Rozmowa · Coupris Kineema

„Kim, czy Garte nie dał ci numeru do Sylvie?”

„Tak, chwila...” – odpowiada porucznik i zerka do swoich notatek. „Jej numer to 005 1944 298”.

„Przyjęłam. Proszę czekać, funkcjonariuszu”.

„...”

„...”

„...”

Zacznij wystukiwać na swoich udach marszowy rytm.

„Poczekaj chwilę, może być właśnie zajęta... Dojście do telefonu trochę trwa”.

Po prostu poczekaj. Rozluźnij się.

„...”

„...”

„…”

„Funkcjonariuszu” – odpowiada wreszcie – „Sylvie Malaìika na linii”.

„Tak, halo!” – wita cię przebijający się przez zakłócenia głos. Masz wrażenie, jakby był milion kilometrów stąd.

Czekaj cierpliwie.

Porucznik Kitsuragi powoli zaczyna wybijać rytm swoją prawą stopą. Minęło sporo czasu.

„Właściwie to na razie się z tym wstrzymajmy”. (Wstecz).

„Funkcjonariuszu?” – w tle słyszysz dzwoniące telefony i rozmawiających ludzi.

Zmiana planów. Chcesz jej numer.

Cholera. Porucznik miał numer, a nie ma go tutaj.

Zignoruj Alice i wciśnij przycisk opisany słowem „Zapisane”.

„JAK ZAWSZE SĄ Z WAMI DJ-E MESH I FLACIO, SŁUCHACIE NAAAAASPEEDOWANYCH FM! TO TU ZNAJDZIECIE NAJGORĘTSZĄ, NAJPASKUDNIEJSZĄ, NAJBARDZIEJ WULGARNĄ...”

Pobliskie stadko mew zrywa się do lotu, wystraszone rykiem radia.

Porucznik natychmiast sięga do wnętrza kabiny i wyłącza radio. Nie patrząc na ciebie, stwierdza:

„Ktoś musiał grzebać przy radiu albo zaczęło odbierać losową częstotliwość... Chciałeś skorzystać z głównej linii, prawda?”

Wciąż unika twojego spojrzenia; uszy ma wściekle czerwone.

„Bardzo przepraszam, chciałem się połączyć z dyspozytornią”. (Weź radio i przełącz na linię główną).

„To DJ Mesh! To byli Naspeedowani FM!”

Porucznik zachowuje milczenie. Wpatruje się w konsolę.

Spojrzenie zdradzonego człowieka. Sekret wyszedł na jaw!

Dawaj – włącz radio z powrotem, dopóki wciąż jest ustawione na Naspeedowanych FM!

„To nic złego coś lubić, Kim”.

„Nie lubię tego” – wzrusza lekko ramionami. „Nie wiem, dlaczego ten kanał jest zapisany”.

Jest zbyt sztywny. Jak szeregowy podczas inspekcji mający nadzieję, że dowódca go pominie.

Czemu, kurwa, nie może tego po prostu przyznać? Nie odpuszczaj. Dociskaj, póki się nie przyzna.

Odpuść i już. Ewidentnie nie chce się tym z tobą dzielić.

„Dobrze, jak nie chcesz o tym mówić, to nie ma sprawy”.

„Nie ma o czym mówić, ale jasne – skupmy się na ważniejszych sprawach” – stwierdza, klepiąc powóz motorowy.

„Tu 57. komisariat. Z kim mam połączyć?” – powtarza głos w głośniku krótkofalówki.

Weź radio ponownie.

„...POOOODKRĘCONY POWÓZ MOTOROWY DLA HARDEGO SKURWENSYNKA! DLA CIĘŻKONOGIEGO I KONKRET SZURNIĘTEGO...”

„Cholera jasna!” – porucznik szybko niczym atakująca żmija wyłącza radio i przełącza radiostację na główną linię, a następnie zwraca się do ciebie:

„Ta stacja pomaga mi zachować czujność podczas nocnej służby, okej? To taka metoda. Nie jestem jakimś speedo-świrem czy...” – tłumaczy się, kręcąc głową i z furią wpatrując się w swoje stopy.

„Jasne, nie musisz mi nic tłumaczyć. Zapomnę o tym i już”.

„Dziękuję” – rozgląda się po placu, aby upewnić się, że nikt nie słyszał nagle włączonego radia, po czym odwraca się w kierunku kabiny.

„A jesteś ciężkonogi?”

„Też byś był, gdybyś miał ten powóz” – odpiera półżartem.

„Ale wystarczy tych żartów, dobrze? Mamy sprawę do rozwiązania” – odwraca się z powrotem do kabiny.

„Czy ty mnie okłamujesz, Kim?”

„Słucham?”

„No daj spokój, stary! Możesz mi powiedzieć!”

Porucznik unosi brew. Znad oceanu wieje wiatr niosący zapach soli.

Ta brew! Wykorzystuje przeciwko tobie swoją władczość... Nie... możesz... się... przeciwstawić...

„Ja... uch...” (Złap się za głowę). „Przepraszam, Kim”.

Nadal się nie odzywa.

Dosyć już tego. Uratujesz resztki godności i przeprosisz swojego kolegę funkcjonariusza.

„Nic. Nieważne”.

„Mhm” – porucznik patrzy na ciebie, marszcząc brwi.

„Spytałem, czy mnie, kurwa, okłamujesz”.

„O rany! Trzeba było mówić, że ich lubisz! Poprosiłbym, żeby cię pozdrowili”.