Rozmowa · Sylvie

„Pani Sylvie, dzień dobry, tu znów policja”.

„Och, wspaniale” – odpowiada. Nie brzmi na zachwyconą. „Co jeszcze mogę dla pana zrobić, detektywie?”

„Musiałem mieć przy sobie jakieś oficjalne policyjne dokumenty. Wie pani może, gdzie one są?”

„Uch... Te, które musiałam wyciągać z pańskiej toalety?”

„Włożyłem je do swojej toalety?”

„Tak. Włożyła pan coś do toalety. Powodując poważne zalanie kuchni. Przypuszczam, że to były te dokumenty”.

„Co się z nimi stało?”

„Ja... Cholera, nie pamiętam, co zrobiłam z pańskimi przeklętymi papierami! Nie pamiętam każdej najmniejszej rzeczy, którą robię” – niechęć w jej głosie ustępuje miejsca niepokojowi.

Martwi się, że mogła przypadkiem zrobić coś złego, lecz po chwili przypomina sobie, że rozmawia z tobą.

„Zwłaszcza gdy szaleje huragan. To pańska wina, że je pan stracił, a nie moja”.

Coś w twoim wnętrzu chce natychmiast o tym zapomnieć. Jak gdybyś wyrzucił je nie bez powodu.

„Zrezygnowała pani z pracy w Whirling. Czemu?”

„Pyta pan, dlaczego odeszłam z baru?” – pyta, a w jej głosie da się dosłyszeć zdenerwowanie. „Szczerze mówiąc... wolę o tym z panem nie rozmawiać”.

Ale czemu?

„W porządku. Czy odeszła pani ze względu na Garte'a?”

„Co?” – wybucha. „Nie, skąd przyszło to panu do głowy?!”

„Powiedział mi, że próbował się z panią umówić. Twierdzi pani, że nic takiego się nie stało?”

„Proszę nie mieszać do tego Garte'a, to nie pański interes!”

„Boże, czemu on nie może po prostu nie wtrącać się w cudze sprawy...” – mamrocze.

„Już mówiłam, że nie chcę o tym rozmawiać! Znowu pan wszystko psuje!”

„Sylvie, nie możesz się bać tej świni. Musisz się postawić!”

„A więc zgadza się pani, że odejście z pracy tylko dlatego, że ktoś próbował się z panią umówić, jest zbyt gwałtowną reakcją?”

„Zaraz, czemu woli pani ze mną o tym nie rozmawiać?”

„Ja...” – zakłócenia nasilają się przez chwilę. „Powiedzmy, że odeszłam, bo musiałam od kogoś uciec”.

„Dobrze, nie będę naciskał. Zamierza pani wrócić do tej pracy?” (Zakończ).

„Może... Nie wiem...” – odpowiada. Sprawia wrażenie odrobinę odprężonej. „Wiem, że w tej chwili potrzebuję trochę wolnego”.

„Od kogo?”

„Wie pan, od kogo”.

Masz wrażenie, że wyczuwasz w jej słowach oskarżycielski ton.

Nie bądź paranoikiem, ewidentnie mówi o kim innym, nie o tobie.

„Ma pani na myśli mnie? Chciała pani uciec ode mnie?”

„Naprawdę nie chcę o tym rozmawiać. Zapomnijmy o tym, dobrze?”

„Wie pani, w jaki sposób moje dokumenty trafiły do śmietnika na tyłach Whirling?”

„No cóż...” – zapada niezręczna cisza. „Próbował pan spuścić je w toalecie, zapychając ją. Gdy odetkałam toaletę i odzyskałam pańskie dokumenty, wyrzuciłam je do śmieci, bo myślałam, że już ich pan nie potrzebuje”.

„Przepraszam za to” – wcale nie brzmi, jakby jej było przykro. „Mogę w czymś jeszcze pomóc, detektywie?”

„Chyba już wszystko wiem, dziękuję”. [Zakończ rozmowę].

Słyszysz dźwięk rozłączanej rozmowy telefonicznej dobiegający z głośnika radiostacji, po czym rozbrzmiewa znajomy głos:

„Mogę w czymś jeszcze pomóc, funkcjonariuszu?”

„Mam taką nadzieję. Proszę już do mnie nigdy nie dzwonić. Żegnam” – jest gotowa, by się rozłączyć.

Zaraz. Czemu ona wydaje się na ciebie zła?

Tak. Ewidentnie zrobiłeś coś, co ją rozgniewało. W Whirling-in-Rags, kiedy jeszcze tam pracowała.

„Proszę poczekać. Zanim się rozłączymy... Jest pani na mnie zła, prawda? Co dokładnie zrobiłem? Nic nie pamiętam”.

„Nie jestem na pana zła, po prostu...” – znowu rozlega się zaszumione westchnięcie. „Przez cały czas był pan tak pijany i tak emocjonalny, a później wydarzył się ten incydent z wydrzykiem. To wszystko sprawiło, że zapragnęłam rzucić pracę”.

„Ale... Kiedy rozmawiałem z Garte'em, sprawiał wrażenie, jakby myślał, że odeszłaś przez niego”.

„Zaraz, poważnie? Nie, to nieprawda. Lubię Garte'a, naprawdę”.

„Czy posunął się za daleko, próbując się z panią umówić?”

„Nie, to było bardzo miłe. Zawsze go lubiłam. Tylko to nie była najlepsza chwila... Przez te zwłoki i w ogóle”.

Zapada chwila ciszy. Niemal widzisz ją po drugiej stronie z kablem słuchawki zakręconym wokół palca.

„Później nie wiedziałam co mu powiedzieć. I pojawił się pan, i zniszczył lokal. Więc odeszłam bez słowa. Chyba powinnam mu była powiedzieć...”

„Mogę mu to powiedzieć”. (Zaakceptuj zadanie).

„No dobrze, ale... proszę tego nie zepsuć. Nie grozić mu bronią czy coś w tym stylu”.

„Rozumiem”. (Odrzuć zadanie).

„Tak. Więc... Czy to już wszystko?”

„Czyli twierdzi pani, że to przeze mnie postanowiła pani odejść z pracy?”

„Tak, oczywiście. Był pan najgorszym gościem, jakiego w życiu widziałam. A widziałam w tym lokalu mnóstwo dupków...”

„Miałam tam walczących ze sobą marynarzy, łapiących mnie za tyłek związkowców i dzieciaki kradnące gorzałę. Jeden koleś przez dwa miesiące co wieczór nie odchodził od automatu do karaoke. Ale pan...” – milknie na chwilę.

„Proszę mówić dalej. Chcę wiedzieć, co zrobiłem”.

„Cóż... Pan był od nich wszystkich gorszy. Szczerze mówiąc, był pan niemal agresywny”.

„I to w najmniejszych nawet sprawach, jak na przykład słuchanie muzyki na cały regulator o 3 nad ranem. Jedną z tych piosenek, których słuchał pan w kółko, nawet kiedyś lubiłam. Przeszło mi. Teraz jej nie znoszę”.

„Dobrze. To już wszystko?”