gadać o tym cholernym oknie!

„W porządku” – młody człowiek sprawia wrażenie nieustannie zmartwionego. Tak po prostu wyglądają jego brwi. Zmartwienie nigdy nie opuszcza jego twarzy.

„Programy przesiedleńcze były zupełnie w porządku. Z jakiegoś powodu jestem ich fanem”.

„Jesteś komuszym gliną?”

„Tak”.

„No i to jest powód. Komunizm to po prostu bardziej krwawy humanizm moim zdaniem. Pełno w nim jej miłości” – stwierdza, kiwając głową w kierunku malowidła.

„Nie”. (Skłam).

„Hmm... Więc nie sposób tego wytłumaczyć. Nieważne” – podnosi swoją skrzynkę z narzędziami, po czym ją odstawia.

„Powiedziałbyś, że była... no wiesz, człowiekiem?”

„Ha!” – młody mężczyzna rozciąga swoją klatkę piersiową zrobioną z szelek. „Podoba mi się twoja teoria, gliniarzu. Ta mi się podoba...” – kiwa głową. „Ona nie była człowiekiem. Nie naprawdę. Ona była operatorką, traktowała życie jak grę...”

„To nie jest życie, które wiodą ludzie. Ona była adorowana. Ludzie nie są. Nie wiem jak ciebie, ale mnie wszyscy nienawidzą. I nikt nie uważa, że jestem niewinny czy coś w tym stylu”.

„Nie wiem, o czym ty mówisz. Mam tysiące fanów. Cały czas doświadczam ich miłości i wsparcia”.