Rozmowa · Noik

„Koleś wyłapuje różne rzeczy. I wie dużo o kościele. Mogę się od niego wiele dowiedzieć...”

„Dobrze, że go nie rozgniotłeś”.

„Więc całe to gadanie o trzeźwości nie jest dla ciebie zbyt ograniczające?”

„Rozmawiając z nim, uświadomiłem sobie, że trzeźwość też może być całkiem hardkorowa. Trzeba to szanować...”

„Co masz na myśli?”

„Jesteś pewny, że kojarzy ci się właśnie z krabem?”

„No jasne, że jestem pewny. A co? Myślisz, że coś mi się myli?”

„Osiem nóg, chodzi do góry nogami po suficie, czasem snuje sieć...”

„Taa – krab”.

„Nie, zdecydowanie masz rację. To absolutnie typowe dla krabów zachowanie”.

„Masz na myśli Tiago?”

„Mówisz to jako cieśla?”

Kręci głową. „Właściwie nie wypowiadam się już jako cieśla. Próbowali zrobić ze mnie rachmistrza i niwelatora. Trochę mi przez to odbiło, wiesz?”

„Żałuję czasu, który poświęciłem tej profesji i temu robotniczemu kolektywowi. Teraz wypowiadam się jako członek hardkorowej psi-tanecznej społeczności”.

„Nie zapytasz mnie, skąd wiedziałem?”

„Po co? Jesteś gliną. A ja mam ciesielskie narzędzia”.

„Rozumiem”.

„Ale wiedza materiałowa jest mega” – stwierdza, rozglądając się po pustej sali kościoła. „Cechowe gówno. Uczy niezależności”.

„O jakich trupach mówiłeś?”

„Trupy wiekowych roślin” – odpowiada, klepiąc dłonią drewno. „Sygnały sigma opuściły to miejsce. Dobrze, że tu przybyliśmy – duchowa zapaść była totalna”.

„Duchowa zapaść?”

„»Widziałem prosięta ssące swoją martwą matkę«... Słyszałeś już to, gliniarzu?” – pyta i kontynuuje, nie czekając na twoją odpowiedź: „»Po chwili wzdrygnęły się i odeszły«”.

„»Wyczuły, że już ich nie widzi i że nie jest już taka jak one. To, co kochały w swojej matce, nie było jej ciałem, ale to, co sprawiało, że jej ciało było żywe«”.

„Koniec cytatu. To jest trup o wysokiej jakości” – stwierdza, tupiąc mocno w drewnianą podłogę. „Aby go ożywić, potrzebna jest moc bitu muzyki anodic i potężny bas”.

„Czyli chcesz powiedzieć, że religia przestała być hardkorowa?”

„Nigdy taka nie była. Liczący trzy tysiące lat reżim Historii, stworzony przez setki pokoleń samozwańczych intelektualistów...” – stwierdza, rozglądając się. „To fałszkor na wskroś”.

Sposób, w jaki wypowiada „fałsz” w słowie „fałszkor”, obciążony jest dwudziestoma kilotonami odrazy.

„Ale mówiliście wcześniej, że kaznodzieje wyznają przede wszystkim miłość i hardkor. Pamiętasz?”

„Ja powiedziałem tylko: »jedność«. Jedno słowo. Przedstawiciele władzy zawsze przekręcają słowa zwykłych ludzi” – wskazuje swoich przyjaciół.

„Andre nie obchodzą kaznodzieje. Zależy mu tylko na tym, aby nasza działalność przebiegała gładko. Głowiec jest demibestią. Nie należy słuchać tego, co ludzie mówią – należy słuchać tego, czym są”.

„I waszym zdaniem muzyka dance zastąpi ten system?”

„Muzyka anodic dance” – poprawia cię, kiwając głową. „Zwykła muzyka dance nie była wystarczająco hardkorowa. I tak – zastąpi”.

Wiesz, z czym najlepiej konsumuje się takie rzeczy?

Nie muszę się bawić w policmana z narkotykowego.

Twój ośrodek przyjemności... zastanawiał się raczej, czy facet nie ma trochę towaru?

„Ale czy do tego nie trzeba być na prochach?”

„Tylko trochę”.

„Czadowo”.

„To konieczne. Wszystkie duże ludzkie zgromadzenia są narkotyczne. Tak po prostu działa rdzeń kręgowy”.

„Ekhem” – wtrąca się porucznik. „Jest różnica między narkotykami i grupowym uniesieniem. Te pierwsze zabijają, a drugie nie”.

„Doładowany humanizm, którym karmił nas niewinnościowy system na olbrzymich miejskich placach? To nie jest narkotyk? Cukier i pszenica, którymi nas karmi, jest zdrowy?”

„Nieważne” – macha ręką. „Ta dyskusja do niczego nie prowadzi. Rozmawiajcie sobie dalej. Tak będzie bardziej hardkorowo”.

Nie czuje się zapomniany. Prawdopodobnie chciał po prostu powiedzieć „hardkor”.

Rzeczywiście przyjemnie się to wymawia. Może ci speedziarze mają trochę racji?

„Niezbyt czadowo”. (Pokręć głową).

„Wszystkie duże ludzkie zgromadzenia są narkotyczne. Wystarczy sprawdzić dowolne tego typu przedsięwzięcie w historii – w tym również to” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy stojący nieopodal filar w kształcie człowieka. „Chemia nie kłamie”.

„A ja się z tym nawet zgodziłem. Że kaznodziejom to nie przeszkadza...”

„A co, myliłeś się? Partia Założycielska nie ma nic przeciwko. Rozejrzyj się” – rozkłada ręce. „Nie mają już dość miłości dla ludzkiej załogi, aby sprzeciwiać się czemukolwiek. Jesteśmy zdani na siebie”.

To nadal kłamstwo! NIE DAJ SIĘ.

To by nie było czadowe. A ja chcę być czadowy.

Skamlący mięczaku! Żałosne...

„Co za perfidia! Okłamałeś mnie! Męczą mnie już kłamiący ludzie”.

„No cóż...” – młody mężczyzna wypina pierś, a jego szkielet z szelek grzechocze...

„Noik! Wyluzuj” – krzyczy tańczący jeż do swojego przyjaciela. „Przestań drażnić stróża prawa!”

Jego pierś odzyskuje normalne proporcje. „Wybacz”.

„A więc słusznie nie zgadzałem się z twoimi słowami, że kaznodziejom to nie przeszkadza”.

„Partia Założycielska ma to miejsce w głębokim poważaniu. Rozejrzyj się” – rozkłada ręce. „Nie mają już dość miłości dla ludzkiej załogi, aby sprzeciwiać się czemukolwiek. Jesteśmy zdani na siebie”.

„Czyli chcesz powiedzieć, że nie jesteś wielkim fanem systemu niewinnościowego?”

„Liczący trzy tysiące lat tyrański reżim Historii, stworzony i utrzymywany przez setki pokoleń samozwańczych intelektualistów...” – stwierdza, rozglądając się. „To fałszkor”.

„Co dokładnie chcesz powiedzieć?”