Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

„Nie mam ci nic do powiedzenia. Zejdź mi z oczu”.

„Mogę w czymś jeszcze pomóc?”

„Może opowiedzieć mi pan o swoim przyjacielu?”

„Mój przyjaciel, mój przyjaciel... O co chodzi?”

„Wciąż nie powiedział mi pan, kim on jest”.

„Kto taki?” – pyta mężczyzna, rzucając okiem na swój zegarek.

„Pana przyjaciel, balkonowy palacz. Przed chwilą o nim rozmawialiśmy”.

„Ależ już panu mówiłem, funkcjonariuszu. To bystry młody człowiek, który dba o swoją edukację. Edukacja to fundament naszej przyszłości – zwłaszcza w dziedzinie sztuki. To kamień węgielny naszej cywilizacji”.

„No dobrze, ale jak ma naprawdę na imię?”

„Ależ funkcjonariuszu, proszę zrozumieć... Nie mogę podać panu jego danych osobowych. Jestem pewny, że ma pan własne metody i bazy danych, prawda? Proszę nie stawiać mnie w tak niezręcznej sytuacji”.

„A więc wszystko, co może mi pan o nim powiedzieć, to że przybył tu studiować sztukę?”

„Jest niezmiernie pochłonięty studiowaniem sztuk pięknych, zgadza się”.

Tak jakbyś już wystarczająco mu nie zazdrościł.

„Jakich sztuk?”

„On jest prawdziwym wolnym duchem. Lubi wszystkie dziedziny sztuki. Może projektowanie graficzne? Druk? Kto wie? Świat stoi otworem przed młodym człowiekiem tak utalentowanym jak on”.

„Pana przyjaciel, Martin Martinaise”.

„Nie, to nie jest jego...” – porucznik wzdycha. „Martin Martinaise to żart – wymyślone imię i nazwisko kogoś, kto pochodzi z Martinaise”.

„Do tego mój przyjaciel nie jest typowym mieszkańcem tej okolicy – na pewno nie jest jakimś zwykłym Martinem Martinaise czy Raoulem Revacholem. Pewnie dlatego się przyjaźnimy”.

„To bystry młody człowiek, który dba o swoją edukację. Edukacja to fundament naszej przyszłości – zwłaszcza w dziedzinie sztuki. To kamień węgielny naszej cywilizacji”.

„Martin Martinaise? To nie jest prawdziwe imię i nazwisko. Ma pan na myśli mojego przyjaciela? Przecież mówiłem już, że pochodzi z Kedry – z całą pewnością nie jest jakimś zwykłym Martinem Martinaise czy Raoulem Revacholem. Pewnie dlatego się ze sobą przyjaźnimy...”

„Co to jest Kedra?”

„Kedra to państwo kandydujące do EPIS-u. Ale – tak między nami – ich potencjalne członkostwo to... kwestia sporna”.

„Co ma pan na myśli?”

„Nigdy do tego nie dojdzie. Rozpoczęli negocjacje w 21 roku i od tamtej pory ich członkostwo nie zostało zatwierdzone”.

„Czym jest ten EPIS, o którym ciągle pan mówi?”

„EPIS to bardzo specjalny program opracowany przez Moralintern w celu wsparcia części narodów Okcydentu. Początkowo był zunifikowanym systemem miar i wag, który okazał się ogromnym sukcesem. Jak okiem sięgnąć same kilogramy i centymetry!”

Boże, tak. Kochana standaryzacja. Kręgosłup racjonalności i handlu.

„Sukces był tak ogromny, że rozszerzyliśmy program, przekształcając go w ekonomiczną unię przetwórstwa stali – i odnieśliśmy kolejny sukces. Tak między nami... Moralintern czuje się tym zachęcony. Zachęcony, by przejść z EPIS-em na kolejny poziom”.

„Co jest na kolejnym poziomie?”

„Ponadnarodowy sojusz polityczny – Zjednoczone Stany Okcydentu”.

„Będzie tam tak, jak tutaj?”

„Ma pan na myśli Revachol? Nie, to będzie transparentna demokracja”.

„Czy Revachol stanie się częścią EPIS-u?”

„Pewnego dnia z pewnością będzie krajem kandydującym do EPIS-u”.

Tyle że te kraje kandydujące nigdy nie zostają członkami, nieprawdaż?

„Nie mówił pan, że kraje kandydujące nigdy ostatecznie nie zostają członkami?”

„Nie, nie – kraje kandydujące zostaną członkami. Po co mielibyśmy tworzyć ten system, gdyby miało to być niemożliwe? To wymaga tylko czasu – czasu i ewaluacji”.

„Ale rozmawialiśmy o moim przyjacielu, a nie polityce...” – stwierdza, chichocząc cicho.

„No dobrze, ale co to oznacza?”

„Oznacza oczywiście postęp i stabilność – tak jak cały Moralintern”.

„Nie, nie, ale co oznaczają litery w skrócie?”

„Jak dotąd ten program to nadzwyczajny, ogromny sukces. Jesteśmy bardzo podekscytowani perspektywą przejścia z nim na kolejny poziom...”

„Nie słyszy pan nawet słów, które wypowiadam, prawda?”

„Dobrze, jasne. O jakim kolejnym poziomie pan mówił?”

„Ale to nie mówi mi niczego o samej Kedrze. Jest tam ciepło? Zimno? Jakoś pomiędzy?”

„Panuje tam ciepły klimat” – stwierdza, kiwając głową. „Kedra znana jest ze swoich mandarynek i burz pyłowych z Supramundi”.

„Kedra to wschodzący rynek, ale mają jeszcze wiele do zrobienia – może to dlatego rodzina mojego przyjaciela postanowiła stamtąd wyemigrować”.

„Chciałem porozmawiać jeszcze o czymś innym...”

„Zamieniam się w słuch, funkcjonariuszu”.

„Co pan robi sam w jego mieszkaniu?”

„Po prostu podziwiam widok” – odpowiada mężczyzna, uśmiechając się i wskazując skinieniem głowy okno.

„Podziwia pan widok? Z drzewa zwisają zwłoki!”

Porucznik wzdycha. „Zwłoki, które wciąż musimy zdjąć na ziemię”.

„Proszę posłuchać...” – stwierdza, unosząc dłoń...

Z sąsiedniego mieszkania słychać płacz dziecka.

Fale rozbijają się w oddali o brzeg – zza okna dobiega szum morza.

„Słyszę szum fal”.

„Zatoka Insulindiańska”.

„Pytałem o pańskiego przyjaciela”.

„Mój przyjaciel pojawia się i znika. Z pewnością jeszcze się ze sobą zobaczycie, to pracowita pszczółka”.