Rozmowa · Sylvie

Odgłos oddechu dobiegający z głośnika wskazuje na to, że Sylvie wciąż jest na linii. Wszystko słyszała.

„Ty masz swoje metody, a ja swoje, poruczniku. A teraz pozwól mi wykonywać moją pracę”.

„W porządku” – odpowiada porucznik, zaciskając zęby. „Wiedz jednak, że nie popieram takich nieuzasadnionych wybuchów”.

Pełen gniewu policjant, który nie chce zmierzyć się z własnymi demonami i wyładowujący swoją frustrację na innych – od tych, na których się wyżywa, odróżnia go tylko odznaka i broń. Spalająca się gwałtownie świeca. Oto, jaką twarz pokazałeś właśnie porucznikowi. Nie osądza cię, widział to już wielokrotnie – ty zresztą zapewne też – ale na pewno o tym nie zapomni.

Po drugiej stronie trwa cisza.

„Ach tak. Proszę się nie przejmować, rozumiem”. (Odpuść).

„Naprawdę?” – pyta z wyraźną ulgą. „W czym mogę panu jeszcze pomóc?”

„Jakimi innymi?”

„Z mieszkańcami tej okolicy. Miejscowymi. Ja... Ja nie chciałam mieć kłopotów...”

Jej głos jest słaby i zrezygnowany.

„Dobrze, rozumiem”.

„Nie żyje pan tu i nie rozumie. Donoszenie jest tutaj źle widziane – wszystko załatwia... no cóż – Związek. We własnym zakresie”.

Słyszysz szum. Jej broda ociera się o słuchawkę. Po chwili odzywa się: „Proszę, po prostu nie chciałam mieć żadnych kłopotów”.

„Jakich kłopotów?!”

„To ja tu jestem władzą”.

„W porządku” – najwyraźniej nie chce podważać twojego autorytetu. Czujesz się teraz znacznie lepiej.

„Wygląda więc na to, że moja władczość ma swoje granice”.

„Mhm”.

„Co w ogóle ma tu do rzeczy ten cały Związek?”

„Dobrze, następne pytanie”. (Cofnij się w rozmowie).

„Dobrze...” – odpowiada spokojniej. Pomogła pewnie zmiana tematu.

„Dobrze, słucham”.

„Czy wie pani, kto dokonał zgłoszenia?”

„Nie...” – odpowiada. Słyszysz, jak odzyskuje kontrolę nad sobą. „Naprawdę nie wiem”.

„Zdaje się, że Klaasje nie kłamała, gdy się do tego przyznała” – stwierdza porucznik, zapisując coś w notatniku. „To potwierdza jej słowa – to ona dokonała zgłoszenia”.

To nie takie pewne, detektywie.

Jesteś pewien, poruczniku? Z jakiegoś powodu wydajesz się mieć drobne wątpliwości...

Najpiękniejszą jest wśród białogłów świata. Jej usta nie zniosłyby ohydy kłamstw!

Zdaje się, że Klaasje nie kłamała, gdy mówiła, że to ona zadzwoniła. To potwierdza jej zeznania.

„To był ktoś inny” – stwierdza porucznik, zapisując coś w notatniku. „Znajdziemy tę osobę prędzej czy później, oficerze. To może po prostu chwilę potrwać”.

„Musi pan zapytać kogoś innego. Martinaise ma tysiące mieszkańców”.

Spokojnie. Znajdziesz tę osobę prędzej czy później. Potrzebujesz tylko trochę czasu.

„Nie, przykro mi... Nie wiem” – odchrząkuje. „Niewiele osób ma telefony w tej okolicy. Złodzieje kradną miedziane przewody...”

„Ludzi nie stać na instalację nowych. Używają telefonu Związku albo tego na wybrzeżu”.

A więc Związek ma telefon. I jest jeszcze jeden dalej na wybrzeżu. Zrozumiano.

„Hej, a może chciałaby pani kiedyś umówić się na kawę?”

„Nie, wykluczone”.

Reakcja była tak szybka, że nie sposób nie myśleć, w czym mogłaby być dobra z takim refleksem.

Tak. W czym mogła by być dobra?

W bejsbolu? W teleturniejach z pytaniami na czas? W łapaniu kluczy w powietrzu? Głaskaniu rozzłoszczonych kotów?

Auć... To jakieś dwadzieścia punktów obrażeń dla twojej dumy, chłopie.

„Na pewno nie pamięta pani, gdzie są dokumenty, które wrzuciłem do toalety?”

„Tak, jestem pewna. I za każdym razem, gdy będziemy do tego wracać, ja będę tego bardziej pewna”.

„Przykro mi” – wcale nie brzmi, jakby jej było przykro. „Mogę w czymś jeszcze pomóc, detektywie?”

„Nie widziała może pani mojego policyjnego munduru?”

„Mundur? Nigdy nie widziałam pana w żadnym mundurze. Miał pan na sobie swoje... rzeczy. Rzeczy disco”.

Gdzieś w mroku wilgotnego, wynajmowanego mieszkania stoi dwóch funkcjonariuszy policji. Podłoga zasłana jest śmieciami i butelkami. Nie jest dobrze.

Jeden z mężczyzn podchodzi do okna, unikając pośliźnięcia się na starych gazetach, i rozsuwa zasłonki. Karaluchy uciekają w popłochu przed wlewającym się do pomieszczenia światłem.

„O jasna cholera” – mamrocze do siebie funkcjonariusz Michel Williams, ksywka Elfboy. Jego partner, Sundance Fischer, spogląda na mundur patrolowy, który ma na sobie, później zaś na identyczny wiszący w oprawie na ścianie. Jest niebieski i pokryty pyłem. „Spierdalajmy stąd” – mówi, odwracając się do Williamsa. „Nie było go tu od wielu dni”.

„Wie pani, kto zostawił ubrania ofiary w śmietniku?”

„Nie, nie wiem. To nie byłam ja...” – odpowiada, przełykając głośno ślinę. „Nie byłam tam, odkąd... Strasznie bałam się tego smrodu i zwłok”– kontynuuje, po czym zapada cisza.

Jeśli pracowała w Whirling-in-Rags, to musieliście się poznać.

„Halo, tu policja. Mam kilka pytań co do pani ostatnich dni w pracy”.

„A tak...” – rozpoznaje twój głos niemal natychmiast. „Dzień dobry, funkcjonariuszu. W czym mogę panu pomóc?”

Słyszysz w jej głosie wyraźną niechęć. Nie cieszy się z waszej ponownej rozmowy.

W jej głosie nie ma żadnej niechęci. Chce, żebyś spróbował się z nią umówić. Nie ma wątpliwości.

„Sylvie? Myślę, że już się znamy. To ja, detektyw z Whirling-in-Rags!”