Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

„No wiesz. Kiptów”.

„Funkcjonariuszu, proszę! Moralintern jest oddany sprawie budowania bardziej tolerancyjnego i pluralistycznego społeczeństwa. Nie ma tu miejsca na rasistowskie obelgi”.

Miejsca na wojny zastępcze toczone przez międzynarodowe korporacje wydaje się za to nie brakować.

„Nieważne, przepraszam”.

„Tak, no cóż... Jak już mówiłem, kolonializm pozostawił po sobie w wielu miejscach mroczne dziedzictwo, od którego musimy się odciąć, ale którego nie możemy nigdy zapomnieć”.

(Również pokręć głową). „Historia jest bardzo skomplikowana i rzadko prosta”.

„I dlatego praca Moralinternu jest tak istotna. To nasz bastion przeciwko kolejnemu stuleciu przelewu krwi”.

„Kto mówi o historii? To się ciągle dzieje!”

„Nazywał się Ellis Kortenaer”.

„Ellis Kortenaer? Interesujące imię i nazwisko”.

„Jego imię nie jest ważne. Najistotniejsze, że był najemnikiem”.

„A! Condottiere” – oznajmia mężczyzna, jakby opisywał postać z powieści fantasy. „Tak, aż trudno uwierzyć, że tacy ludzie wciąż istnieją”.

„Zanim oranjeski rząd posłał go do akademii wojskowej, był ubogim dzieciakiem”.

Mężczyzna kiwa głową. „Obowiązkiem każdego dobrego państwa opiekuńczego jest dbanie o swoich najbardziej dotkniętych losem obywateli”.

„Tak, powinien był być wdzięczny za tę pomoc”.

„Każde z nas ma swoją rolę do odegrania”.

„Zmienili go w psychopatyczną maszynę do zabijania!”

„Dali mu wspaniałą karierę” – odpowiada mężczyzna, unosząc palec, jakby właśnie wygłosił genialny argument.

TAK. Zabijanie było jego biznesem, a biznes miał się dobrze.

Czy uwielbiał to, zanim kazali mu to robić znowu, znowu i znowu?

„Czego jeszcze dowiedział się pan w trakcie śledztwa?”

„Był najemnikiem”.

„Po tym, jak zwolniono go ze służby wojskowej, dołączył do grupy najemników”.

„To wyjątkowo niefortunne. Tak, należy ubolewać nad tym, że tego typu praktyki mają miejsce w pewnych krajach Okcydentu – nawet tych będących wysoce zaawansowanymi członkami EPIS-u...”

„Ale uspokajam: rząd Oranje zobowiązał się do opracowania harmonogramu, który wyznaczy ścieżkę przechodzenia tego typu osób do zawodowej armii. Wkrótce nie będzie zapotrzebowania na usługi najemników takich jak ten biedny mężczyzna”.

„O jakim harmonogramie mówimy?”

„Och, trudno określić konkretną datę. Zdaje się, że ostateczny termin złożenia projektu harmonogramu mija w 60 lub 61 roku”.

„Lepsze to w sumie niż nic”.

Mężczyzna kiwa głową. „Widzi pan? Właśnie tego typu postęp umożliwia istnienie Moralinternu”.

„Co? To przecież dopiero za jakieś dziesięć lat!”

„Och, no dobrze, to rozwiązuje sprawę”.

„Nazywał się Lely”.

„Lely? Interesujące imię”.

„Nie nazywał się tak naprawdę. To było tylko nom de guerre”.

„Był żołnierzem?”

„Najemnikiem”.

„Dziękuję, mam już wszystko, czego potrzebuję”. [Odejdź].

„Oczywiście. Przykro mi, że nie okazałem się »przełomem«, na który pan liczył. Powodzenia w dochodzeniu”.

„Oczywiście, cieszę się, że mogłem pomóc”.

„Chwila, funkcjonariuszu”.

„Czy na pewno nie masz do mnie więcej pytań? Obawiam się, że gdy się pożegnamy, nie będziemy mieć już więcej okazji, by ponownie porozmawiać”.

„Ja nigdzie nie idę, chcę tylko rozejrzeć się po tym mieszkaniu”. [Odejdź].

„Ależ oczywiście, śmiało. To piękne miejsce” – odpowiada, zerkając na zegarek, który ma na nadgarstku. „Proszę dać znać, gdyby miał pan jeszcze jakieś pytania”.

„Dziękuję, że mnie pan uprzedził, lecz moja praca tutaj dobiegła końca”. [Odejdź].

„Tak szybko?” – pyta zdziwiony, spoglądając na swój zegarek. „No cóż, cieszę się, że mogłem pomóc”.

„Zaraz, ale dlaczego nie możemy porozmawiać później?”

„Rozmowy wysoko postawionego urzędnika takiego jak ja z lokalnymi stróżami prawa na temat morderstw są wbrew dyplomatycznym regułom” – stwierdza, po czym na chwilę milknie. „Poza tym goni mnie czas. Będę musiał stąd wyjechać wkrótce po naszym pożegnaniu”.

To nie jest jedyna przyczyna jego bojaźliwości. Ludzie na jego stanowisku nie powinni być spotykani nocą w mieszkaniach młodych mężczyzn z dołów społecznych.

„Był pan świadkiem tego linczu?”

„Przykro mi to mówić, ale to prawda, funkcjonariuszu” – odpowiada mężczyzna, z powagą kiwając głową.

Nie widział wieszania, a tylko mały pokaz, który urządziły chłopaki Hardiego. Niech mówi. Może wiedzieć więcej, niż mu się wydaje.

(Odwróć się do porucznika). „Właśnie takiego przełomu potrzebowaliśmy!”

„Spokojnie, detektywie. Nie wyciągajmy pochopnych wniosków” – porucznik przygląda się stojącemu przy oknie mężczyźnie w okularach, który uśmiecha się i rozkłada ręce.

„Czy to dlatego, że pan to zrobił, panie Villedrouin?”

„Ponieważ to ja to zrobiłem?” – mężczyzna prycha.

Ewidentnie nie jest człowiekiem nawykłym do takiego tonu, nie mówiąc już o oskarżeniach o morderstwo.

„Nie wystawiaj mojej cierpliwości na próbę, pajacyku. Ty to zrobiłeś, prawda?”

„Co to ma znaczyć?” – spogląda najpierw na ciebie, a później na porucznika. „Czy pański kolega próbuje mnie aresztować?”

Słowo „aresztować” brzmi w jego ustach nieomal kpiąco.

„To nie ma żadnego znaczenia. Proszę wybaczyć mojemu koledze. Ta sprawa... bardzo nadszarpnęła jego nerwy”.