Rozmowa · Coupris Kineema

„Niezły tytuł, stary! Topowy”.

„Dzięki piękne! Tak, to zajebiście gorący nowy singiel od DJ-a Flacio. Prawdziwa bomba dźwiękowa”.

„...co?”

„»Odbyt to usta dla gówna (a ja nim rzygam)«” – mówi nieco wolniej.

„Yo, yo!”

„Yo, yo, yo! Tu DJ Mesh, człowieniu. Mam kilka minut, potem wracam na antenę. Czego ci trzeba?”

„Halo, czy rozmawiam z DJ-em Meshem?”

„No jacha. Mam kilka minut, potem wracam na antenę. Co tam chcesz, panie policman?”

„Jagnię nie boi się, nim je zaszlachtują. Nie wie bowiem, co je czeka”.

„Eee... Co?” – śmieje się, zdezorientowany. „To najdziwniejsze gówno, jakie dziś słyszałem. Jesteś gliną, nie?”

„Tak. I mam pytanie”.

„Nie tylko ty. W każdym razie mam tylko kilka minut, potem wracam na antenę. Co DJ Mesh może powiedzieć MOR-owi?”

„…”

„Przykro mi, funkcjonariuszu. Twoje gwiazdy radiowe są niedostępne. Prawdopodobnie potrwa to do jutra. Czy mogę jeszcze w czymś pomóc?”

„Naspeedowani FM. Taka stacja radiowa. To na potrzeby śledztwa”.

„W porządku, funkcjonariuszu. Chwila”.

„Dowiedziałaś się czegoś więcej o właścicielu tych butów opancerzonych?”

„57. komisariat, zostaliśmy zaatakowani. Powtarzam, porucznik Kim Kitsuragi i...”

Coś jest nie tak. W głośnikach słychać tylko szum.

„Halo?”

Żadnej odpowiedzi. Tylko pozbawiony treści szum pełzających wokół zakłóceń.

„Tak to wygląda od jakiegoś już czasu” – stwierdza porucznik, wzruszając ramionami. „Myślę, że Związek podsłuchuje nasze połączenia i zagłusza wszystkie rozmowy, aby chronić się przed Krenel”.

„To się dzieje tylko wtedy, gdy ktoś wspomina o ataku – reszta połączeń nie jest zagłuszana. Według mnie powinniśmy zachowywać się tak, jakby nic się nie wydarzyło, jeśli nie chcemy zostać całkowicie odcięci”.

„Dobrze”. (Wyłącz radio).

Cisza.

„Czy to nie niebezpieczne?”

„Mam nadzieję, że nie bardziej, niż stanięcie między trzema uzbrojonymi najemnikami i ośmioma związkowcami” – stwierdza, zerkając przez ramię.

„Też mi się to nie podoba, ale tak już jest. Ulice wydają mi się bezpieczne. Wyeliminowanie najemników chyba uspokoiło sytuację. Przynajmniej na razie...” – wyłącza radio. Zapada cisza.

„Spróbuj połączyć się ponownie – nie wspominaj tylko o trybunale. I pamiętaj, że oni słuchają”.

Uciszają cię. Zakładają kaganiec. Ani na chwilę nie opuszczaj gardy.

Nie słychać nic podejrzanego. Nie biją jeszcze bębny wojny totalnej. Szczerze mówiąc, to aż za bardzo nic nie słychać.

Gdyby tylko był tu porucznik Kitsuragi, żeby coś zaradzić...

Wyłącz radio.

„Alice, tu Ognisty. Połącz mnie ponownie z czterdziestym pierwszym”.

„Na razie nie chcę nic więcej robić z radiem”. (Zakończ rozmowę).

„Pięćdziesiąty siódmy, bez odbioru”. Jej głos zanika w pustce.

„Potrzebuję połączenia z cywilką, niejaką Sylvie. Możliwe, że zgłaszała morderstwo”.

„Oczywiście. Jaki jest jej numer, funkcjonariuszu?”

„Zmiana planów, Alice. Połącz mnie ze sobą”.

„Co ma pan na myśli, funkcjonariuszu? Nie jestem Sylvie”.

Och, słyszałeś to? Jak powiedziała „poruczniku”?! To dzikuska, chce cię jak nic, bratan. Jedziesz z tematem!

„Czuję się spragniony ludzkiego kontaktu”.

„A kto się tak nie czuje?” – stwierdza rzeczowo. „Czy mogę pomóc jakoś w pańskim śledztwie?”

„Lubisz imprezować, Alice?”

„Nawiązał już pan połączenie z 57. komisariatem” – odpowiada ostrym i zauważalnie mniej przyjaznym tonem.

Co za koszmarna cnotka... No nic, przynajmniej wiesz.

„Jak mogę pomóc w pańskim dochodzeniu?” – głos po drugiej stronie robi się niecierpliwy.

Dziwne. Nie brzmiała jak baba z menopauzą. Musi być oziębła albo coś. No cóż.

Chwileczkę! Jako feminista uważam takie insynuacje za obraźliwe.

Obraźliwe, srobraźliwe. Spytaj ją i tyle, tak?

„Nie wiem, Alice. Po prostu mnie połącz”.

„Nawiązał już pan połączenie z 57. komisariatem” – odpowiada ostrym tonem.

„Czy mogę pomóc jakoś w pańskim śledztwie?”

Co jest z tobą nie tak? Czemu poprosiłeś, żeby połączyła cię ze sobą? Kto tak robi?! Zachowuj się jak zawodowiec.

To przez ciebie zrobił tę głupotę...

Jako twój przywspółczulny układ nerwowy mówię: pieprzysz. A teraz ją spytaj!

Że co? Dzikuska? Jakoś mi to nie pasuje...

No chłopie, obudź się! To, jak powiedziała, że nie jest Sylvie... Błagała cię wręcz, żebyś zaczął łowy. Jedziesz z tym.

Tak, bracie, inaczej zawsze już będziesz zastanawiał się, co by było. Po prostu ją spytaj!

Ooo, słyszałeś to? Czyste pożądanie. Niezła dzikuska! Zarzuć przynętę, zobacz, czy ma chęć się zabawić.