Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

Uspokój się. I to już! Ten człowiek ma immunitet dyplomatyczny. Oskarżanie go o przestępstwo, którego nie popełnił, niczemu nie służy.

„Moje nerwy najbardziej nadszarpują mordercy. Czemuś to zrobił, człowieku?”

„Nie będę tego tolerował” – jego lewa powieka zaczyna podrygiwać – to ostatnie ostrzeżenie. „Nazwisko! Pozbawię cię odznaki!”

„Aktualnie szukam sobie nowego nazwiska”.

„Wkrótce będziesz szukać nowej pracy! Wynoś się stąd! Natychmiast!” – krzyczy, wskazując drzwi.

„Na litość boską, detektywie. Jeszcze jeden taki wybryk i wylądujesz za kratkami”.

„Wynośmy się stąd, zanim wpakujesz nas w jeszcze większe kłopoty”.

„Pamiętasz tego tam Ace'a Ulsterberga?” – pyta rudowłosy funkcjonariusz. Opiera się o futrynę, zaś jego łysy towarzysz pochyla się nad otwartą szufladą z dokumentami...

„Tego gościa, co go zapuszkowali za próbę aresztowania dyplomaty?” – pyta łysol. „No, w gruncie rzeczy to zamknęli go za to, że był nawalony na służbie. Ale owszem, fakt, że próbował przy okazji aresztować ambasadora Gottwaldu, na pewno nie pomógł...”

Łysy mruży oczy, wpatrując się w dokument, po czym chowa go do szuflady i pociąga za drugą, która otwiera się ze zgrzytem. Odwraca się do stojącego w drzwiach rudego. „A co tak sobie go nagle przypomniałeś?”

„Nie wiem. Nagle po prostu mi wpadł do głowy”. W tym momencie do pokoju zagląda funkcjonariuszka. „Khm, przepraszam, Chester” – rzuca. „Gdzie jest teraz stary Ace?” – pyta łysy mężczyzna.

W tym momencie funkcjonariuszka wtrąca się w rozmowę: „Zdaje się, że należy do grupy ochroniarzy pewnego biurokraty”. „Nie wierzę, kurwa!” – krzyczy z zaskoczeniem rudzielec. „Jak mu się to udało?”

„Pewnie przez rodzinne powiązania. Jego teść pracuje w Biurze Standardów i Najlepszych Praktyk” – powiedziawszy to, kobieta wychodzi, niosąc pod pachą szarą teczkę.

„Jestem Harrier Du Bois i radzę ci to zapamiętać”.

„Świetnie, panie Du Bois. Jesteś zakałą MOR-u. Wynoś się stąd! Natychmiast!” – krzyczy, wskazując drzwi.

„Ja nawet nie mam swojej odznaki. Więc poczęstuj się tym!” (Pokaż mu środkowy palec).

Porucznik blednie. „Brak odznaki?” – pyta sam siebie bezgłośnie.

„Jesteś zakałą MOR-u. Wynoś się stąd! Natychmiast!” – krzyczy, wskazując drzwi.

„Jestem detektyw Raphaël Ambrosius Costeau, do usług”.

„Wypraszam sobie takie usługi! Wynoś się stąd! Natychmiast!” – krzyczy, wskazując drzwi.

„Nazywam się Harry”.

„Świetnie, Harry. Jesteś zakałą MOR-u. Zejdź mi z oczu! Natychmiast!” – krzyczy, wskazując drzwi.

„W okolicy mówią na mnie Tequila... Tequila Sunset”.

„Co to ma być za imię? Jesteś zakałą. Wynoś się stąd! Natychmiast!” – krzyczy, wskazując drzwi.

„Możesz mi mówić Prawo”.

„Dla prawa to ty jesteś zakałą! Wynoś się stąd! Natychmiast!” – krzyczy, wskazując drzwi.

„Kim ma rację. Przepraszam. Nie jestem ostatnimi czasy sobą”.

„Cóż, potrafię to zrozumieć” – mężczyzna poluzowuje węzeł swojego krawata i rozluźnia się nieznacznie. „To powieszenie było jak surrealistyczne przedstawienie. Tak jak wszystko, co wydarzyło się potem...”

„Gdy to się wydarzyło, byłem na balkonie – żeby odetchnąć świeżym powietrzem. Pamiętam, że najpierw zobaczyłem, jak przyszli na plac, niosąc coś, co wyglądało jak ciało, a później zauważyłem, że światła w oknach okolicznych budynków zaczęły gasnąć jedno po drugim...”

„Wtedy zrozumiałem, że nie powinienem tego widzieć”.

Porucznik kiwa głową. „To zgadza się z poprzednim zeznaniem, prawda? Dobra robota, detektywie”.

„Dziękuję panu, chyba rozumiemy. Coś jeszcze zwróciło pana uwagę?”

„Tylko to, że było ich od ośmiu do dziesięciu – nie widziałem zbyt wyraźnie, bo było bardzo ciemno – i że wszystko odbywało się w ciszy” – stwierdza, przygładzając swoje włosy. „To był najcichszy lincz, jaki nie tylko słyszałem, ale i o jakim słyszałem...”

„Ale podejrzewam, że już to wiesz, funkcjonariuszu. Oczywiście, wcale mnie to nie dziwi. Wspaniała reputacja, jaką cieszą się mężczyźni i kobiety służące w MOR-ze, jest w pełni zasłużona”.

„Ilu ich było?”

„Nie jestem pewny. Mniej niż dziesięć osób. Może osiem?”

Gdy pada ta liczba, porucznik posyła ci przenikliwe spojrzenie.

„Czy któryś z nich był ogromny? Na tyle, żeby ważyć ze 200 kilogramów?”

„Taka osoba byłaby olbrzymem. Nie, z tego, co widziałem, wszyscy byli normalnymi ludźmi”.

„Co się stało potem?”

„Wróciłem do środka”.

Tak. Do środka. W bezpiecznej odległości od zabójstwa.

„Czy widział pan coś ze środka?”

„Na dziedzińcu panowała absolutna ciemność. Nic nie było widać. Ale wciąż słyszałem ich głosy. Grozili, że zabiją tego biednego człowieka”.

„Co się stało potem?” (Przejdź dalej).

„No cóż, to jest w tym wszystkim najdziwniejsze. Nic się nie wydarzyło. Było dziwnie cicho jak na publiczny lincz”.

„Hmm... Producentka nietypowych kości też wspominała, że nie słyszała żadnych odgłosów walki”.

„W końcu ich krzyki ucichły i było po wszystkim. Żadnych wystrzałów z broni, żadnych okrzyków radości. Nic”.

„Czemu nie wezwał pan MOR-u?”

Mężczyzna przeciera swoje okulary. „Ma pan oczywiście rację. Tak właśnie należałoby postąpić w takich okolicznościach. Po prostu byłem w szoku...”

„Obawiam się, że nie mam nic więcej do dodania”.

„O której godzinie – w przybliżeniu – to wszystko miało miejsce?”

„Mogę powiedzieć tylko, że było późno”.

„Nie spojrzał pan na zegarek?”

„Mój zegarek...” – mężczyzna spogląda na swój zegarek, jakby dopiero teraz uświadomił sobie, że go posiada. „Tak, teraz sobie przypominam – to działo się mniej więcej trzydzieści minut po północy”.

„Żebyśmy mieli jasność – czyli nie widział pan tak naprawdę samego wieszania, tak?”

„Zgadza się – zwłoki zobaczyłem dopiero następnego dnia”.

„Zdaje się, że to nie jest »przełom«, na który liczyłeś...”

„Chyba usłyszeliśmy wszystko, czego potrzebujemy” – stwierdza porucznik i zamyka swój notatnik. „Dziękuję za rozmowę, panie Villedrouin”.

„Oczywiście – wszystko, by pomóc MOR-owi”.