Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

„Wygląda na to, że jesteś prawdziwym moralistą, przyjacielu. Witaj w klubie”.

„Chyba nie jestem moralistą. Wydaje mi się to straszliwie nudne. Wolę więcej akcji”.

„Uważa pan, że pokój jest nudny? A dobrobyt?”

„Nie, dobrobyt brzmi jak świetna zabawa”.

„Zgadzam się. I my – międzynarodowa społeczność – powinniśmy dążyć do zapewnienia tego dobrobytu każdemu dziecku w każdej isoli”.

Uśmiech, którzy ci rzuca, jest żywcem wyjęty z plakatu wyborczego. Rodzaj grymasu, który grupy fokusowe wskazały jako ten, który najbardziej spodoba się naiwnym masom elektoratu.

„Tak, to brzmi jak straszne nudziarstwo”.

„Przyjacielu, uważasz tak tylko dlatego, że nigdy nie doświadczyłeś alternatywy. I modlę się, abyś nigdy jej nie doświadczył”.

„Nie, pokój brzmi całkiem nieźle”.

„Właśnie. Ja nie uważam, że jest nudny. Według mnie pozwala mi się spełnić. Pokój umożliwia mi picie porannej kawy, granie w popołudniowego golfa i spotykanie się z wieczornymi przyjaciółmi”.

„Moralizm to ideologia obcego okupanta. Revacholem powinni rządzić revacholczycy!”

Porucznik odchrząkuje. „Oczywiście osobiste poglądy detektywa nie są oficjalnym stanowiskiem MOR-u”.

„Pełna autonomia jest ważna, zgoda. Ale dojście do niej to proces. Nic się nie dzieje z dnia na dzień”.

„Demokracja to tylko pusty przekręt, jeśli pod jej kuratelą klasa robotnicza wciąż pozostaje pod butem kapitału”.

Porucznik odchrząkuje. „Oczywiście osobiste poglądy detektywa nie są oficjalnym stanowiskiem MOR-u”.

„Mój przyjacielu, rewolucja udowodniła nam, że komunizm nie działa”.

„I mówi mi pan, że ten świat tutaj ma się dobrze?”

„Świat zmierza w dobrym kierunku i to jest najważniejsze. Postęp mierzy się w centymetrach, przyjacielu”.

„Po prostu nie spróbowaliśmy jeszcze prawdziwego komunizmu”.

„A tak, nieosiągalny ideał. Żadnego zadowalania się niczym mniej! Powodzenia, przyjacielu”.

Nie zbierzesz zbyt prędko żadnej liczącej się siły, dopóki tyle pijesz. I on o tym wie.

„Nie zadziałał, bo Koalicja brutalnie go zmiażdżyła”.

„No tak, wielka zła Koalicja zdeptała rewolucję. Ale skoro rewolucja była takim sukcesem, to czy zdeptanie jej mogło nastąpić tak łatwo?”

„Czy naprawdę jesteśmy tacy źli, bo dążymy do kompromisu, pokoju i dobrobytu – na rozsądnych, osiągalnych warunkach? Proszę zadać sobie to pytanie”.

(Odwróć się do Kima). „Poruczniku, a ty jesteś moralistą?”

„Hmm... Ja? Ja... ee...”

Zdołałeś wziąć porucznika z zaskoczenia, lecz tylko na moment. Szybko odzyskuje panowanie nad sobą.

„Jestem porucznikiem MOR-u oddanym utrzymywaniu prawa i porządku w Revacholu”.

„Odpowiedź godna moralisty” – kiwa głową.

Porucznik jest doskonale wyszkolony w sztuce przyjmowania odpowiedniej pozy przy przełożonych.

„Ale czym jest normalny, stabilny świat?”

„Okcydent jest częścią normalnego świata. Oranje, Sur-la-Clef...”

„Czy ja jestem moralistą?”

„No cóż, czy ceni pan wolność? Wierzy w normalny, stabilny świat oparty na demokratycznych wartościach?”

(Odwróć się do Kima). „Więc kiedy mówiłem, że jestem sługusem kapitału, powinienem był powiedzieć, że jestem dziwką Moralinternu?”

„Oooch...” (Odwróć się do Kima). „Czyli my pracujemy dla Moralinternu? Nie brzmi to aż tak źle”.

Kiwa głową. „Istnieją znacznie bardziej nikczemne siły, dla których można pracować, niż Moralintern”.

(Odwróć się do Kima). „Więc kiedy mówiłem, że jestem niewolnikiem zagranicznych interesów, powinienem był powiedzieć, że jestem dziwką Moralinternu?”

„Jest pan moralistą?”

„Proszę mi opowiedzieć o Oranje”.

„Oranje to wzorcowy naród, który jako główny członek EPIS-u wnosi do wspólnej kasy 28% naszego rocznego budżetu. Obok Sur-la-Clef Oranje jest prawdopodobnie najznamienitszym członkiem międzynarodowej społeczności”.

„Który z nich jest bardziej EPIS-owski?”

„Jako członkowie-założyciele oba te kraje są bardzo EPIS-owe. Oranje bierze na swoje barki wiele ciężarów związanych z polityką, a Sur-la-Clef dba o biznesową stronę przedsięwzięcia – w Sur-la-Clef znajdują się siedziby główne najważniejszych instytucji EPIS-u”.

„Dobrze, ale pomijając już EPIS, czym jest Oranje?”

„Gospodarka Oranje jest jedną z najbardziej zaawansowanych na świecie. Z powodzeniem przeszła od przemysłu ciężkiego do zaawansowanych usług i działa jak motor trwałych zmian w społeczności międzynarodowej”.

Ale to nie powiedziało ci nic o Oranje.

„Nie może pan po prostu... mówić jak normalny człowiek?”

„O czym?”

„O Oranje. Po prostu proszę mi opowiedzieć, jak tam jest”.

„Och, to bardzo urbanistyczny i dobrze zorganizowany kraj. Ulice są tam czyste, tramwaje konne kursują zgodnie z rozkładem, a ludzie są uprzejmi i wydajni. Jak już mówiłem, to wzór do naśladowania dla mniej rozwiniętych narodów”.

Skoro wie tak dużo o Oranje, to może zna się też na tamtejszych najemnikach?

(Postukaj się w głowę). „Ktoś... stąd powiedział mi, że stanowi dość rozległą superpotęgę”.

„Tak, można tak to ująć. Oranje z pewnością ma wystarczającą siłę, by wywierać wpływ na innych, ale robi to tylko w imię regionalnej stabilności. W końcu Oranje jest narodem należącym do Moralinternu, a nie jakimś oszalałym meskijskim petro-faszystowskim krajem”.

„Czym jest ze price stabilité?”

„To najważniejsza rzecz”.

„Ach, to wszystko wyjaśnia”.

„To główny cel każdej rozsądnej polityki pieniężnej. Utrzymywanie ze price stabilité jest kluczowe dla zachowania wysokiego poziomu aktywności ekonomicznej, a to z kolei jest kluczowe dla utrzymania wysokiego poziomu zatrudnienia...”

„Co jest kluczowe dla utrzymania ze social stabilité...”

„Krótko mówiąc, chodzi o to, by nie zmieniała się cena chleba”.

„Précisément! Zbyt duża inflacja sprawia, że chleb staje się zbyt drogi. Zbyt duża deflacja sprawia, że chleb staje się zbyt tani, by piekarzom opłacało się go produkować...”