Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

„No, to była strata czasu”.

„Przykro mi, że nie mogłem pomóc bardziej”.

„To już wszystkie pytania ode mnie. Dziękuję, że poświęcił mi pan czas”.

„Może pan przynajmniej powiedzieć mi, o jakiej porze to się stało?”

„Ma pan rację, rzeczywiście brzmi to dziwnie”.

To pasowałoby też do zeznań producentki nietypowych kości.

„Co ma pan na myśli, mówiąc, że nic się nie wydarzyło? Zamordowali człowieka!”

„To byli mężczyźni? Kobiety?”

„Mam wrażenie, że sami mężczyźni. Ale, jak już mówiłem, nie widziałem ich wyraźnie”.

„Hmm... Ale jesteśmy przekonani, że kierowczyni też była przy tym obecna...” – wtrąca porucznik, przeglądając swoje notatki.

„Jest pan pewien, że przynajmniej jedna z tych osób nie była kobietą?”

„To możliwe, ale nie jestem w stanie stwierdzić tego z całą pewnością. Proszę pamiętać, że było bardzo ciemno”.

To nie do końca pasuje do tego, co wiesz. Nie zapominaj o kierowczyni!

„Jakiego byli pochodzenia?”

„Ci z zabawnie... Och...” – mruga. „Taki język nie przystoi funkcjonariuszowi MOR-u...”

„Jestem przekonany, że większość była biała, chociaż zdaje się, że widziałem wśród nich także dwóch Areopagitów. I jestem całkiem pewny, że jeden z nich mówił z meskijskim akcentem”.

Dwóch Areopagitów i Mesk. To mogli być Eugene, Theo i Alain.

„Chwila, czyli pan tak naprawdę nie widział tego linczu?”

„Czy któryś z nich wyglądał jak perkusista?”

„Jak perkusista? Cóż... nie... Ale właściwie nie wiem, jak powinien wyglądać perkusista”.

„Myślę, że możemy porzucić hipotezę z perkusistą” – stwierdza niecierpliwie porucznik. „Myliłem się”.

Brzmi znajomo? Pasuje to do odcisków, które widziałeś na miejscu zbrodni.

„Co się stało potem?” (Przejdź dalej).

„Kim byli ci ludzie? Może pan ich opisać?”

„Nie widziałem wyraźnie ich twarzy, a do tego było ich sporo. Ale zachowywali się bardzo głośno i bardzo... w stylu Martinaise...” – milknie na chwilę, aby znaleźć odpowiednie słowa.

„Powiedzmy, że przedstawiciele klasy robotniczej potrafią być bardzo ekspresyjni, gdy chodzi o wulgaryzmy”.

„Wygląda na to, że ofiara była nieprzytomna. Albo co najmniej obezwładniona. Dobra robota, detektywie” – porucznik kiwa głową.

„Wygląda na to, że ofiara była nieprzytomna. Albo co najmniej obezwładniona. Interesujące”.

„Co to ma znaczyć?”

Uspokój się. I to już! Ten człowiek ma immunitet dyplomatyczny. Oskarżanie go o przestępstwo, którego nie popełnił, niczemu nie służy.

„Bardzo przepraszam. Zacznijmy od początku. Nerwy wzięły górę”.

„To ma znaczyć, że zabawa dobiegła końca, zjebie. Prawo to ja!”

„Bardzo przepraszam, źle się wyraziłem. Chciałem spytać, co pan widział”.

„Bardzo trudno mi opisać to, co zobaczyłem tamtej nocy. To było surrealistyczne – jak przedstawienie”.

Wyciąga ręce i rozczapierza palce niczym nauczyciel teatralny opisujący scenę.

Porucznik już sporządza notatki. „Co ma pan na myśli, mówiąc »jak przedstawienie«?”

„Nie, nie” – odpowiada mężczyzna, kręcąc głową. „Chodzi mi o to, że to było tak dziwne, że trudno mi było uwierzyć, że to dzieje się naprawdę...”

„To znaczy – interesujące?”

„To znaczy – przerażające?”

„Jeśli pan może, proszę zacząć od początku”.

„A gdybym panu powiedział, że w Martinaise przebywa zbieg z Moralinternu?”

„Uciekinier?”

Hipotetycznie rzecz ujmując, należałoby dodać, jak sssssądzę.

Nic nie mów.

„No cóż, powiedziałbym, że to bardzo źle. Nie świetnie”.

„O jakim zbiegu mowa?”

„Dość poważna sprawa. Chodzi o sprawy takie jak szpiegostwo korporacyjne”.

„To wyjątkowo poważna sprawa!”

„Szpiegostwo korporacyjne może nie być nielegalne w Revacholu, ale w pozostałych miejscach to bardzo ciężkie przestępstwo. Łamie wiele międzynarodowych umów – zwłaszcza Pierwszy Traktat z La Cherte...”

„Ten zbieg powinien zostać niezwłocznie przekazany w ręce MOP. Czy ujął już pan tę osobę?”

„Proszę wybaczyć, muszę omówić coś z partnerem” – stwierdza porucznik i odciąga cię na bok.

„Chyba zdajesz sobie sprawę z tego, co robisz?” – pyta cię, szepcząc swoim sotto voce.

Oczywiście, przekazujesz władzom niebezpieczną PRZESTĘPCZYNIĘ.

Skazujesz na więzienie zdesperowaną młodą kobietę.

„Tak, przekazuję stosownym władzom niebezpiecznego zbiega”.

Porucznik spogląda ci prosto w oczy, próbując ocenić, czy mówisz poważnie.

„Nie będę ci mówił, jak masz wykonywać swoją pracę. Ale pamiętaj, że to sprawa MOR-u. Dobrze przemyśl to, co mu za chwilę powiesz”.

Nie będzie ci mówił, jak masz wykonywać swoją pracę, ale kompetentny policjant wie, kiedy warto posłuchać swojego partnera.

Gdy się odwracasz, widzisz mężczyznę przyglądającego ci się z wyczekiwaniem.

„Nadal szukam zbiega. Zgłoszę się do pana, jeśli dowiem się czegoś więcej”.