Rozmowa · Coupris Kineema

Porucznik wstrzymuje oddech.

Posunąłeś się za daleko. I nie zostanie ci to zapomniane.

„Nie ma mowy, faszystowski fiucie”.

„Hę?” – wydobywa się z ust porucznika ku nawet jego zdziwieniu.

Tylko popatrz! Źrenice się rozszerzają. To radość, człowieku. Normalnie byś nie zauważył, ale te okulary dobrze to podkreślają.

„Jasne, panie gliniarz! Można zrobić i się zrobi!”

„DJ Mesh żegna”.

„Czekaj! Możecie mi przesłać jakieś gadżety Naspeedowanych?”

„Czaję, czemu pytasz, to gorący towar. Chyba rozdaliśmy wszystko, co było, podczas ostatniego konkursu na żywo, ale... Jaki ty masz w ogóle adres?”

„Wyślijcie je do Whirling-in-Rags w Martinaise”.

„To już do ogarnięcia. Whirling-in-Rags, Martinaise. Spoczko”.

Nawet jeśli paczka dotrze, to jak ją odbierzesz, skoro nie będzie na niej twojego imienia?

„Czekaj! Nie musisz wiedzieć, jak się nazywam?”

„Ja nawet nie chcę wiedzieć, człowieniu. Lubię dawać pracować wyobraźni. No, to coś jeszcze?”

„Dziękuję!”

„E, nie dziękuj mi jeszcze! Jak mówiłem, chyba nic nie zostało, ale, no... Coś jeszcze?”

„Mieszkam w chacie na wybrzeżu, w małej wsi rybackiej niedaleko Martinaise”.

„Yyy, jeśli się da, to lepiej ogarnij mi coś lepszego niż »chata bez adresu«”.

„Nie znam właściwie swojego adresu...”

„Ale, yyy... No, masz jakikolwiek adres, na który możemy wysłać te tematy, ziom?”

„Myślę tylko o dzieciach”.

„To żadna teoria spiskowa, a logika. Podlejsze rasy, ciągle nowe, oblepione protośluzem, nie potrafią nas pokonać w walce, więc stosują niesamowicie wyszukane intrygi”.

Porucznik wpatruje się w ciebie z zaciśniętymi zębami. Na jego skroni widać nabrzmiałe żyły.

„Wiesz, typie, olałbym to, jakbyś był po prostu szurem. Znaczy no, mógłbym ci wybaczyć. Niejednego znam szura w końcu”.

„Ale ty po prostu, kurwa, nienawidzisz. A ja nie mam na to gówno czasu. Coś jeszcze chcesz czy mogę się rozłączyć?”

„No jasne! Przymusowe radio. Nie do wyłączenia. Robilibyście fortunę na reklamach!”

„Naspeedowani FM są tylko dla chętnych, człowieniu. Nie chcemy zmuszać nikogo, żeby myśleli jak my. To jakiś faszystowski syf”.

„Nie, tak tylko pytałem. Marzyłem o śmiałym, nowym sposobie na zarabianie pieniędzy”.

„Taaa, cóż. No więc nie, nie ładujemy ludziom radia prosto w mózgownice. Nie wiem nawet, jak odwalić taki numer, człowieniu”.

„Jeszcze jakieś pytania?”

„Nie, to nie był mój faszystowski tekst, tylko ultraliberalny. Mogę rzucić faszystowskim, jeśli chcesz”.

„Dzikus z ciebie normalnie, człowieniu. Jacha, dawaj”.

„Dobra. Po faszystowsku to nazywam cię wrogiem narodu za pompowanie siłą brudów w głowy naszych dzieci i niszczenie tradycyjnych wartości”.

DJ nie próbuje powstrzymywać śmiechu. „O człowieniu, wypas! Sztosowy jesteś. Nie, nic takiego nie odwaliliśmy. Nie wiedziałbym nawet jak – puściliśmy to w eter, jak normalni ludzie”.

„No, masz jeszcze jakieś pytania?”

„Tak, właśnie tak. Może to był wasz obywatelski obowiązek, testowaliście technologię dla rządu”.

„Nie testujemy niczego dla władzy, może poza tym, ilu cegieł trzeba, żeby powybijać im wszystkie okna”.

„To nie była groźba, tak swoją szosą. Tylko tak gadam, bo jestem typkiem, co przede wszystkim gada. No, masz jeszcze jakieś pytania?”

„Tak. Nowa metoda równania ludzi – wszyscy słuchają jednej stacji. Wspaniałe narzędzie dla komunizmu”.

„Wiadomo, bracie. Musimy dbać, żeby każdy dostroił się do tej dźwiękowej rewolucji!”

„Ale nie wbijaliśmy niczego ludziom siłą w mózgi. Ni ciul nie wiem, jak takie coś odwalić. Muszą sami ustawić program w swoim ulubionym radioodbiorniku”.

„Rozumiem. Dziękuję za wyjaśnienie”.

„Przyjemność po mojej stronie, towarzyszu gliniarzu. W czymś jeszcze mogę pomóc?”

„W porządku. Ale radziłbym się temu lepiej przyjrzeć. W imię rewolucji”.

„Rewolucyjna transmisja domózgowa. Jacha. Tak, ogarniemy to”.

„Masz jeszcze jakieś pytania?”

„Ludziom się podoba?”

„Jarają się totalnie, człowieniu! Ciągle proszą o więcej”.

„Serio myślę, że to przyszłość muzyki. Total. Jakiś, kurwa, smródrock czy coś. To tak paskudne gówno, że fale smrodu zmieniają się w dźwięk. Czaisz, o co kaman?”

To jakaś bzdura. Ani dźwięk, ani zapach nie działają tak, jak on to opisuje. O co mu w ogóle chodzi?

„Jasna sprawa, chłopie. Jestem młody, czadowy i to łapię”.

„No i sztosik, człowieniu. Mówię totalnie serio: Flacio zajdzie w życiu konkretnie wysoko”.

„Nie mam zielonego pojęcia, o czym ty mówisz”.

„To bez znaczenia. Słuchaj, mówię totalnie serio: Flacio zajdzie w życiu konkretnie wysoko”.

„Cieszę się... Ale jak się nazywa ten utwór?”

„Tak, to właśnie nazwa tego numeru. »Odbyt to usta dla gówna (a ja nim rzygam)«”

„Zgaduję, że to ten utwór”.

„To nie jest byle utwór! To zajebiście gorący nowy singiel od DJ-a Flacio, prawdziwa bomba dźwiękowa”.

„Odbyt to usta dla gówna (a ja nim rzygam)?”

„Odbyt to usta dla gówna (a ja nim rzygam)!”