Rozmowa · Coupris Kineema

Wciśnij przycisk z podpisem REFLEKTORY.

Światła otwierają się z cichym kliknięciem i zalewają ziemię przed maszyną elektrycznym blaskiem.

„Gotowe. Gdy skończysz, wyłączę je zdalnie. Teraz musimy stanąć przed pojazdem”.

Yyy... Może zrób to, jak będzie tu porucznik Kitsuragi? To jego powóz.

Potrzebny ci jego kluczyk, żeby włączyć silnik. Tylko wtedy chowane światła się wysuną.

Wyciągnij wysuwaną skrzynkę narzędziową.

Metalowa szuflada wysuwa się spod siedzenia i blokuje z kliknięciem. Narzędzia w środku są dobrze zorganizowane.

Weź łom z czerwonym końcem.

Łom pieści twoją dłoń przyjemnym chłodem. Jest cięższy, niż by się zdawało.

Zimny i ciężki. Jak prawda. Czujesz, jakbyś po latach ponownie do niej dotarł.

Przydatna rzecz przy otwieraniu wszelkich drzwi i pokryw...

Weź nożyce do metalu z gumowanym uchwytem.

Rączki są długie i smukłe. Nożyce robią w twoich rękach zwinne ciach, ciach.

Możesz nimi wiele zdziałać: rozcinać łańcuchy, kłódki i liny. Taśmy też...

Weź latarkę z ręcznym dynamem.

Jest mocna, odporna na warunki pogodowe i dobrze wykonana. Ma typowo policyjny kolor – niebieski.

Pozwala zobaczyć w mroku rzeczy, które inaczej by ci umknęły...

Wsuń wysuwaną skrzynkę narzędziową.

Wysuwana skrzynka narzędziowa wsuwa się z powrotem w gniazdo. Wskaźnik nagrzewacza rzuca ciepłe światło na dźwignie sterujące i zawieszone na haczyku radio.

„Bierz, czego potrzebujesz, oficerze. To będzie długie śledztwo. Nie jestem przewrażliwiony na punkcie swoich narzędzi, jak niektórzy mężczyźni...”

Ewidentnie jest nieco nadopiekuńczy wobec swoich narzędzi, ale co zrobić? Praca to praca.

Przesuń palcami po jednej z dźwigni sterujących.

Biały zamsz wydaje się luksusowy w dotyku. Metalowa dźwignia sprzęgła tak znajomo leży ci w dłoni...

Twoje palce natychmiast zaciskają się wokół dźwigni. Sprzęgło zwolnione. Puszczasz dźwignię, sprzęgło chwyta; prawa stopa szuka znajomego dotyku pedału gazu. Jesteś zsynchronizowany z mechanicznym krwiobiegiem maszyny.

Puść rączkę sprzęgła.

Dźwignia jest odciągnięta. Gdzieś w układzie napędowym dysk znów połączony jest z kołem zamachowym.

Jak się masz, moja droga?

Zapach świeżo czyszczonej skóry, brak pyłu i brudu na desce rozdzielczej oraz mała szczoteczka w uchwycie na kubek zdają się szeptać do ciebie:

Mam się dobrze, jestem w rękach dobrego właściciela, który mnie ceni i o mnie dba.

Czy ja umiem obsługiwać tę maszynę?

Czujesz niezakłócone niczym połączenie z mechanizmami.

Zaraz, czy to znaczy, że wiem, jak go prowadzić?

Po chwili dociera do ciebie, że cisza będzie jedyną odpowiedzią. Możesz z nią zrobić, co chcesz.

Puść sprzęgło i chwyć je ponownie.

To oczywiście tylko złudzenie – oczywiście! – lecz wydaje ci się niemal, jakby rączka sprzęgła delikatnie odwzajemniała uścisk.

Gdzieś ty była?

Na dnie morza...

Co?

Jakie to dziwne. Wóz nie jest wcale na dnie morza. Stoi przed tobą, dobrze utrzymany. Czemu to powiedział?

Bo jest samotna. Jak ty. Wodorosty i dziwne ryby wokół, przyklejone do trupa czareczki... Gdzieś w górze odgłosy ulicy...

To oczywiście jakiś gorączkowy bełkot. Czas go przegnać racjonalnością. Weź radio lub narzędzia. Albo zrób coś normalnego.

Mroczne uczucie. To idzie w złym kierunku. Puść sprzęgło.

Przed tobą stoi powóz motorowy. Karoseria jest biało-niebieska, oznaczono ją numerem 57.

„Mam coś na tyle, co moglibyśmy sprzedać, żeby zapłacić za twój nocleg. Otwórz kojec transportowy dla podejrzanych”.

Co za wyszukane określenie. Większość ludzi nazwałaby to po prostu klatką.

„Chodzi ci o klatkę, tak?”

„Tak” – odpowiada, marszcząc brwi. „Nigdy nie lubiłem tej ordynarnej nazwy. Nie pomaga w poprawianiu reputacji MOR-u”.

Otwórz drzwi.

Duży silnik z tyłu pojazdu wciąż paruje. Nie miał jeszcze czasu ostygnąć.

To z pewnością ta piekielna maszyna, która wyrwała cię z zapomnienia – powóz motorowy Coupris Kineema.

[Odejdź].

Otwórz drzwi.

W kabinie wita cię para dźwigni sterujących, radiomikrofon na haku, wyciągana spod siedzenia skrzynka narzędziowa i łagodny blask miernika nagrzewacza paliwa.

Czujesz zapach galanterii skórzanej i ciężkich olejów.

To z pewnością ta piekielna maszyna, która wyrwała cię z zapomnienia.