Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

„Świetnie. My się już tym zajmiemy”.

„Świetnie. Czy chce pan coś ze mną jeszcze omówić?”

„Prawdę mówiąc, myślę, że to sporo gorsza sprawa. Szpiegostwo korporacyjne, takie rzeczy”.

„...hipotetycznie rzecz ujmując”.

„Próbuję powołać komitet, który rozdzielałby la responsabilité”.

„Przyjacielu, jeśli zależy ci na la responsabilité, to mam dla ciebie dobrą wiadomość: nie ma potrzeby powoływania takiego komitetu, ponieważ on już istnieje!”

„Comité de Responsabilité de Revachol. Działa on jako swoista izba rozliczeniowa dla działań Koalicji. Mówiąc prościej, członkowie tego komitetu są najwyższymi arbitrami w sprawach la responsabilité w tej części świata”.

Tak, właśnie takiej zdroworozsądkowej władzy szukasz!

„Zaproponowałbym, że skontaktuję pana z komitetem osobiście, ale tak naprawdę nie ma mnie w Martinaise”.

Tak? To gdzie jest?

Wiedziałeś, że coś jest z tym człowiekiem nie tak! Jest astralną projekcją, fantazmatem!

To tylko przenośnia. Ma na myśli to, że nie przebywa w Martinaise oficjalnie.

„Rozumiem. Załatwia pan tu tylko osobiste sprawy”.

„Précisément. Oficjalnie wciąż jestem w La Delta – przygotowuję się do nadchodzącej konferencji o pochodnych oleju napędowego...”

„Właśnie dlatego bardzo nieoczekiwane a może nawet niestosowne byłoby, gdybym interweniował przed komitetem w sprawie dzielnicy, w której oficjalnie nie przebywam”.

„Twierdzi pan, że powinienem się po prostu poddać?”

„Nie chciałbym pana zniechęcać, oczywiście, ale uprzedzam, że dotarcie do komitetu nie będzie łatwe”.

Nie brzmi to jak modelowo dostępne i odpowiedzialne ciało rządzące...

„Ale jeśli ma pan istotne informacje, to może komitet będzie skłonny zrobić wyjątek. W takim wypadku radziłbym skontaktować się z nim za pośrednictwem okrętu wojennego Koalicji o nazwie »Łucznik«”.

„I jak można skontaktować się z okrętem wojennym Koalicji?” (Przejdź dalej).

„To jest całkiem spory problem – bardzo skomplikowany. Oczywiście Łucznik ma rozkaz otworzyć ogień do każdego niezidentyfikowanego aerostatu, który spróbuje się do niego zbliżyć, więc najbezpieczniej byłoby skontaktować się z nim z ziemi...”

„Ale w takim przypadku potrzebny byłby nadajnik radiowy umożliwiający transmisję na częstotliwościach Koalicji. A taką technologią naturalnie dysponują zazwyczaj jedynie przedstawiciele Koalicji. Tak, to jest twardy orzech do zgryzienia”.

„Pewnie istnieje jakiś sposób na zagięcie obwodów i dostanie się na te częstotliwości, ale musiałby pan być jednym z tych techno-majsterkowiczów”.

„Zna pan któregoś z tych majsterkowiczów?”

„Niestety nie, nie mam tej przyjemności. Jestem tylko przedstawicielem Rządu Koalicyjnego i kiepsko znam się na technologii...”

„Hmm... To brzmi jak coś, w czym mogłaby pomóc programistka, którą spotkaliśmy w kościele...”

„Powiem tylko, że pokładam całkowite zaufanie w MOR. Jestem pewny, że coś pan wymyśli”.

To brzmi jak coś, w czym mogłaby pomóc programistka, którą spotkałeś w kościele...

„Hmm... Może twoi młodzi przyjaciele z namiotu mogliby ci w tym pomóc?”

Może twoi nowi przyjaciele z namiotu byliby w stanie pomóc?

„Świetnie – techno-majsterkowicze. Właśnie tego w tym pobocznym zadaniu brakowało...”

W końcu to rozgryziesz. Coś ci mówi, że osoba, której szukasz, przebywa już na tym wybrzeżu...

„Więc co powinienem zrobić?”

„To, mój przyjacielu, twoje responsabilité. Nie mogę cię od tej odpowiedzialności uwolnić, ani przenieść ją na kogoś innego...”

„Czy to... legalne?”

„Nieautoryzowane zaginanie obwodów to bardzo poważna sprawa, z którą wiążą się bardzo poważne konsekwencje dla bezpieczeństwa, ale w tej chwili nie istnieją żadne przepisy prawa zabraniające, które by tego zabraniały – przynajmniej nie w Revacholu...”

„Czemu muszę skontaktować się z Łucznikiem, żeby porozmawiać z Komitetem?”

„Okręt wojenny Koalicji »Łucznik« jest nie tylko powietrzną platformą artyleryjską, ale również zwornikiem koalicyjnej infrastruktury inwigilacyjnej i komunikacyjnej w Revacholu”.

„Chwila, on też nas obserwuje?”

„I słucha! Zajmuje najkorzystniejszy punkt obserwacyjny w całym mieście. Nie wspominając o szerokiej gamie instrumentów do monitoringu radiowego, fotograficznego i meteorologicznego, którymi dysponuje”.

„Dodaje mi wielkiej otuchy wiedza, że nad wszystkim czuwają życzliwe siły, przestrzegając ściśle Ustawy o podróżach i konwencji bristelmüńskich”.

Konwencje Bristelmüńskie to seria umów międzynarodowych normujących zasady traktowania personelu wojskowego i cywilów na terenach objętych konfliktami oraz okupowanych. W praktyce bardziej się o nich mówi niż je stosuje.

„Zaraz, ale co to jest Okręt Wojenny Koalicji Łucznik?”

„Słucham? Chce mi pan powiedzieć, że nie zauważył olbrzymiego aerostatu Koalicji patrolującego spokojnie niebo nad Revacholem?”

Wyglądasz przez okno w kierunku północnym. Tam, na pewnej wysokości nad horyzontem, dostrzegasz dziwną sylwetkę...

Wygląda to twoim zdaniem jak długa, metaliczna ryba zawieszona pod kilkoma wentylatorami sufitowymi...

Nie jakaś byle ryba, lecz pradawna przydenna istota sunąca przez ocean w poszukiwaniu ofiary...

Nie daj się zmylić malowaniu. To cholerna maszyna do zabijania i nie możesz zrobić nic, żeby ją powstrzymać!

Oceniasz, że znajduje się około czterech i pół kilometra od twojej pozycji.

„Niesamowity. Budzący inspirację symbol”.

„Nieprawdaż? Triumf technicznej pomysłowości i międzynarodowej współpracy. Osobiście czuję się znacznie bezpieczniej, wiedząc, że jest tam i obserwuje nas wszystkich”.

„Wygląda na maszynę do zabijania”.

„No cóż, to oczywiście jest ciężko uzbrojony i opancerzony okręt wojenny z pełną obsadą. Ale zapewniam, że jego celem w Revacholu jest utrzymywanie pokoju, a nie jego zakłócanie”.

„Wygląda jak ryba”.

„Fascynujące. Zawsze wydawało mi się, że wygląda raczej jak ważka. Ale czy to nie interesujące, że ludzkość zawsze znajduje inspirację w naturze?”

„Hm. Nie do wiary, że nigdy go wcześniej nie dostrzegłem”.

„Po części o to właśnie chodzi, oczywiście. Koalicja nie chce, aby mieszkańcy Revacholu czuli, że znajdują się pod wojskową okupacją. Właśnie dlatego Łucznik zawsze zachowuje stały, dyskretny dystans”.

Rozglądasz się, nie widzisz jednak nic niezwykłego. Twój wzrok nie jest w końcu szczególnie dobry...

„Och, racja. Łucznik. Myślałem, że powiedział pan... coś innego”.

„No cóż, cieszę się, że to słyszę. To byłoby bardzo niezwykłe, gdyby ktoś taki jak pan dotąd go nie zauważył...”