Rozmowa · Niedzielny przyjaciel

„Zdaję sobie sprawę, że przybył tu pan, aby przeprowadzić śledztwo w sprawie morderstwa” – stwierdza mężczyzna z poważnym wyrazem twarzy – „ale muszę podkreślić powagę tej kwestii...”

„Stawką mogą być tutaj tysiące korporacyjnych tajemnic. Drżę na samą myśl o szkodach, jakie mogłoby to wyrządzić międzynarodowym rynkom...”

„To z pewnością poważna sprawa. Ale jest jeszcze kwestia jurysdykcji. Ustawa o podróżach nakłada pewne ograniczenia na sprawy, w które MOR może się angażować”.

„Oczywiście ma pan rację. Jaki mielibyśmy pożytek z protokołów, jeśli byśmy ich nie przestrzegali?”

Mężczyzna wzdycha. „Modlę się tylko, aby MOP pojmała tego zbiega, zanim przepadną kolejne korporacyjne sekrety...”

„Czy chce pan coś ze mną jeszcze omówić?”

„Mówiłem tylko hipotetycznie. Nie wiem tak naprawdę nic o żadnym szpiegostwie korporacyjnym”.

„Ach, rzeczywiście. Wspomniał pan, że to tylko hipotetyczny scenariusz...”

„Fiu! Przez chwilę martwiłem się, że mamy do czynienia z poważną sytuacją...”

Sprytnie wykonany unik, sssszanowny panie.

„Więc to mamy już wyjaśnione. Czy ma pan do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Jak to hipotetyczna? Nie chcę niczego sugerować, funkcjonariuszu, ale czy przypadkiem nie ukrywasz zbiega?”

Trzeba było wysłuchać ostrzeżenia własnego partnera. Teraz jest już za późno.

„Obawiam się, że muszę nalegać, aby powiedział mi pan wszystko, co wie na ten temat. Albo będę zmuszony sporządzić bardzo niepochlebny raport dla moich przełożonych w Moralinternie”.

„Nazywa się Klaasje i została już zatrzymana przez policję”.

„Och, dobrze to słyszeć. Doskonale. W imieniu Moralinternu dziękuję za pańską służbę...”

No i już. Załatwiona. Au revoir, Klaasje.

Porucznik robi, co w jego siłach, aby powstrzymać się przed głośnym westchnięciem.

„Kamień z serca. Świętość tajemnic korporacyjnych to kamień węgielny porządku międzynarodowego...”

„Nie omieszkam wspomnieć w swoim raporcie o pańskich zasługach. Revachol ma szczęście, że może liczyć na stróżów prawa takich jak pan”.

„Słyszysz, Kim? Revachol ma szczęście, że tu jestem”.

„Podejrzewam, że pan Villedrouin nie zna nawet połowy twoich zasług”.

„Więc to mamy już wyjaśnione. Czy ma pan do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„To moja praca, proszę pana”.

Mężczyzna kiwa głową. „Przynosi pan chlubę MOR-owi. Gdyby więcej revacholczyków było takich jak pan, Revachol pewnie już dawno należałby do EPIS-u”.

Z jakiegoś powodu mężczyzna uznaje to za komplement, a nie wyraz litościwej pogardy.

„Tego wymagał honor”.

„Za wszechmocny Revachol”.

„Słucham?”

„Nie, to nic takiego. To moja praca”.

„Ach, bardzo dobrze” – wydaje się, że w jego umyśle po twojej uwadze nie pozostał żaden ślad.

Co? Wystraszyłeś się tego lalusiowatego biurokraty? Ty przeciętniaku!

„Więc to mamy już wyjaśnione. Czy ma pan do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Powiedziałem »za wszechmocny Revachol«, przygłuchy żabojadzie”.

„Detektyw chciał powiedzieć, że z dumą służy w MOR-ze”.

„Ach, oczywiście. Tak trzymać”.

Porucznik rzuca ci srogie spojrzenie. Ocalił ci skórę – kolejny raz – ale nie jest z tego powodu zbyt szczęśliwy.

„Aha” – stwierdza mężczyzna chłodnym nagle tonem. „Nacjonalista, rozumiem. W innych okolicznościach pewnie zgłosiłbym pana za działalność wywrotową...”

Ale tego nie zrobi, bo jest tylko lalusiowatym biurokratą.

„Ale nie ma to znaczenia. Wyświadczył pan Moralinternowi wspaniałą przysługę, niezależnie od pańskich prywatnych poglądów...”

„Nazywa się Klaasje i jest w Whirling-in-Rags”.

„Dobrze. To powinno wystarczyć MOP. Bardzo dobrze. W imieniu Moralinternu dziękuję za pańską służbę...”

Wrób w to kogoś innego.

To twoja szanssssa, szanowny panie. Któremu ze swoich wrogów najbardziej chcesz narobić kłopotów?

„Nazywa się Garte i w ramach przykrywki pracuje w Whirling-in-Rags jako kierownik baru”.

„Kierownik baru, tak? Dziwne. Zwykle zbiegowie nie podejmują się tak publicznych zajęć”.

„Tak, jest wyjątkowo sprytny. Ale radzę uważać, będzie próbował pana przekonać, że jest mu pan winny pieniądze”.

„Choć jestem skłonny panu uwierzyć, to nie jestem pewny, czy moi koledzy z MOP potraktują pańskie słowa poważnie...”

„Odnotuję pańskie twierdzenia w moim raporcie, ale z przykrością muszę stwierdzić, że najprawdopodobniej skończy on gdzieś w czeluściach szaf na akta w Mirowej – nieprzeczytany i zapomniany”.

„Wielka szkoda”.

„Tak, to prawda. Naprawdę wierzę w międzynarodowe instytucje, ale czasem nawet mnie frustruje biurokracja...”

„No cóż, nieważne. Dziękuję za zwrócenie mi na to uwagi. Pańska inicjatywa została odnotowana”.

„Czy chce pan coś ze mną jeszcze omówić?”

„To zupełnie w porządku”.

„Uważa pan, że to w porządku, że Martinaise jest azylem dla międzynarodowych zbiegów? Warto pamiętać, że troska o rządy prawa to jedno z głównych kryteriów Moralinternu do przyjęcia do EPIS-u...”

„Z jakiegoś powodu rozdaje zniżki, kiedy zrobi się demolkę w barze”.

„Znajdziecie go przy rondzie. Udaje tam cholernie rasistowskiego kierowcę ciężarówki”.

„Jako zwykły kierowca ciężarówki, tak? Interesujące. Jest pan tego pewny?”

„Może i nie wygląda na korporacyjnego szpiega, ale właśnie dlatego jest taki skuteczny”.

„Przedstawi się jako Raphaël, ale naprawdę ma na imię Herve, więc radzę go tak nazywać”.