Rozmowa · Sylvie

Tak, zdecydowanie. Okropna rzecz, że go zgubiłeś.

Czujesz, że nie nosisz swojego już od bardzo, bardzo dawna.

Nie będę drążył. Nie potrzebuję odpowiedzi na wszystkie co do jednego problemy.

Tak. Lepiej nie zadawać zbyt wielu pytań, ludzie jeszcze pomyślą, że jesteś gliną czy coś takiego.

Dokładnie taka sama rozmowa miała już kiedyś miejsce. Okazanie tej młodej dziewczynie swojej władczości było chyba ważne dla dawnego ciebie. Nie idź ponownie tą drogą.

„Widziała pani moją broń?”

„Proszę, nie. Tylko nie to – wszyscy widzieli pańską »fajną giwerę«, detektywie...” – odpowiada wyjątkowo rozdrażnionym głosem.

„Pokazywałem swoją broń? Kiedy?”

„Próbował pan zrobić nią na kimś wrażenie. Wszyscy akurat jedli i...” – przerywa niepewna, czy powinna kontynuować.

To chyba nie będzie nic miłego. Na pewno chcesz to usłyszeć?

„I co? Co zrobiłem?”

„Wymachiwał nią pan każdemu przed nosem, błagając, by ją dla pana opisywać. Twierdził pan, że go to »uspokaja«. A później zaczął pan opowiadać żarty o samobójstwach. Były bardzo drastyczne”.

Och, znowu? Nie udało mi się ciebie tego oduczyć.

Czego?

No wiesz, tego, kiedy przystawiasz sobie broń, tę prawdziwą, do głowy i udajesz, że strzelasz? Tego. Ludzie tego nie lubią.

Hm. Pamiętam to. Wykrzykiwałeś rzeczy w stylu: „Mój mózg zachlapał na czerwono całą ścianę. Ale ja tego nie zobaczę, bo to mój mózg. A bez mózgu nic się nie widzi!” – bardzo plastyczny opis.

Jakiś biedak próbował zjeść swój pudding, a ty stałeś tuż obok i wrzeszczałeś, śliniłeś się, imitowałeś samobójczy strzał... Naplułeś mu trochę do jedzenia, chyba więcej go potem nie tknął.

Ludzie próbowali się od ciebie odsunąć, a nawet wymknąć drzwiami, ale ty wrzeszczałeś: „PRAWO TO JA, DO CHOLERY, I MUSICIE MNIE SŁUCHAĆ. WSZYSCY JESTEŚCIE PODEJRZANI O MORDERSTWO!”

„Czemu miałbym grozić, że się zabiję? Przecież ten świat jest piękny, chcę w nim zostać!”

Po drugiej stronie zalega cisza.

„Dobrze. Nie wiem, co powiedzieć”.

„Ja też nie wiem”.

„Tak, ale co się stało z moją bronią?” (Po prostu zakończ temat).

„Nie mam pojęcia. Wiem tylko, że po chwili wymachiwał pan pieniędzmi zamiast bronią. Wykrzykiwał pan, że »gruba kasa nie kłamie« i »za spluwę nie kupisz kasy, ale za kasę kupisz spluwy«”.

„Wyglądało to niemal, jakby zastawił pan swoją broń w lombardzie, ale proszę mi uwierzyć, że nie pytałam” – zapewnia, po czym wzdycha.

„Powinienem był się zabić...”

„Nie, proszę, tylko nie kolejne samobójcze groźby! Dzięki bogu, że nie ma pan już tej głupiej broni...”

Istnieją o wiele bardziej pomysłowe niż pistolet sposoby na opuszczenie tego świata.

„Właściwie to nie chcę wiedzieć. Nie chcę wiedzieć, co było później”.

„Świetnie” – odpowiada z ulgą w głosie. „Coś jeszcze?”

„Czy to pani wezwała policję?”

„Nie, to nie byłam ja”.

„Ale czemu pani nie zadzwoniła? Nie przeszkadzało pani ciało wiszące za miejscem pracy?”

„Co? Oczywiście, że mi przeszkadzało! Ale sądziłam, że Związek wiedział już o zwłokach”.

„Mam na myśli nas. Powinna była pani wezwać policję”.

„Nikt tu nie dzwoni na policję” – słyszysz, jak poprawia słuchawkę w dłoniach. „Nie spodobałoby się to Związkowi”.

„Co ma pani na myśli?”

„No wie pan...” – zdaje się, że szuka odpowiednich słów. „Związek ma tu zawsze ostatnie słowo. Ludzie ich słuchają, a oni troszczą się o swoich – czyli właściwie o wszystkich, którzy tu mieszkają”.

Bzdury!

„Poczekaj, Kim”. (Opuść mikrofon). „Czy ona mówi prawdę? Związek jest w okolicy prawem?”

„Oficjalnie nie. Ale w rzeczywistości tak” – rozgląda się. „W Martinaise porządku pilnuje de facto Związek Robotników Portowych”.

Słowa nie są potrzebne, by poczuć niezadowolenie porucznika całą tą sytuacją.

„Rozumiem. Może będzie pani w stanie powiedzieć mi coś w innej kwestii?” (Cofnij się w rozmowie).

„Nie wiem, co panu powiedzieć, funkcjonariuszu. Nie powiadomiłam policji, bo nie chciałam mieć problemów z innymi – ze Związkiem. Przepraszam za to”.

„Proszę powiedzieć, dlaczego właściwie pozwoliła pani, żeby na waszym podwórzu całymi tygodniami wisiało ciało? Zamiast do nas zadzwonić?” (Naciskaj dalej).

„Ja... Nie chciałam mieć problemów z innymi...”

Dociśnij ją jeszcze. Pokaż jej, że pobłądziła.

Nie, nie naciskaj jej. Zdaje się, że zaraz się rozpłacze.

„Postawmy sprawę jasno – zignorowała pani prawo, żeby ratować własną skórę?”

„Ja... Ja nie wiedziałam, że muszę to zgłosić... Ja... Ja myślałam, że ktoś go w końcu zdejmie z drzewa...” – odpowiada łamiącym się głosem.

Ależ ona ma, kurwa, tupet! Próbuje ukryć się za SŁABOŚCIĄ. Jesteś BOGIEM. Rozgniewanym, ale SPRAWIEDLIWYM.

„Trochę chyba późno na łzy, co? Trzeba było użyć tych emocji wcześniej i wezwać policję”.

Niemal słyszysz, jak dziewczyna po drugiej stronie linii robi się coraz mniejsza, aż niemal tonie w szumie zakłóceń.

„W porządku, takie rzeczy się zdarzają. To nie jest w gruncie rzeczy twoja wina”.

„Tak... Wiem, po prostu...” – bierze głęboki wdech. „Mogę pomóc w czymś jeszcze?”

(Krzyknij:) „JESTEM BOGIEM. ODPOWIADASZ PRZEDE MNĄ, NIE PRZED ZWIĄZKIEM. CZY TO JASNE?”

„Hej!” – wtrąca się porucznik z błyskiem gniewu w oczach. „Jeśli nie jesteś w stanie nad sobą zapanować, to od teraz ja zajmę się przesłuchaniami, a ty będziesz w ciszy sporządzał notatki”.

„Przepraszam, nie wiem, co mnie naszło. Straciłem panowanie nad sobą. Chyba mam problemy z hamowaniem gniewu”.

„Najwyraźniej. Postaraj się panować nad sobą” – gniew zniknął z jego spojrzenia, a jego głos stał się jakby bardziej delikatny niż wcześniej.

Policjant z problemami emocjonalnymi, źle opłacany, przepracowany i na skraju całkowitego upadku zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym – taki obraz to bardziej zasada niż wyjątek. I porucznik o tym wie. Rozumie.